الترجمة الآلية قد تحتوي على أخطاء وليست نسخة معتمدة.
§1بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ
§2يُرٖيدُونَ لِيُط۟فِؤُا نُورَ اللّٰهِ بِاَف۟وَاهِهِم۟ وَاللّٰهُ مُتِمُّ نُورِهٖ وَلَو۟ كَرِهَ ال۟كَافِرُونَ
§3Ahmed yaratılmış o büyük nur-u Ehad’den
§4Her zerrede nurdur o, ezelden hem ebedden
§5Bir nur ki odur hem yüce hem lâyetenahî
§6Ol Fahr-i Cihan Hazret-i Mahbub-u İlahî
§7Parlattı cihanı bu güzel nur-u Muhammed (asm)
§8Halk olmasa olmaz idi bir zerre ve bir fert
§9Ol nuru ânın her yeri her zerreyi sarmış
§10Baştan başa her dem bu kesif zulmeti yarmış
§11Bir nur ki odur sade ve hem lâyetezelzel
§12Ârî ve berî cümleden üstün ve mükemmel
§13Bir nur ki bütün zerrede ancak o nümayan
§14Bir nur ki verir kalplere hem aşk ile iman
§15Bir nur ki eğer olmasa ol nur hele bir an
§16Baştan başa zulmette kalır hem de bu ekvan
§17Bir nur ki değil öyle muhat hem dahi mahsur
§18Bir nur ki eder kalbi de pür-nur, çeşmi de pür-nur
§19Bir lem’adır ândan şu büyük şems ve kamerler
§20Hep işte o nurdan bu acayip koca âlem
§21Halk oldu o nurdan yine cennetle cehennem
§22Şek yok ki o nurdur okunan Hazret-i Kur’an
§23Ol nur-u ezel hem sebeb-i hilkat-i insan
§24Her şeye odur mebde ve asıl ve esas hem
§25Ondan görünür nev-i beşer böyle mükerrem
§26Bir zerre değil, bahr-i muhit o bahr-i münirden
§27Hem nasıl beşer hiç kalıyor hepsi de birden
§28Şek yok ki cihan, katre-i nurundan o nurun
§29Şek yok ki bu can, zerre-i nurundan o nurun
§30Sönsün diye üflense o, derya gibi kaynar
§31Söndürmeye hem kimde aceb zerre mecal var
§32Söndürmeye kalkmıştı asırlar dolu küffar
§33Kahreyledi her hepsini ol Hazret-i Kahhar
§34Hep sönmüş asırlar, yanıyor sönmeden ol
§35Tarihe sorun, kimdir o nur hem kim imiş menfur
§36Alnında yanan nur-u Muhammed’di Halil’in
§37Yetmezdi gücü, bakmaya her çeşm-i alîlin
§38Görseydi Resul’ün o güzel nurunu, Nemrut
§39Yakmazdı o dem, nârını ol kâfir-i matrud
§40Bir sivrisinek öldürüyor o şah-ı cihanı (!)
§41Atmıştı Halil’i ateşe çünkü o cani
§42Bir perde açıp söyledi Hak gizli kelâmdan
§43Ol ateşe bahseyledi hem berd ü selâmdan
§44“Dostum ve resulüm yüce İbrahim’i ey nâr
§45At âdetini, yakma bugün, sen onu zinhar!”
§46Bir gizli hitap geldi de ol dem yine Hak’tan
§47Bir abd-i mükerrem dahi kurtuldu bıçaktan
§48Ol nurdan için Yunus’u hıfzeyledi ol hut
§49Ol nur ile kahreyledi hem kavmini ol Lût
§50Ol hüsn-ü cemal, eyledi âlemleri hayran
§51Nerden onu bulmuş, acaba Yusuf-u Ken’an
§52Hikmet nedir, ol dertlere sabreyledi Eyyüb
§53Hem sırrı nedir, Yusuf için ağladı Yakub
§54Öldükçe dirildikçe neden duymadı bir his
§55Ol namlı nebi, şanlı şehit Hazret-i Cercis
§56Hasretle neden ağladılar Âdem ve Havva
§57Kimdendi bu yıllarca süren koskoca dava
§58Hem âh, neden terk edilip ravza-i cennet
§59Bir dâr-ı karar oldu neden âlem-i mihnet
§60Nur şehri olan Tûr’da o dem Hazret-i Musa
§61Esrar-ı kelâm hep çözülüp buldu tecella
§62Bir parça Zebur’dan okusa Hazret-i Davud
§63Başlardı hemen sanki büyük mahşer-i mev’ûd
§64Bilmem ki neden, hep işiten âh, diye inler
§65Bilmem ki neden, yel ve sular hep onu dinler
§66Mahluku bütün kendine râm etti Süleyman
§67Nerdendi bu kuvvet, ona kimdendi bu ferman
§68Yellerle uçan şanlı büyük taht-ı mukaddes
§69Esrar-ı ezelden o da duymuş yine bir ses
§70Ol hangi acib sır ki çıkar göklere İsa
§71Kimdir çekilen çarmıha, kimdir yine Yuda
§72Nur derdi için tahtını terk eyledi Edhem
§73Bir başkasının tahtı olur derdine merhem
§74Çok şahs-ı veli, nur ile hem etti kanaat
§75Çok şahs-ı denî, nur ile hem buldu keramet
§76Her hepsi de pervanesi, üftadesi nurun
§77Her hepsi muamma, gücü yetmez bu şuurun
§78Fillerle varıp Kâbe’ye hem Ebrehe zalim
§79İsterdi ki yapsın nice bin türlü mezalim
§80İsterdi ki o beyt yıkılıp şöhreti sönsün
§81Halk Kâbe’yi terk ederek kiliseye dönsün
§82İsterdi ki çeksin doğacak nura bir set
§83Hem doğmadan ölsün diye Mahbub-u Müebbed
§84Günlerce gidip Kâbe’ye hem yaklaşan ordu
§85Birdenbire bir tehlike sezmiş gibi durdu
§86Süratle gelip bir sürü kuş, semt-i bahirden
§87Taş harbine başlar pek acib hepsi birden
§88İndikçe havadan o muamma gibi taşlar
§89Cansız yıkılıp yerlere yatmış nice başlar
§90Şahıyla beraber kocaman orduyu Mevla
§91Olsun diye Mahbub’a nişan, eyledi mevta
§92Hem kavm-i Kureyş, söndürelim derken o nuru
§93Erkek ve kadın, cümlesinin kaçtı huzuru
§94Müşrik ve muvahhid, iki fırka olup urban
§95Yıllarca dökülmüş yine kan üstüne bir kan
§96Şakk etti kamer, Fahr-i Beşer, ol yüce Server
§97Her yerde ve her anda onun nuru muzaffer
§98Kur’an’dı kavli, nurdu yolu, ümmeti mutlu
§99Ümmet olanın kalbi bütün nur ile doldu
§100Çekmezdi keder, ol sözü cevher, özü kevser
§101Ol Sure-i Kevser, dedi a’dasına “ebter!”
§102Ol Şems-i Ezel’den kaçınan ol kuru başlar
§103Gayya-i cehennemde bütün yakmış ateşler
§104Bitmişti nefes, çıkmadı ses, bıktı da herkes
§105Ol nura varıp baş eğerek hem dediler pes
§106İdraki olan kafile ayrıldı Kureyş’ten
§107Feyz almak için doğmuş olan şanlı güneşten
§108Ol kevser-i Ahmed’den içip her biri tas tas
§109Olmuştu o gün sanki mücella birer elmas
§110Ol başlara taç, derde ilaç, mürşid-i âlem
§111Eylerdi nazar bunlara nuruyla demâdem
§112Bunlardı o a’dayı boğan bir alay arslan
§113Hak uğruna, nur uğruna olmuş çoğu kurban
§114Bunlardan o gün ehl-i nifak cümle kaçardı
§115Müşrik ise ol aklı anın kalmaz uçardı
§116Bunlardı o Peygamberin ashabı ve âli
§117Dünyada ve ukbada da hem şanları âlî
§118Tavsif ediyor bunları hep şöylece Kur’an:
§119Sulh vakti koyun, kavgada kükrek birer arslan
§120Hep yüzleri pâk, sözleri hak, yolları haktı
§121Merkepleri yeller gibi Düldül’dü, Burak’tı
§122Bir cezbe-i “Yâ Hay!” ile seller gibi aktı
§123A’daya varıp her biri şimşek gibi çaktı
§124Bunlardı o gün halka-i tevhidi kuranlar
§125Bunlardı o gün baltalayıp küfrü kıranlar
§126Bunlardı mübarek yüce cemiyet-i şûra
§127Bunlardı o nurdan dizilen halka-i kübra
§128Bunlardı alan Suriye, Irak, ülke-i Kisra
§129Bunlarla ziyadar o karanlık koca sahra
§130Bunlardı veren hasta, alîl gözlere bir fer
§131Bunlardı o tarihe geçen şanlı gazanfer
§132Her hepsi de bir zerre-i nuru o Habib’in
§133Her an görünür gözlere ondan nice yüz bin
§134Nur altına girmiş bulunan türlü cemaat
§135Hem buldu beka hem de bütün gördü adalet
§136Ecdad-ı izamın o büyük ruhları küskün
§137Zira ne küfürler okunur onlara her gün
§138Yağmıştı o gün âh ne kederler ne elemler
§139Âciz onu hep yazmaya, eller ve kalemler
§140Binlerce yetimin yıkılan kalbini sen yap
§141Affet yeter artık, o Habib aşkına yâ Rab!
§142Derken yeter artık, bizi affet güzel Allah
§143Sarsıldı cihan, öldü de bir gümgüme nâgâh
§144Buz parçası halinde bulut, bir yere düşmüş
§145Erkek ve kadın hepsi de ol semte üşüşmüş
§146Ol nurdan gelen Risalei’n-Nur
§147Hallak-ı Rahîm eyledi mahlukunu mesrur
§148Zulmet dağılıp başladı bir yepyeni gündüz
§149Bir neşe duyup sustu biraz ağlayan o göz
§150Bir dem bile düşmezken onun âhı dilinden
§151Kurtuldu, yazık dertli beşer derdin elinden
§152Ol taze güneş, ülkeye serptikçe ışıklar
§153Hep şâd olacak, şevk bulacak kalbi kırıklar
§154Her kalbe sürur, her göze nur doldu bu günden
§155Bir müjde verir sanki o bir şanlı düğünden
§156Arz eyleyelim ol yüce Allah’a şükürler
§157Kalkar bu kahr u cehl ve dalal, şirk ve küfürler
§158Ol nur-u hüda saldı ziya, kalbe safa hem
§159Gösterdi beka, göçtü fena, buldu vefa hem
§160Çıkmıştı şakî, geldi nakî, gördü adâvet
§161Eylerdi nefiy, oldu hafî nur-u hidayet
§162Allah’a şükür, kalkmada hep cümle karanlık
§163Allah’a şükür, dolmada hep kalbe ferahlık
§164Allah’a şükür, işte bugün perde açıldı
§165Âlemlere artık yine bir neşe saçıldı
§166Artık bu sönük canlara can üfledi canan
§167Artık bu gönül derdine ol eyledi derman
§168Bir fasl-ı bahar başladı illerde bu günden
§169Bir sohbet-i gül başladı dillerde bu günden
§170Benden bana ben gitmek için Risale-i Nur diye koştum
§171Nur derdine düştüm de denizler gibi coştum
§172Bir zerrecik olsun bulayım der de ararken
§173Düştüm yine derya gibi bir nura bugün ben
§174Verdim ona ben gönlümü baştan başa artık
§175Maşukum odur şimdi benim, ben ona âşık
§176Ol nur-u ezel hem kararan kalplere lâyık
§177Ol nurdan alır feyzini hem cümle halâyık
§178Kahreyledi ol zulmeti Risale-i Nur’a akanlar
§179Nur kahrına uğrar, ona hasmane bakanlar
§180Küfrün bütün alayı hücum etse de ey nur
§181Etmez seni dûr, kendi olur belki de makhur
§182Sensin yine hazır, yine sensin bize nâzır
§183Ey nur-u Rahîm, ey ebedî bir cilve-i kudret-i Fâtır
§184Bir neşe duyurdun imanla sırr-ı ezelden
§185Bir müjde getirdin bize ol namlı güzelden
§186Mademki içirdin bize ol âb-ı hayattan
§187Bir zerre kadar kalmadı havf şimdi memattan
§188Hasret yaşadık nuruna yıllarca bütün biz
§189Masum ve alîl, türlü bela çekti sebepsiz
§190Yıllarca akan, kan dolu gözyaşları dinsin
§191Zalim yere batsın, o zulüm bir yere sinsin
§192Yıllarca, asırlarca bu nurun yine yansın
§193Öksüz ve yetim, dul ve alîl hepsi de kansın
§194Ey nur gülü, nur çehreni öpsem dudağından
§195Kalp bahçesinin kalbine diksem budağından
§196Her dem kokarak hem o güzel rayihasından
§197Çıksam yine ben âlem-i fâni tasasından
§198Nur güllerin açsın, yine miskler gibi tütsün
§199Sinemde bu can bülbülü tevhid ile ötsün
§200Sensin bize bir neşe veren ol gül-ü hâlis
§201Sensin bize hem cümleden a’lâ, dahi muhlis
§202Ey Nur-u Risalet’ten gelen bir bürhan-ı Kur’an
§203Ey sırr-ı Furkan’dan çıkan hüccet-i iman
§204Sendin bize matlub, yine sendin bize mev’ûd
§205Sayende bugün herkes olur zinde ve mesud
§206Her an seni bekler ve sayıklardı bu dünya
§207Hak kendini gösterdi, bugün bitti o rüya
§208Bin üç yüz senedir toprağa dönmüş nice milyar
§209Mü’min ve muvahhid seni gözlerdi hep ey yâr
§210Her hepsi de senden yana söylerdi kelâmı
§211Her hepsi de her an sana eylerdi selâmı
§212Yüzlerce senet hem nice yüzlerce işaret
§213Eyler bu mukaddes koca davaya şehadet
§214En başta gelen şahid-i adl Hazret-i Kur’an
§215Göstermiş ayânen otuz üç yerde o bürhan
§216يَا مُد۟رِكًا nin kalbine gömmüş Esedullah
§217Çok sır ki bilenler oluyor hep sana âgâh
§218كُن۟ قَادِرِىَّ ال۟وَق۟تِ demiş ol Pîr-i Muazzam
§219Binlerce veli hem yine yapmış buna bin zam
§220Mu’cizdir o söz, haktır o öz, görmedi her göz
§221Artık bu muammaları gel sen bize bir çöz
§222Altıncı Söz’ün aldı bütün fiil ü sıfâtı
§223Verdim de arındım ona hem zat u hayatı
§224Müflis ve fakir bekliyordum şimdi kapında
§225Tevhide eriştir beni, gel varını sun da
§226Ben ben diye yazdımsa da sensin yine ol ben
§227Hiçten ne çıkar hem bana benlik yine senden
§228Nur aşkına, Hak aşkına, dost aşkına ey nur
§229Nurunla ve sırrınla bugün kıl bizi mesrur
§230Ey nur-u Ezel’den gelen nur-u Muhammed (asm)
§231Ey sırr-ı imandan gelen nur-u müebbed
§232Binlerce yetimin duyulan âhını bir kes
§233Sarsar o büyük arşı da vallah bu çıkan ses
§234Vallah cemilsin, yeter artık bu celalin
§235Göster bize ey nur-u Muhammed, bir kere cemalin
§236Emmare olan nefsimizin emrine uyduk
§237Mahbubuna uyduk, hepimiz ümmeti olduk
§238Ver bizlere sen nur ile îkan, yine ey nur-u Kur’an
§239Saç nurunu hem feyzini her an, yine ey nur-u iman
§240Hep isteğimiz aşk ile iman, yine ey nur-u İlahî
§241Rahm et, bizi gark etmeye tufan, yine ey nur-u Rahmanî
§242Her yerde okunsun da bu Kur’an, yine ey nur-u Sübhanî
§243Ağlatma yeter, et bizi handan, yine ey nur-u Rabbanî
§244Sen nur-u Bedî’, nur-u Rahîm’sin bize lütfet
§245Ol ravza-i pâk-i Ahmed’i (asm) göster bize himmet et
§246Artık olalım hep ona kurban, yine ey nur-u Samedanî
§247Tâ haşre kadar cennet-i canan, yine ey nur-u imanî
§248İslâm’a zafer ver, bizi kurtar, bizi güldür
§249A’damızı et hâk ile yeksan, yine ey nur-u Furkanî
§250Her belde-i İslâm ile olsun bu yeşil yurt
§251Ol Fahr-i Cihan, Âl-i Abâ hakkı için yâ Rab
§252Hıfzet bizi âfat u beladan, yâ Nure’l-Envar, bihakkı ismike’n-Nur!
§253Âciz, bîçare talebeniz
§254Hasan Feyzi
§255(rahmetullahi aleyh)