Aziz, sıddık qardaşlarım!
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Emirdağ Lâhikası II
Emirdağ Lahiyəsi 1. Kitab 175. Məktub
Madam ki Isparta Nur dershanesi hükmüne geçmiş və indiyə qədər hər yerden ziyade oranın hükûmeti və zabıtası müsamahakâr bəlkə dost nazarıyla Nurculara bakmış, ziyade incitmemiş. Biz də Isparta’nın mübarekiyeti hesabına, onların bu hâdisede ilişmelerinden gücenmirik və bir cihette onları da təbrik edirik ki Nur’un eczalarını vazifece tetkik etmeye və okumaya və istifadə etmeye muvaffak olurlar.
Zaten onların hakkıdır, en evvel onlar okusunlar. İmanı qüvvətli bir zabıta və ya adliye memurunun, on adam qədər millete və vatana faydası ola bilər. Onun üçün maddî zayiatımız, bu manevî faydaya nisbeten heç ehemmiyeti yox.
Münasib gelse mənim tarafımdan da emniyet müdürü və müddeiumumîye selâm edib deyiniz ki: “Mən onlara beddua deyil, bilakis dua edirəm ki: Yâ Rabbî! Onlara iman-ı kâmil və hüsn-ü hâtime ver və Nurlardan müstefid yap.”

