(Müzeyyene’nin digər bir fıkrası)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 239. Məktub
Üstadım!
Qiymətli risalelerinizi okuyan, əlbəttə kilitli sandık içinde münevver kalan sönük kalpleri, gümüşten yapılmış altın ilə yaldızlanmış birer anahtar hükmündeki risalelerle açtığına və kalbinin kurtulmasına və parlamasına binaen kemal-i memnuniyetle Cenab-ı Mevla’ya şükürler və risalelerin intişarına çalışanlara teşekkürler etməmək kabil deyildir. Âh vefasız dünyanın telaşesi və elemi və kederi məni Nurlara hizmetten alıkoyur. Hakkıyla çalışamadığımdan və qardaşlarım kimi Nurlara hizmet edemediğimden kalbim elə muazzeb olur ki tarif edemem.
Bugünlerde dediler ki “Af varmış, Üstad İstanbul’a gidiyormuş.” demeleriyle bir cihette memnun oldum ki Üstadım esaretten kurtuldu. Və bir cihette zannettim ki bütün Atabey’in dağları başıma düşür, müteessir oldum. Affınıza və bedbaht insanların eziyetinden kurtulmanıza teşekkürlerle birlikdə tebrik edirəm. Lakin bu nurlu və qiymətli risalelerin sahibi bizdən uzaklaşmasına gönül razı olmur. Barla dağlarında bizi və bu etrafı nurlandıran, bizlerden uzaklaşmamalı. Uzaklaşmasını kim arzu edər? Barla çox bahtiyardır ki en evvel və hər vaxt, o taze və şirin risaleleri hamıdan evvel, bizzat şifahen Üstaddan işitebilirler.
Müzeyyene

