Aziz, sıddık, çox mübarək, çox faal, çox hâlis, çox qiymətli qardaşım Hüsrev!
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Emirdağ Lâhikası I
Emirdağ Lahiyəsi 1. Kitab 40. Məktub
Sənin bayramın ikinci gününde elime geçen məktubun bir güvercin haber verir kimi geldiyi eyni günde məni çox müteessir eden hâdise-i taarruziyeden neş’et eden elemlerime, kederlerime bir merhem, bir ilaç hükmüne geçti. Bu manayı hatıra getirdi:
“Sana ihanet eden ehemmiyetsiz adamlara qarşı, Gül və Nur Fabrikasının kahramanlarının hârikulâde hörmət və ihtiramları varken belə bir iki vicdansızın hakaretine deyil, milyonlarca düşmanların ihanetlerine qarşı gelebilir və hükümden ıskat edə bilər.” deyə kalbime geldi. Lakin öz şahsıma baktım ki kurumuş, çürümüş, vazifesi bitmiş bir hurma çərdəyi hükmünde iken, Risale-i Nur bahçesinde bir derece o çekirdekten tezahür eden meyvedar, muhteşem, koca bir ağac nazarıyla baktığınızı gördüm. Sizin fevkalâde hüsn-ü zannınız o ağactan ileri geldiğini və çekirdeğin də bir cihette, bir nevi vesile olduğu cihetinde hüsn-ü zanna mazhar olmuş gördüm.
O məktubun birinci sahifesi güzeldir, mən də iştirak edirəm. İkinci sahifede, bir neçə yerde qələm karıştırdım, ta’dil ettim. Ezcümle:
Hazret-i Hasan radıyallahu anhın altı aylık hilafeti ilə birlikdə Risale-i Nur’un, Cevşenü’l-Kebir’den və Celcelutiye’den aldığı bir qüvvət və feyizle vazife-i hilafetin en ehemmiyetlisi olan neşr-i həqiqətlər-i imaniye noktasında Hazret-i Hasan radıyallahu anhın kısacık müddetini uzun bir zamana çevirerek tam beşinci halife nazarıyla bakabiliriz. Çünki adalet-i həqiqiye ilə bu asırda insanları mesud edə bilər bir istidatta bulunan Risale-i Nur’dur. Və onun şahs-ı manevîsi, Hazret-i Hasan radıyallahu anhın bir muavini, bir mütemmimi, bir manevî veledi hükmündedir deyə sənin mektubunu ta’dil ettim. Buna kıyasen, sənə vekâleten bir iki yerde qələm karıştırdım.
Lakin eyni günde mahkeme, kitablarım içinde mənə teslim ettikleri məktublar müsveddeleri və onların üstünde yeşil kalemle işarəlerine göre çox ehemmiyet verdikleri o müsveddeler içinde bu sizə yazdığım noksan bir parçayı gördüm. Fesübhanallah dedim, mektubuna mənimlə cavab ver deyə manasını aldım. Bəlkə bu parça Lâhika’ya girmiş, mən də sizə aynını yazıram. Parça budur:
Mənim çox kusurlu şahsıma hüsn-ü zan ilə verdiğiniz makamlar cihetinde deyil; bəlkə vazifeye, hizmete baxıb o noktada bakmalısınız. Perde açılsa mənim baştan aşağıya qədər kusurat ilə âlûde mahiyetim, məndən kaçmaya bir vesile olur. Sizi kardeşliğimden kaçırmamak, pişman etməmək üçün şahsiyetime qarşı haddimin çox fevkinde tasavvur ettiğiniz makamlara irtibatınızı bağlamayınız. Mən sizə nisbeten qardaşım, mürşidlik haddim deyil. Üstad da değilim bəlkə ders arkadaşıyım. Mən sizin, kusuratıma qarşı şefkatkârane dua və himmetinize möhtacım. Məndən himmet beklemeniz deyil, mənə himmet etmenize istihkakım var. Cənabı-Haqqın ihsan və keremiyle sizlerle gayet kudsî və gayet ehemmiyetli və gayet qiymətli və hər ehl-i imana menfaatli bir hizmette, taksim-i mesai kaidesiyle iştirak etmişiz. Tesanüdümüzden hasıl olan bir şahs-ı manevînin fevkalâde ehemmiyet və kıymeti və üstadlığı və irşadı bizə kâfidir.
Madam ki bu zamanda hər şeyin fevkinde hizmet-i imaniye bir kudsî vazifedir. Hem kemiyet, keyfiyete nisbeten ehemmiyeti azdır. Hem muvakkat və mütehavvil siyaset daireleri ebedî, daimî, sabit hizmet-i imaniyeye nisbeten ehemmiyetsizdir, mikyas olmaz. Risale-i Nur’un talimatı dairesinde bizə bahşetdiyi feyizli makamlara kanaat etməliyik. Haddimden fazla fevkalâde hüsn-ü zan ilə müfritane âlî makam vermək yerine, fevkalâde sadakat və sebat və müfritane irtibat və ihlas lâzımdır. Onda terakki etməliyik.
Elhak, bunda tam terakki etmişsiniz.
(Parça bitti)

