(Sabri’nin fıkrasıdır.)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 87. Məktub
Üstad-ı Âlîşanım Efendim!
Bu iki geceden iğtinam edebildiyim vaxtlarda, Iyirmi Doqquzuncu Məktub’un Birinci Kısmını istinsah edərək, öz nüshamı Ali Efendi’ye və aslını Zat-ı Üstadanelerine iade və takdim edirəm. Bu bir aydan beri ruhlarımız ateşe maruz çimen kimi yanık, küskün, solgun bir vaziyette olub hattâ ekser arkadaşlarla, bu mesele hakkında ne hatt-ı hərəkət takip edeceğimizi mektupla muhabere və müşavereye başladık. Və bu tarafta Üstad-ı A’zamımıza en yaxın bendeleri olduğum üçün şifahen və ya tahriren bu babda maruzatta bulunmak emelinde iken bu dertlere birer iksir, ilaç və cevab-ı şâfî olan Iyirmi Yeddinci Söz’ü bir kat daha muvazzah və oldukça şümullü bir cevab-ı âlîyi bizlərə ihsan eden və kısacık cümlesi nâmütenahî həqiqətlər-i maânîyi câmi’ bulunan, bahr-i muhit-i kebir tabirine mâsadak olan hər bir cümle-i Kur’aniye bu kısımda bilhassa Beşinci, Səkkizinci və Doqquzuncu Nüktelerde asrın kuru kafalı, müflis, felsefeci şeytanlarını gemlemiş, iskât etmiş, daha doğrusu bütün bütün ilzam və ruhlarımızı da tenvir və tesrir və teselli etmişdir.
Üstad-ı Muazzezim! Kur’an-ı Azîmüşşan’ın ne derecelerde zengin bir hazine-i rahmet-i İlahiye bulunduğu vâreste-i arz olub o hazine-i kudsiyenin muhtevi bulunduğu enva-ı türlü elmas və pırlantaları çıkartmak və bi’l-vesile bizim kimi möhtac olanlara da verdirmek hususunda, Nurlar Külliyatı’nın ekserisinde tam bir muharriklik vazifesini deruhte eden Üstad-ı Sânî Hulusi Beyefendimi, teşbih və tabiri caiz isə saatçilerde bulunan yıldızvari səkkiz on ağızlı saat anahtarlarına benzetirəm ki o müteaddid ağızlı anahtar, âlemde mevcud hər saati tahrik edər, işletir. Mumaileyh beyefendim də eynilə o halde olub emsali görülmemiş və duyulmamış bir çox mesail-i mühimme-i həqiqiyeyi Hazret-i Kur’an və dellâl-ı Kur’an’dan istəyir.
Bu asırda hazine-i hâssa-i maneviyenin hazinedar-ı bînaziri də o qiymətli sâiline en qiymətli və ruha tam bir gıdabahş mevaid-i maneviye-i Kur’aniye ilə i’zaz və ikram ederken o halkaya lâyık və müstahak olmadığım halde, fakir də gıda-yı ruhanîmi ârâmsız alınca; o mevaidi ihsan edene də getirene də isteyene də hədsiz medyun-u şükran kalıram. Bu defaki aldığım lütufname-i ekremîlerinde, gücenmesini hazır farz edərək mektupla muhabere etmirəm, buyrulur. Bu hususta qəlb və ruhuma “Ne dersiniz?” dedim. “Estağfirullah, sad-hezar estağfirullah. Biz ölmüştük, lehü’l-hamd bizə taze həyat bahşedildi. Gücenmeye, heç bir cihetle hakkımız yox. Vazifemiz olan duaya devam və teşekkür borçluyuz.” cevab-ı hak-gûyanesini ruhumdan aldım.
Hâfız Səbri

