(Hulusi’nin fıkrasıdır.)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 171. Məktub
18 Receb tarihli, Otuz Birinci Məktub’un Birinci, İkinci Lem’alarıyla Iyirmi Doqquzuncu Məktub’un Birinci Remzi’nin Birinci Makam’ını, şabanın birinci günü, yani yazıldığından on üç gün sonra aldım. Demək olur ki recebin 18 rakamına, 13 daha ilâvə edərək, mübarək məktubun numarasını teyid etmək kimi gaybî bir işarə ibraz edilmiş olur. Bu nurlu məktubdan aldığım hisseyi, özündən evvel gelmiş olan manevî feyzinden, âlî affınıza güvenerek bahsetmek suretiyle arz edəcəyəm.
Belə ki: Məktubun bura postahanesinde kaldığı gece, âlem-i menamda belə garib bir halet gördüm. Allah hayretsin. Kamer batn-ı arzdan süratle çıkarak, şakulen semavata yükselmeye başladı. Çıkışı ilə süratle yükselişinde heç bir ziya eseri görülmürdü. Sükûnetle hareketi takip etmekle birlikdə, sanki gaybî bir ses mənə “Alâmet-i kübra başladı!” dir kimi geldi. Kamer bu hızla çıkışı esnasında, bir hadde geldi ki parladı, büyüdü. Bedr-i tam halinin bir neçə misli cesamet arz etti. Bu vaziyette içinde bir insan şekli göründü. Qısa bir zaman sonra bu şəkil və kamer kayboldu. Cihan serâser zulmet içinde kaldı. Mağrib cihetinde, ufuktan bir mızrak boyu yüksekliğinde, şems sönük bir ziya ilə göründü. Ufku takiben bir müddet şimale doğru gayet süratle gitti və kayboldu. Tekrar zulmet başladı. Soğukkanlılığımı muhafaza etmekle birlikdə, kıyamet kopur deyə uyandım.
İşte bu dehşetli gecenin gündüzünde Otuz Birinci Məktub’un Bir və İkinci Lem’alarını hâvi qiymətli eseri aldım, okudum. Öz özümə geceki haleti düşündüm. Dedim: Bu mübarək məktub, mənə bu dersi verir:
Sən bir sefineye râkibsin ki o azametli sefinen baş döndürücü süratle, feza-yı nâmütenahîde koşturulur. Bu sefineyi belə fırıl fırıl çeviren Kādir-i Kayyum, sənə musahhar ettiği, muntazam tulû və gurûb eden şems ilə incelerek, büyüyerek mükemmel bir takvim-i semavî vaziyetini gösteren kamer kimi azîm cisimleri də istihdam edir. Bir küre “Kün feyekûn” emrini aldığı zaman, bu muazzam küreler kimi milyonlarca seyyarat birbirine karışacaq, nizam-ı âlem bozulacaq, hər şey harap olacaq. كُلُّ شَى۟ءٍ هَالِكٌ اِلَّا وَج۟هَهُ لَهُ ال۟حُك۟مُ وَاِلَي۟هِ تُر۟جَعُونَ sırrı zâhir olacaq.
Elə isə en metin en âlî en müzeyyen görünen bu saray-ı kainatın bir anda yıkılacağı, harap olacağı, bütün sekenesinin mahv u nâbud olacaklarını düşün. Hiç-ender heç olduğunu hatırla. Sənin mini mini həyat tekneni, dağlar kimi dalgaları bulunan, kısacık ömrünün denizinde aldanarak boğdurma. Və hayat-ı ebediyeni söndürmek isteyen, en böyük və en yaxın olan nefsinin hilesinden kurtulmaya çalış. Bunun üçün sənə çox kolay və ucuz, təsiri mücerreb və kat’î və لَٓا اِلٰهَ اِلَّا اَن۟تَ سُب۟حَانَكَ اِنّٖى كُن۟تُ مِنَ الظَّالِمٖينَ رَبِّ اِنّٖى مَسَّنِىَ الضُّرُّ وَاَن۟تَ اَر۟حَمُ الرَّاحِمٖينَ kimi halâs və şifa və necat vasıtalarını tavsiye ederim. Bunlara bilhassa mağrib və işâ ortasında, otuz üçer defa devam et, demekte olduğunu hissettim.
O kiçik rüyanın tabiri, muhterem Üstadıma aittir və arzusuna bağlıdır. Bu defa manevî mahrumiyetin uzaması, məni cidden müteessir etmişdi. Sabra gayret ettim lakin garibdir ki bu mübarək məktubun bura postahanesine vürûdu gününün sabahında اِنَّ اللّٰهَ مَعَ الصَّابِرٖينَ emr-i celilinin kuvvetine dayanarak tahammül etmekte olduğumu lakin meraktan da hasbe’l-beşeriye kurtulamadığımı nâtık kiçik bir məktubu, uhrevî kardeşimiz Hakkı Efendi’ye göndermişdim.
Bu nurlu məktubun başını işgal eden beş nükteli İkinci Lem’a, başıma tokmak vurarak: Ey biçarə, sabırdan bahsetmek sənə yakışır mı? Gözünü aç da Hazret-i Eyyüb aleyhisselâmın sabrına bak! Ağlın varsa o Peygamber-i Zîşan’ın (as) sabırdaki kahramanlığını taklide çalış və korkunç manevî yaralarından kurtulmak üçün رَبِّ اِنّٖى مَسَّنِىَ الضُّرُّ وَاَن۟تَ اَر۟حَمُ الرَّاحِمٖينَ duasını daimi zikr et deyə tenbih və ikazda bulunduğuna yakîn hasıl ettim. Elhamdülillah dedim.
Iyirmi Doqquzuncu Məktub’un Səkkizinci Kısmı’nın Birinci Remzi’nin Birinci Makam’ının Birinci Babı, mu’cizat-ı Ahmediyenin en büyüğü və kıyamete qədər i’cazının devam edeceğine şübhə olmayan Qurani-Kərim’in otuz cüzünden otuzuncu, yüz on dörd suresinden yüz onuncu, lafız itibarıyla kiçik lakin makam və mana itibarıyla âlî və şümullü Suretü’n-Nasr’daki çox mühim sırlardan muazzez və muhterem Üstadımız vasıtasıyla zâhir olan tevafukata münasebetli bir tək sırrından beyan buyrulan üç mesele, mənə elə bir kanaat getirdi ki bu kiçik surenin üç âyetinden sülüs və tamamında otuz cüz Kur’an’a, hattâ hər harfinde bir sureye işarə və delâlet mevcud olduğunu cezmettim.
Bu nurani məktub hakkındaki muhtasar tahassüsatımı âcizane yukarıda arz ettim. Feyiz menbaına maddeten və manen çox yaxın olan kardeşlerime, bu pərişan ifadatım kapı açmak və buradan içeri geçmeye sizler lâyıksınız, diyəcək qədər faidebahş olduğu hakkındaki emirlerinizden çox sevindim.
Sevgili Üstadım! Allah üçün sevenler, Kur’an’a hâdim olmayı yürekten isteyenler, musibetin büyüğünü dine gelen mesaib bilenler, zâhiren ne qədər şaşaalı, mutantan görünse də hər bid’akârane hareketten mutlak və mütləq Kur’an’a və imana bir hücum hissedenler ilh. İşte bunlar niyetlerindeki ihlas, kalplerindeki safiyet və imanlarındaki qüvvət və Kur’an’a ciddi merbutiyetleri derecesinde, felillahi’l-hamd merkez-i menba və masdar-ı feyze yaxın bulundururlar. Əlbəttə belə ulvi ruhlu, ciddi ihlaslı, metin imanlı kardeşlerimi çox sever və mazhar oldukları niam-ı İlahiyeye şâkirînden olmalarını tazarru eylerim. Hasbe’l-qədər dünyaya dalmış, masiyette bunalmış, həqiqətdə acıklı bir gurbete düşmüş olan bu biçarə kardeşlerine dua etmelerini rica ederim. Cümlesine ale’l-husus isimleri zikrolunan Galib, Hüsrev, Hâfız Ali, Süleyman Efendilere və Nurların başkâtibi Şamlı Hâfız Tevfik, hasta olduğundan müteessir olduğum və inşâallah iade-i âfiyet etmiş olan Muhacir Hâfız Ahmed Efendi’ye və sair mukarreblere selâm və dualar ederim.
Hulusi

