(Müddeiumumîler hakkında Üstadımızın garib bir halet-i ruhiyesini beyan etmək zamanı geldi.)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Emirdağ Lâhikası II
Emirdağ Lahiyəsi 2. Kitab 149. Məktub
Mənə dedi ki:
Otuz qırx sene bu tazyikatımda, hukukullah manasında olan hukuk-u âmme namındaki vazifelerle muvazzaf olan savcılar ekser hapislerimde, nefyimde şiddetlerini gördüyüm halde onlara qarşı bir hiddet, bir küsmek mənə gelmirdi.
Sonra görüyordum: Onların zâhirî şiddetine səbəb olan kusurları özlərində görmüyordum. Lakin çox defa bir zaman sonra, qədər-i İlahînin başqa kusuratıma binaen şəfqət tokadının elə savcıların eliyle geldiğini gördüm. Qədər adalet yaptığı üçün o şəfqət tokadını ruh və kalbimle qəbul ettim. Zâhirî sebebe binaen savcıların şiddetini helâl edirəm.
Indi Cənabı-Haqq’a şükür, o müddeiumumîlerin bir kısmı, vazifeleri olan hukuk-u umumiyenin müdafaası hukukullah nevinden olduğu cihetle, mənə qarşı şiddet deyil, bilakis həqiqi adalet noktasında, umum İslâmiyet’e və bəlkə insaniyete də menfaati olan Risale-i Nur’un hizmet-i imaniyesi cihetiyle şiddeti buraxıb qədər-i İlahînin şəfqət tokadına bakar kimi zâhirî tazip, hakikaten yardım hükmüne geçtiği üçün mən də bu sırr-ı azîm münasibətilə, bütün belə müddeiumumîlere qarşı bir dostluk və dua etmək vaziyetini aldım. Zâhiren mənə qarşı şiddet-i hüküm görünen hâlât, o hizmet-i imaniyeye bir ilanname hükmüne geçti.
Mən də indi onlara, hukuk-u âmmenin hukukullah hükmüne geçtiğini bilenlere, umumen selâm və dua edirəm. Mənə olan şiddetlerini umumen helâl edirəm.
Said Nursî
Üstadımızın sizlərə yazdığı ayn-ı həqiqət olan bu mektubunu arz edirəm.
Talebesi
Sungur

