Aziz, sıddık, metin, sarsılmaz, sebatkâr, fedakâr, vefadar qardaşlarım!
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Emirdağ Lâhikası I
Emirdağ Lahiyəsi 1. Kitab 27. Məktub
Bilirsiniz ki Ankara ehl-i vukufu Risale-i Nur’a ait kerametleri və işarə-i gaybiyeleri inkâr edememişler. Yalnız, yanlış olaraq o kerametlerde məni hissedar zannedip itiraz edərək “Belə şeyler kitabda yazılmamalı idi; keramet izhar edilmez.” deyə hafif bir tenkide mukabil müdafaatımda onlara cevaben demişdim ki:
Onlar mənə ait deyil və o kerametlere sahib olmaq mənim haddim deyil. Bəlkə Kur’an’ın mu’cize-i maneviyesinin tereşşuhatı və lem’alarıdır ki həqiqi bir tefsiri olan Risale-i Nur’da kerametler şeklini alarak (şakirdlerinin kuvve-i maneviyelerini takviye etmək üçün) ikramat-ı İlahiye nevindendir. İkram isə izharı bir şükürdür, caizdir hem makbuldür.
Indi ehemmiyetli bir sebebe binaen bu cavabı bir parça izah edəcəyəm. Və “Ne üçün izhar edirəm və ne üçün bu noktada bu qədər tahşidat yapıram?” deyə sual edildi.
Cavab: Risale-i Nur’un hizmet-i imaniyesinde bu zamanda minlərlə tahribatçılara mukabil yüz minlərlə tamiratçı lâzım gelirken hem mənimlə lâekall yüzer kâtip və yardımcı bulunmak ihtiyaç varken, deyil çekinmek və temas etməmək, bəlkə millet və ehl-i idare takdir ilə və teşvik ilə yardım və temas etmək zarurî iken və o hizmet-i imaniye hayat-ı bâkiyeye baktığı üçün hayat-ı fâniyenin meşgalelerine və faydalarına tercih etmək, ehl-i imana vâcib iken özümü misal alarak derim ki:
Məni hər şeyden və temastan və yardımcılardan men’etmək ilə birlikdə aleyhimizde olanlar bütün kuvvetleriyle arkadaşlarımın kuvve-i maneviyelerini kırmak və məndən və Risale-i Nur’dan soğutmak və mənim kimi ihtiyar, hasta, zayıf, garib, kimsesiz bir bîçareye, minlərlə adamın göreceği vazifeyi başına yüklemek və bu tecrit və tazyiklerde maddî bir hastalık nevinde insanlar ilə temas və ihtilattan çekilmeye mecbur olmaq hem o derece təsirli bir tarzda halkları ürküttürmek ki en ziyade merbut görülen bazı dostların mənə selâm vermemek, hattâ bazı namazı da terk etmək derecesinde ürkütmek ilə kuvve-i maneviyeyi kırmak cihetleriyle və sebepleriyle, ihtiyarım haricinde bütün o manilere qarşı Risale-i Nur şakirdlerinin kuvve-i maneviyelerinin takviyesine medar ikramat-ı İlahiyeyi beyan edərək Risale-i Nur etrafında manevî bir tahşidat yaptırmak və Risale-i Nur öz özünə, təkbaşına –başkalarına möhtac olmayarak– bir ordu qədər qüvvətli olduğunu göstermek hikmetiyle bu çeşit şeyler mənə yazdırılmış.
Yoxsa –hâşâ– özümüzü satmak və beğendirmek və temeddüh etmək, hodfüruşluk etmək isə Risale-i Nur’un ehemmiyetli bir esası olan ihlas sırrını bozmaktır. İnşâallah Risale-i Nur öz özünə hem özünü müdafaa ettiği hem kıymetini tam gösterdiyi kimi bizi də manen müdafaa edib kusurlarımızı affettirmeye vesile olacaqdır.

