Aziz, sıddık qardaşlarım!
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Emirdağ Lâhikası II
Emirdağ Lahiyəsi 1. Kitab 21. Məktub
Bir suale mecburi cavabın tetimmesidir.
Bu yaz mevsimi, gaflet zamanı və derd-i maişet meşgalesi hengâmı və şuhur-u selâsenin çox sevaplı ibadət vaxtı və zemin yüzündeki fırtınaların silahla deyil, diplomatlıkla çarpışmaları zamanı olduğu cihetle; gayet qüvvətli bir metanet və vazife-i Nuriye-i kudsiyede bir sebat olmazsa Risale-i Nur’un hizmeti zararına bir atalet, bir fütur və tevakkuf başlar.
Aziz qardaşlarım, siz kat’î bilin ki: Risale-i Nur və şakirdlerinin meşgul oldukları vazife, rûy-i zemindeki bütün muazzam mesailden daha büyüktür. Onun üçün dünyevî merak-âver meselelere baxıb vazife-i bâkiyenizde fütur getirmeyiniz. Meyvə’nin Dördüncü Mesele’sini çox defa okuyunuz, kuvve-i maneviyeniz kırılmasın.
Bəli, ehl-i dünyanın bütün muazzam meseleleri, fâni hayatta zalimane olan düstur-u cidal dairesinde gaddarane, merhametsiz və mukaddesat-ı diniyeyi dünyaya feda etmək cihetiyle; qədər-i İlahî onların o cinayetleri içinde, onlara bir manevî cəhənnəm verir. Risale-i Nur və şakirdlerinin çalıştıkları və vazifedar oldukları; fâni hayata bedel, bâki hayata perde olan ölümü və hayat-ı dünyeviyenin perestişkârlarına gayet dehşetli ecel celladının, hayat-ı ebediyeye birer perde və ehl-i imanın saadet-i ebediyelerine birer vesile olduğunu, iki kere iki dörd edər derecesinde kat’î ispat etmektedir. Indiyə qədər o həqiqəti göstermişiz.
Elhasıl: Ehl-i dalalet, muvakkat hayata qarşı mücadele edirlər. Bizler, ölüme qarşı nur-u Kur’an ilə cidaldeyiz. Onların en böyük meselesi –muvakkat olduğu üçün– bizim meselemizin en küçüğüne –bekaya baktığı üçün– mukabil gelmir. Madam ki onlar divanelikleriyle bizim muazzam meselelerimize tenezzül edib karışmırlar; biz, nədən kudsî vazifemizin zararına onların kiçik meselelerini merakla takip edirik.
Bu ayə لَا يَضُرُّكُم۟ مَن۟ ضَلَّ اِذَا اه۟تَدَي۟تُم۟ və usûl-ü İslâmiyet’in ehemmiyetli bir düsturu olan اَلرَّاضٖى بِالضَّرَرِ لَا يُن۟ظَرُ لَهُ Yani “Başkasının dalaleti sizin hidayetinize zərər etməz, sizler lüzumsuz onların dalaletleriyle meşgul olmazsanız.” Düsturun manası: “Zarara öz razı olanın lehinde bakılmaz, ona şəfqət edib acınmaz.”
Madam ki bu ayə və bu düstur, bizi zarara bilerek razı olanlara acımaktan men’edir; biz də bütün kuvvetimiz və merakımızla vaktimizi kudsî vazifeye hasretmeliyiz. Onun haricindekileri malayani bilib vaktimizi zayi etməməliyik. Çünki elimizde nur var, topuz yoxdur. Biz tecavüz edemeyiz. Bizə tecavüz edilse nur gösteririz. Vaziyetimiz bir nevi nurani müdafaadır.
Bu tetimmenin yazılmasının sebeplerinden biri:
Risale-i Nur’un bir talebesini tecrübe ettim. Əcəba bu heyecan, şimdiki siyasete qarşı ne fikirdedir deyə boğazlar hakkında bir boşboğazlığı münasibətilə bir iki şey sordum. Baktım, alâkadarane və bilerek cavab verdi. Kalben “Yazık!” dedim, bu vazife-i Nuriyede zərəri olacaq. Sonra şiddetle ikaz ettim: اَعُوذُ بِاللّٰهِ مِنَ الشَّي۟طَانِ وَ السِّيَاسَةِ bir düsturumuz vardır. Əgər insanlara acıyorsan geçmiş düstur onlara merhamete liyakatini selbedir. Cənnət adamlar istediyi kimi cəhənnəm də adam istəyər.
(Beşinci Şuâ’nın yenə kısmen verdiyi haberler tezahür edir.)
Said Nursî

