(Zeki Zekâi’nin fıkrasıdır.)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 183. Məktub
Aziz və sevgili Üstadım!
Üç haftaya yaxın bir zaman olur ki sizə məktub yazamadım. Hər zaman olduğu kimi bu günlerde dairede vazifenin çokluğu dolayısıyla, çox qiymətli olan uhrevî vazifelerim geri kalır və bu cihetle teessürüm kâfi gelmiyormuş kimi bu hafta içinde işitdiyim çox acı, elîm bir haber, bir sâıka kimi məni beynimden vurdu. İşittim ki Üstadım yılanların hücumuna maruz kalmış.
Âh Üstadım! Vaxt vaxt tehacümlerine, taarruzlarına maruz kaldığımız bu menhus hainlerin zulmünden ne zaman âzade kalacağız? Bu mülhid mütecavizler, haddini tecavüz etmeye başladılar. Artıq tecavüzün bu derecesi fazladır.
Bu itibarla muazzam bir bârika-i həqiqətin zuhuru yaklaştığı iman və itikadı, bizi teselli edir. Ne zaman ki tahribat və istibdat haddini aştı, uçurum özünü gösterir. “Böyük felaketler, güler yüzlü intibahlar doğurur.” deyərlər ki çox musîb bir söz. Herhangi bir hükûmet zulmü və istibdadı artırdı, mazlum milletler istiklalini kazanır. Bu asırda dinsizlik və tahribat fazlalaştı. İnşâallah mazlum və masum ehl-i imanın yüzü güləcək. Parlak bir həqiqət güneşi tulû edəcək.
Aziz Üstadım! Nâkıs kalemim, âciz lisanım, hissiyatıma tercüman olamır. Hər dindaş kimi mənim də kalbim aziz imanımın aşkıyla çarpır. Hamdolsun, damarlarımızda dolaşan kan, minlərlə senelik ehl-i hak və imandan, irsen intikal etmiş bir mayadır.
Sevgili Üstadım! Elə anlar gəlir ki həyat çox alçalır. Biz insanlar o derece eğilmek mecburiyetinde kalırıq. Bu fikrimle, nəfsim hesabına bir hisse-i gurur aramıram. Menhus və mülevves ellerin, temiz bileklerimizi sıkması, səbir taşını çatlatacaq qədər müellim bir hal deyil midir? Tahribatın en müthiş zamanında hastalanan insaniyeti, manevî ilaçlarla tedavi etmeye çalışırken bizə musallat olan hainlere mukabele etmək, əcəba zavallı bir milletin sürükleneceği uçuruma set çekmek üçün çekiləcək mezahim və meşakk-ı hayatın ind-i İlahîde makbuliyeti üçün sabretmek, son dereceye qədər tahammül etmək… Bu fikir, fakirin hayli düşüncesi neticesi bulabildiyi bir həqiqət.
Sevgili Üstadım! Bu günleri, düşünceler və elemler içerisinde geçirirəm. Hâdiseyi bir neçə ağızdan birbirini tutmayan rivayetler kimi dallı budaklı olaraq işittim. Bendenize hâdisenin cereyanı hakkında lütfen bir haber veriniz. İnsan cünun getirəcək.
Sevgili Hocam! Siz hər kəs üçün beşeriyet üçün zərərli olan tahribat və âfatın önünü almaq üçün gece gündüz çalışınız, kendinizi tehlikeye atın da acı acı tahkirata maruz kalın. Xeyr aziz Üstadım, xeyr! Yüce dâhî, xeyr! Sizin nasibiniz bu deyil. Sizə veriləcək mükâfat, bu ola bilməz. Bu haletler olsa olsa üç beş dinsizin, birtakım cəhənnəm yolcularının çılgınlığıdır. Bu hale sabretmek və ehemmiyet vermemekle, çox yüce mükâfatlara mazhariyetler kesbediyorsunuz. Siz aslâ və kat’â müteessir olmayın. Ne qədər vahşiyane və zalimane olursa da dönüp arkanıza bakmayın. Sizə açılan manevî âlemlerin kapılarına doğru ilerleyin. Yürüyün, yürüyün tâ nâmütenahî yürüyün. Gittiğiniz yerlerde, uzaklaştığınız âlemlerde bizim kimi yaralı, âciz, zayıf, pür-kusur, kemter bîçareler üçün də müebbed bir istirahat və saadet yatağını hazırlayın.
Zekâi

