(Qardaşım Abdülmecid’in fıkrasıdır. Hulusi Bey’e yazdığı mektuptandır.)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 166. Məktub
Ey Elaziz’in azizi, Hazret-i Seyda’nın muhterem tilmizi!
Teşnesi bulunduğum tebşirnamelerinizi memnuniyetle aldım. Var olunuz. Cavabları yazmak icab edər amma ne yazayım. Ruh nâhoş, qəlb bîhuş, kafam bomboş. Çünki etraf-ı erbaamdan takattur eden vahşetler, kasavetler, yeisler, beisleri tasavvur ettikçe biri cinnete yani cünuna, diğeri cənnətə yani Şam’a getmək üzere, ağıl və ruhum seferber vaziyetini alırlar. Bunun içindir ki ne Seyda’nın yani Üstadın talebeliğini və ne də sizin kardeşliğinizi bihakkın îfa edemediğimden ne yazacağamı bilemirəm.
Hem də sizdən gelen məktublar saf, temiz, nurlu bir fikirden çıktığından, okuyanlara ışık verir. Zulmetli fikrimden çıkan arîzalar isə sizə zulmet vereceği ihtimalinden korkarak tez tez takdime cesaret edemirəm.
Abdülmecid

