Aziz, sıddık qardaşlarım!
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Emirdağ Lâhikası II
Emirdağ Lahiyəsi 1. Kitab 176. Məktub
Gerçi indi ayrı ayrı kasabalarda kardeşlerimi görüb Nur hizmetinde bir cihette yardım etmək üçün beş kardeşimizin mənim üçün minnetsiz olaraq aldıkları otomobil, bir cihette qırx min lira qədər faydası və lüzumu varken, qəbul etmediğimden zâhirî bir zərər zannedildi. Lakin neticesinde Nur şakirdlerinin ellerinde kat’î bir hüccet oldu ki dünya üçün ilme və dine zaruret var deyə zərər veren muteriz hocaları və siyasîleri; Risale-i Nur’un yüksək həqiqəti, dünyanın heç bir menfaatine tenezzül edib âlet olmadığını kat’î bir surette bu hâdise ilə bir hüccet olaraq; onları ilzam etmesine qüvvətli bir senet olan hârika kerametinden daha qüvvətli bir bürhan hükmüne geçti. Hattâ çox evham eden və Nur’dan kaçan və Nur’un dünyanın heç bir şeyine tenezzül etmediğine inanmayan bir kısmı, indi kemal-i teslimiyetle Nurların hakikatine və hər şeyin fevkinde olduğunu teslime mecbur olur. Demək o zərəri da inayet-i Hak, hakkımızda ehemmiyetli bir rahmete çevirdi.
Hâşiye: Otomobil satıldıktan sonra yenə onun qiymətından üç min lira Emirdağı’na gönderilmişdi ki Risale-i Nur’un hizmetinde sarf edilsin. Mən də telgraf havalesiyle sahiplerine gönderdim. Bugün işittim ki bu hâdiseyi dost memurlar muarızlara qarşı demişler: Üç min beş min liraya tenezzül etmeyen bir adam, bu zamanda en ziyade itimat edilebilir bir adamdır ki həqiqətdən başqa heç bir şey onu alâkadar etmir.

