(Sabri’nin fıkrasıdır.)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 106. Məktub
Vaxt vaxt mukaddesat-ı diniyeye, ehl-i dalaletin icra etmekte oldukları hücumlarla, ruhumda açılan cerihaların teellümatıyla müteellim olduğum bir anda, muhterem Bekir Ağa, Hızır kimi yetişerek Iyirmi Doqquzuncu Məktub’un Yeddinci Kısmını sunup derdime derman oldu.
Bəli, eczahane-i Kur’an’ın müstahzaratından və ancaq binden bir nisbetindeki hikmetinden olan işbu dürr-i meknun, es’ile və ecvibe, işarə və sarahatiyle tedavi ilə mağmum kalbimi tesrir və müteessir vicdanımı tenvir və mükedder ruhumu mahzuz edince dedim:
Aman yâ Rabbî! Sən Resulün və Habibin Muhammed Mustafa’nın (asm) həqiqi ümmetine elə bir tükenmez hazain-i hikmət bahşetmişsin ki o hazine-i kudsiye 1351 sene ahkâm-ı ezelîsi və ferman-ı ebedîsiyle elə bir hayat-ı bâkiye ihsan etmiş ki həqiqi verese-i enbiya olan ulema-i be-nam, en qısa bir ayədən nice həqiqətlər-i nâmütenahiye istinbat və istihraç edərək ümmet-i Muhammed’in kulûb-ü mecruhalarını Bəyanı Möcüzə Quran’ın âb-ı hayatıyla ihya buyuruyorsunuz.
Ey Mâlikü’l-mülk, ey Hâlık-ı Zülcelal, ey Hâkim-i Bîmisal! Sənin Zat-ı Azamet-i Kibriyana iltica edərək niyaz edirəm, Belə ki: Ahkâm-ı Kur’aniyeyi i’lâ və tarîk-i Ahmediyeyi ibka və həqiqi verese-i enbiyanın âmâl və makasıdını teshil və teysir buyurarak, bu biçarə kullarını Kur’an-ı Azîmüşşan’ın daire-i nuraniyesinde mesudane i’lâ-yı kelimetullah etmeyi göstermeden hayat-ı bâkiye âlemine göçürme Allah’ım deyərək zâhirî və bâtınî gözlerimi levaih-i Kur’aniye ilə perdeledim, Üstadım Efendim.
Pür-kusur talebeniz
Səbri

