(Hulusi-i Sânî və böyük bir âlim olan Səbri Efendi’nin fıkralarıdır.)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 24. Məktub
Mebus-u âlem aleyhissalâtü Vəssalam Efendimiz Hazretlerinin insanları hayrette bırakan və cüz’î şuuru olana iman-ı kâmil bahşeden, fevka’l-had və hârikulâde, manen min enva-ı mu’cizat-ı Ahmediyeyi ihtiva eden və çox âlî və azîm, kıymeti müsbet və müsellem bulunan On Doqquzuncu Məktub’un dördüncü cüzünü; nazar və teveccüh-ü fâzılanelerinde –min gayri haddin– vekilleri bulunduğum mumaileyh Hulusi Beyefendi’ye irsal kılınmak üzere istinsaha başlamışdım.
Min mu’cize-i Muhammediye münderic olan On Doqquzuncu Məktub, mukaddemen də arz edildiyi vecihle arzumun fevkinde həddindən artıq ulvi və nurani mebahis və vekayi-i risalet-meabiyeyi beyan və müjde ilə ruh və kalb-i âcizîyi bahar-ı âlem kimi gül və gülistanlığa çevirmişdir. Bu hususta kalben hisseylediyim duygulardan mütevellid və lâzımü’l-arz medh ü senayı gayet parlak bir tarzda arz etmək ehass-ı emelim isə də maalesef söylemekten âciz bulunduğumu beyan ilə iktifa edirəm.
Yalnız bu noktayı hissettim ki: O vekayide siz cismen değilse də lakin ruhen, Server-i kainat Efendimiz Hazretleriyle birlikdə idiniz tasavvur edirəm. Çünki o vekayi-i mezkûrenin künyesiyle, mevkiiyle, an’anesiyle kat’iyen müşahede və ol vecihle nakil və tahrir buyurduğunuza kani və kailim.
On Altıncı Məktub’u Atabey’e giderken götürdüm. Ekseri nöqtələr bir kısım ihvanı ağlattı və amcazadem Zühdü Efendi, On Altı’yı okuyunca “Şimdiye qədər bilmediyim və görmediyim nurani və çox kesretli sürur-u manevîyi ihtiva eden bir pencere bugün kalbimde açıldı. Bu pencereden hasıl olan netayici yazmak iktidarımın fevkinde isə də avn-i İlahîye dayanarak bir arîza ilə arz etmək ehass-ı emelimdir. Nihayətsiz selâm və hürmetlerimi tebliğe tavassutunuzu rica ederim.” dediler.
Səbri

