Sözler, yani Risale-i Ahmediye berahinini yazarken, çox defalar kalemimi elimden buraxıb o asr-ı saadetin anlarının tahassürüyle, hicranıyla yandım. Bu hicrandan kalbim ağlamış, gönlüm coşmuş, ruhum vücudumdan ayrılarak uzaklara gitmiş, mənə teselli tuhfeleri getirmiş.
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 72. Məktub
Elə ya, aziz Üstad! Asr-ı saadette değilsek, müştakıyız. Bu bizə kâfi. Hazret-i Muhammed aleyhissalâtü Vəssalamın bizə bıraktığı muazzam bir mu’cizesi bugün elimizde deyil mi? O kitab bizə, möhtac və müştak bulunduğumuz saadeti vaad etmir mu? Ona hâlisane sarıldığımız zaman, möhtac bulunduğumuz zevk-i manevîyi bizə vermir mu?
Bəli aziz Üstadım, bugün elimizde tuttuğumuz, gözümüzle gördüyümüz həqiqi insanlara rehber olan o muazzam kitab, o böyük mu’cize ki mən maddiyat içinde dünya cereyanında boğulmak üzere iken, məni onun ulvi sesleri ne güzel teselli etmiş və mənə sarsılmaz bir istinadgâh olmuşdur. Hakk’a nâmütenahî şükürler olsun.
Muhterem Üstad! Mənə elə gəlir ki manevî saadete küşade bulunan ruhum, qiymətli risaleleri okudukça, yazdıkça gitgide bir zevk-i manevî, bir saadet-i ebedî hazırlıklarıyla coşacaq. Coşkunluklarımın hayli devam ettiği olur.
Üstadım! İşte o zaman dünya, nazarımda bir hiçten ibaret kalır. Ebediyete, sonsuz saadet âlemlerine atılmak istəyirəm. İşte o dakikalar bu dünyayı mənə verseler bu tatlı hülyalarımın bir nebzesini hətta vermək istemem. Def’olsun gençlik rüyalarının kâbuslu fırtınaları.
Üstadım, duanıza möhtacım.
Zekâi

