(Hâfız Ali’nin dersini ne tarzda anladığını gösteren bir fıkrasıdır.)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 157. Məktub
Muhterem Üstadım!
Otuz Birinci Məktub’un On Dördüncü Lem’a’sının İkinci Makamını bir defa özüm okudum. Çox cüz’î istifadə ilə dimağımda bir ləzzət hissettim. İkinci və üçüncü tekrarlarımda elə bir zevk-i ruhanî uyandırdı ki əgər qəlb və kalemim ruhuma tercüman olabilse idiler bəlkə bir derece siz Üstadıma minnettarane arza cüret eylerdim. Heyhat ne kalbim və ne kalemim və ne ruhum, acizlik ilə önüme çıktılar və itiraf-ı kusur ediyordular.
Sevgili Hocam! Sözler unvanıyla neşr-i envar və feth-i bab-ı rəhmət eden envar-ı Kur’aniye esasen has, mahsus bir sikke-i hâtemi taşımaktadırlar. Hər bir parçasından şümullü rahmet-i İlahiyeye cüz’î, küllî bir kapısı var gösterir və göstermekle kapıları açık bırakırlar.
Bu mübarək risaleyi, Süleyman, Zeki Zekâi və Lütfü kardeşlerimle okurken, hayalime bir böyük müzeyyen bir saray gösterildi. Asıl və hakikatini və vüs’atini və müzeyyenatını temaşa üçün ruhen çıktım baktım ki yorgun və nazarım kesik bir tarzda geriye döndüm. Zekâi qardaşım devam edirdi. Tekrar o saray şeklinde mutantan, revnaktar, qiymətçe, mahiyetçe eyni ufak bir saray-ı vücud âlemimi gördüm. Və feth-i bab edib temaşa etmək istədim. Anahtarı yoktu. Birden kardeşimin ağzından بِس۟مِ اللّٰهِ الرَّح۟مٰنِ الرَّحٖيمِ işittim. Kapı açıldı.
اَل۟حَم۟دُ لِلّٰهِ عَلٰى نُورِ ال۟اٖيمَانِ وَ هِدَايَةِ الرَّح۟مٰنِ dedim. Gördüm ki böyük sarayın müştemilatı və tezyinatı, o kiçik sarayda dercedilmiş. Âdeta çarklardan mürekkeb bir saat və çox ipleri hâvi bir nessacdır. Dikkat ettim, o saati kuran və işleteni və o ipleri gûna gûna boyayıp dokuyanı, gündüzü gündüz eden güneş olduğu kimi olduqca parlaq bir surette izah buyrulunca gördüm. Tekrar “Elhamdülillah” dedim və bu âlem-i kübranın fihristesini və numunesini elime alınca artıq pervasız seyahate çıktım.
Muhterem Üstadım! Bu söz elə bir həqiqəti ders verir ki daha insana yabancı və bilinmesi mümkün olmayan bir şey kalmır. Hər gördüğü munis bir arkadaş olur və susuz vâdiler və geniş sahralar və koca küre-i arz bir bahçe hükmünde Hâlık-ı Rahîm tarafından ihzar edilmiş və tılsımı da بِس۟مِ اللّٰهِ الرَّح۟مٰنِ الرَّحٖيمِ olduğu və tılsımı bulunmazsa və alınmazsa o bahçede yaşamak mümkün olmadığı və yaşasa da hər tarafta yabancı olaraq və hər hatvesinde istiskal edilerek, həyat deyil bəlkə camid olaraq bulunacağını izah buyuruyorsunuz. Hele bizi hər zaman, günde qırx defa havsalamız almayarak “âh!” ilə geri dönen mi’rac-ı mü’min olan namazda اِيَّاكَ نَع۟بُدُ وَاِيَّاكَ نَس۟تَعٖينُ sırrı elə bir düğme olaraq gösterilir ki hər mü’min öz vücud âleminde bir elektrik fabrikası görür və düğmesini açınca bütün dünyayı ziya ilə gösterir.
Sevgili Üstadım! Cənabı-Haqq bu qiymətli eserleri kıyamete qədər mü’min kullarına yetiştirsin, duasıyla hatm-i kelâm eylerim Efendim.
Kusurlu Talebeniz
Hâfız Ali

