(Bu fıkra ikinci bir Səbri olan Hâfız Ali’nindir.)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 42. Məktub
Efendim! Iyirmi Beşinci Söz, Cənabı-Haqqın ferman-ı mübini olan Bəyanı Möcüzə Quran üçün elə bir vuzuh-u etemmi hâvi bir muarrif-i həqiqidir ki: Bahr-i həqiqətlərte seyr ü seyahat eden və haricen çelikle mücella və müstahkem və dâhilen elmas və akikle müzeyyen və müberhen və menba-ı həqiqisi olan Furkan-ı Hakîm kimi daima gençliğini və resanetini, ziynet və hüsnünü tezyid və muhafaza eden və heç bir vecihle ahkâm-ı memduhasına nakîse getirmeyen, bir sefine-i semaviyenin mahsulü olub kalpleri kışırlanarak felsefenin çıxmaz çığırlarına sapan gafil və âsilere şiddetle darbe-i müthişe və mühlikesini çarpan o Söz, mutîlere lütf-u dest-i manevîsiyle, dünyevî və uhrevî nihayətsiz mükâfatını ihsan eden Cənabı-Haqqın, zat-ı üstadanelerine lütuf buyurduğu və Vehhab ism-i celilinden tulû eden nurun lem’asıyla ziyalandırıp həqiqətlər-i İlahiyenin zerrelerini hətta pırlantalar kimi görüb və gösteren Üstadımın həqiqətlər denizinde seyr ü seyahatleri esnasında isabet eden mevceler ki yekdiğerini müteakip hər biri başlı başına bir mu’cize hattâ bir katresi hətta îcazıyla i’cazını gösterdiğini gördüyümde مَا شَاءَ اللّٰهُ ، اَل۟حَم۟دُ لِلّٰهِ عَلٰى نُورِ ال۟اٖيمَانِ وَ هِدَايَةِ الرَّح۟مٰنِ cümle-i celilesini lisanımda vird edirəm.
Ali

