Mesleğimizin bir medar-ı şevki və zevki olan tevafuk letaifinden üç dörd numune:
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 277. Məktub
Birincisi: İktisat Risalesi, birbirinden habersiz altı müstensihin yazdıkları altı nüshada, eliflerin əlli üç adedinde tevafukları, telif və istinsah tarihi olan əlli üçe muvafık gelmesidir. Sonra baktım ki asıl müsvedde-i ûlâda çox çıkıntı və tashihler ilə birlikdə əlli üç adet sırrını muhafaza ettiğini hayret ilə gördük.
İkincisi: Risalelerin Fihristesi tamam yazıldıktan sonra, birinci müsevvid ihtiyarsız “Bu güzel fihriste tamam oldu.” deyip yazmış. O müsevvid hesab-ı ebcedi heç bilmediyi kimi heç bir şey də düşünmemiş. “Bu güzel fihriste tamam oldu.” eynilə min üç yüz əlli iki (1352) tarihini gösterip fihristenin tarih-i telif və istinsahını göstermişdir.
Üçüncüsü: Iyirmi Üçüncü Lem’a’nın müsveddeden tebyiz edilirken, heç eliflerin adedini hatıra getirmeden, yazıldıktan sonra yüz iyirmi səkkizinci risale olduğuna işarəen yüz iyirmi səkkiz elif olmasıdır.
Dördüncüsü: Dünkü gün Mu’cizat-ı Ahmediye (asm) tashih edilirken kiçik, latîf iki tevafukun on dakika fâsıla ilə vücuda gelmesidir. Belə ki:
İkişer arkadaş Mu’cizat-ı Ahmediye və Mi’rac’ı ayrı ayrı tashih ediyorlardı. Mi’rac’ın altı yüz satırı içinde bir tək satır, kuru direğin ağlamasından bahsedir. Mu’cizat-ı Ahmediye yüz əlli sahife içinde bir sahife o bahse dairdir. Birden o iki kısım musahhihler eyni kelimeyi söylüyorlarken içlerinden bir efendi intikal etti, iki kısım eyni kelimeyi söylürük dedi. Baktık, fevkalâde bir surette iki tashih eyni kəlmə üzerindedir.
On dakika sonra yeddi mu’cizeye mazhar yeddi çocuğun bahsi tashih edilirken umulmadığı bir zamanda, hazır zatların nazarında mübarək Meliha isminde beş yaşında bir çocuk geldi, oturdu. Çocukların bahsini zevk ilə dinlemeye başladı. Çay verdik, çocuk bahsi bitinceye qədər içmedi. Hazır olan biz dörd kişi şüphemiz kalmadı ki sırr-ı tevafukun birinci menbaı olan Mu’cizat-ı Ahmediye’nin telifçe və istinsahça və kıraatça və hârika tevafukça kerametini gösterdiyi kimi bu iki kiçik tevafukla, yenə o kerametin şuâ’ından iki latîfeyi gösterdi.
Hem bir sene evvel bir seyre giderken arkamdan bir kız çocuğuyla bir kadın geliyorlardı. Mən yoldan çıktım, yolu onlara bıraktım. Baktım məni geçmirlər, sıkıldım. Acele geçtim, bir bahçeye girdim, baktım onlar da bahçeye girdiler. Hem hiddet hem hayret ettim. Mu’cizat-ı Ahmediye elimde idi. Tefe’ül kimi açtım. En evvel gözüme ilişen və yalnız risalede bir tək defa zikredilen bir isim ki eyni o kadının adını o sahife içinde gördüm. Baktım, o kadını tanıdım. Fesübhanallah dedim. Bunlar kim olduklarını anlamaq üçün daha evvel o kitaba baksa idim, bu hayretten kurtulacaktım. Bu hâdiseye hem mən hem hazır olan Şamlı Hâfız və hâdiseyi anlayan o kadın və başkaları hayret ettik.
Said Nursî

