(Hulusi Bey’in fıkrasıdır. Eğirdir’de bir kardeşimize gönderdiyi mektuptandır.)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 168. Məktub
Üstad Hazretlerinin son Otuz Birinci Məktub’un On Üç və On Dördüncü Lem’alarını hâvi olan çox qiymətli, nurlu və hikmetli, serâpa nur olan həqiqətlər derslerinden derin manalı, şirin ləzzətli, asel-i musaffâ nevinden ekmel eserlerini almakla bahtiyar, cavab takdimine muvaffak olamamakla bedbahtım. Şuracıkta karalamaya niyet eylediyim bir neçə satırla, o ders-i həqiqətlərten aldığım feyzi izah və ya duygularımı nakletmek istemirəm. Çünki bu dersin nihayetindeki hususi hâşiye, sanki manen məni bir müddet məktub yazmaktan men’etti. Zâhirî manalar da bu işarəin doğrudan doğruya bu bîçareye ait olduğunu göstermektedir. Bu nurlu dersi bir defa (On Üçüncü Lem’a kısmını) İmam Ömer Efendi kimi arkadaşlara okuyabildim.
Sevgili Üstadımın emirleri, işarəleri, dersleri, tenbihleri, ikazları, irşadları, tehditleri, şefkatleri həmişə hakikatlidir. Bugüne qədər söylenmişler belə olmakla birlikdə, bundan sonrakiler də eyni mahiyettedir. Aslâ şübhə və tereddüdüm yoxdur. Tabiî, sevk-i tabiî, tesadüfî deyil; həqiqi, fitri, sevk-i İlahî. Qədər-i Sübhanî, hər işimizde hâkim. Cüz-i ihtiyarımızla seyyiatımızdan mes’ul olmakla birlikdə, hasenat tevfik-i Hudâ ilə olduğuna, Kur’an-ı bâhirü’l-bürhan şahid-i sadıktır.
Hulusi

