Aziz, sıddık qardaşlarım!
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Emirdağ Lâhikası I
Emirdağ Lahiyəsi 1. Kitab 213. Məktub
Evvela: Nur’un ehemmiyetli kahramanlarından, Nur’un ehemmiyetli mecmualarını Mekke-i Mükerreme’ye götürüp gayet böyük bir Hintli âlim Ahmed Ali Şimşirî’ye teslim edib hem Hintçe tercüme etmeye və Hint’e də göndermeye teminat alan kardeşimiz Hâfız Mustafa’ya minlərlə bârekellah və mâşâallah və es’adekâllah deriz. Medresetü’z-Zehra, Mekke-i Mükerreme’deki o böyük zatla muhabere etsin. Adresi şudur: “Mekke-i Mükerreme’de Babü’s-Selâm’da Ahmed Ali Şimşirî” deyə məktub yazabilirsiniz.
Sâniyen: Bu defaki hâdise bir habbeyi, evham yüzünden çox kubbeler yaptıklarını öğrendik. Bir emaresi də şudur:
Dâhiliye vekilinin emriyle gece içinde Afyon Valisi, Emniyet Müdürüyle buraya gəlib gecede menzilimi basmak istemişler. Müddeiumumî muvafakat etmediğinden sabaha qədər bekleyip en ziyade aleyhimizde bulunan iki adamı tayin edib, kilidimi kırıp füc’eten baskın vermeleri hem eyni gün (Hâşiye) faytonla çıkdığım vaxt –burada emsali vuku bulmayan– beş tayyare çox aşağıda uçup mənim faytonumu bildikleri üçün etrafımda iki defa dönmeleri, ikinci gün başqa bir tarafa, çox görünmeyen gizli bir dere tarafına faytonla giderken aşağıda uçan beş tayyareyi bir şey arır kimi gördük; anladık ki bizi arırlar.
Yenə eynilə evvelki gün kimi o beş tayyare etrafımızda və kasaba üstünde gezip odamıza girdiyimiz zaman onların da gitmeleri qüvvətli bir emaredir ki bir habbe yüz kubbe yapılmış. Burada belə manasız, evham yüzünden mənə eziyet verilmesi və Medresetü’z-Zehranın kahramanlarına buraya nisbeten bu üç senede on dereceden yalnız bir derece eziyet verilmek cihetiyle, Isparta hükûmetine və adliyesine teşekkürümü və minnettarlığımı və onların verdiyi eziyetleri də helâl ettiğimi bildirirsiniz.
Sâlisen: Bu defaki musibette, hər vaxt olduğu kimi yenə kaderin adaletine və inayet-i İlahiyenin feyzine baktım, gördüm ki: Sair vilayete nisbeten bir derece Nur’dan geri kalan və Nur dairesine də yaxın bulunan Kütahya və adliyesini və hükûmetini Denizli, Kastamonu kimi Risale-i Nur’la alâkadar etmək… Bəli, ne qədər fikri və vazifesi aleyhimizde olsa da herhalde qəlbi, ruhu Risale-i Nur’dan imanı cihetinde böyük istifadə etmək və Nurculara da sevap kazandırmak hikmetiyle o vilayete gönderildi.
Qədər-i İlahî də mənə bir şəfqət tokadı olaraq, dâhiliye vekili Erzurumlu və hemşehrim və Afyon Valisi (Antalyalı) və indiyə qədər mənə ilişmemesi cihetiyle demişdim: “Gerçi serbest oldum, indi belə insaflı bir vali buldum, Emirdağı’ndan gitmeyəcəyəm.” deyə bir nevi sevinç və ihtiyatsızlığımın cezası olaraq, o iki adamın elleriyle qədər-i İlahî mənə tokat vurdu, adalet etti.
* * *
Afyon Valisi, Emniyet Müdürü və buradaki heyetiyle meselemize dair Ankara’ya yazmışlar ki: “Cemiyetçilik, tarîkatçılık kimi meseleler yox. Lakin Said Nursî’nin onun sözüyle özünü feda edəcək iki yüz min Nurcu kardeşleri var.” deyə başqa bir cihette yenə hükûmete böyük bir evham vermişler.
Lakin onların bu yazmasında, Nur’a və Nurculara bir fayda və mənim şahsıma da bəlkə bir zərər ihtimali var. Faydanın bir ciheti şudur ki:
Bu qədər ağır şerait içinde elə demir kimi sarsılmaz bir həqiqət var ki iki yüz min Türk ruhunu ona feda edəcək o həqiqətin müşterisi bulunur. Bu noktada, zayıf imanlı olanlar imanını kuvvetlendirir. Ehl-i siyaset də və imanını kaybedenler onlara ilişmekten korkarlar, daha çabuk taarruz edemezler.
Mənə zərəri isə –Cənabı-Haqq Hâfız’dır– məni çürütmek və kardeşlerimi məndən kaçırmak və kardeşliğimizi kırmak üçün şeytanın hətta hatırına gelmeyen iftiralar və isnadlar ilə mənim ehemmiyetimi kırmak üçün çalışmaları muhtemeldir.
Ehl-i vukuftan və Diyanet Riyasetinin müşavirlerinden Yusuf Ziya və oradaki hocalar, Risale-i Nur’un tamam bir takımını bizdən istəyirlər. Hem zerrelere ait Otuzuncu Söz və Otuz İkinci’nin Birinci Mevkıf’ının başındaki zerre bahsi və “Hüvə Nüktesi” və Tabiat Risalesi’nin zerre bahsi kimi parçaları, rica surətində və hürmetkârane, oraya gönderdiyimiz Hasan Çalışkan ilə cavab göndermişler. Güya وَ اِن۟ مِن۟ شَى۟ءٍ اِلَّا يُسَبِّحُ بِحَم۟دِهٖ manasını anlamaq istəyirlər və bu parçalarla anlaşılır və indi serbest ifsada başlayan maddiyyunları susturur.
Said Nursî

