Aziz, sıddık qardaşlarım!
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Emirdağ Lâhikası I
Emirdağ Lahiyəsi 1. Kitab 115. Məktub
Kastamonu Hüsrev’i və Süleyman Rüşdü’sü olan Mehmed Feyzi və Emin’in, Üstadlarının Kastamonu’daki hayatının bir tarihçesini, hüsn-ü zanla haddimden çox fazla senalarını tebdil etmeyerek qəbulümün səbəbi şudur ki:
Bugünlerde Afyon’un böyük memuru, bir çavuşu mənə ihanete vasıta yapıp güya teveccüh-ü âmmeyi hakkımda kırarak tâ bu vilayet, Denizli, Isparta kimi Nurlara tam sahib çıkmasın və Nurlar parlamasın. Gerçi mən tahammül ettim lakin buranın yeni şakirdlerinin teessürlerinden müteessirdim. Düşünürken, Mehmed Feyzi’nin bu samimane və âlimane, hürmetkârane məktubu, o herifin və o âmirinin ihanetlerini yüzlerine vurup hiçe indirerek teessüratımı tam sildi, süpürdü. Minlərlə derece o iki bedbahttan yüksək olan iki Nurcunun belə medih və hürmetleri, onların kanunsuz cebir və ihanetlerinin eyni zamanda tam tamına tevafuku, Feyzi və Emin’in sadakatlerinin bir kerameti olduğuna kanaat ettiğimdir.

