Aziz qardaşlarım!
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Emirdağ Lâhikası II
Emirdağ Lahiyəsi 1. Kitab 28. Məktub
Risale-i Nur’un zuhurundan qırx sene evvel, geniş bir hiss-i kable’l-vuku, acib bir tarzda hem məndə hem bizim köyde hem nahiyemizde tezahür ettiğini indi bir ihtar-ı manevî ilə kat’î kanaatim gelmiş. Şefik və qardaşım Abdülmecid kimi eski talebelerime bu sırrı fâş etmək isterdim. Indi Cənabı-Haqq sizlerde çox Abdülmecidleri və çox Abdurrahmanları verdiyi üçün sizə beyan edirəm:
Mən, on yaşında iken böyük bir iftihar, hattâ bazen temeddüh surətində bir haletim vardı; istemediyim halde çox böyük bir iş və böyük bir kahramanlık tavrını takınıyordum. Öz özümə deyər idim: “Senin beş para kıymetin yox. Bu temeddühkârane hususan cesarette çox fazla gösterişin ne içindir?” Bilmiyordum, hayret içinde idim.
Bir iki aydır o hayrete cavab verildi ki Risale-i Nur, kable’l-vuku özünü ihsas edirdi. Sən, âdi odun parçası kimi bir çərdək iken o firdevs salkımlarını bilfiil öz malın kimi hiss-i kable’l-vuku ilə hissedip hodfüruşluk ederdin.
Bizim Nurs köyümüz isə hem eski talebelerim hem hemşehrilerim bilirlər ki bizim köyümüz, fevkalâde gösteriş və cesarette ileri göstermek üçün temeddühü çox severdiler, güya böyük bir memleketi fetheder kimi kahramanane bir tavır almaq istiyordular. Mən hem özümə hem onlara çox hayret ederdim. Indi həqiqi bir ihtar ilə bildim ki o masum Nurslu insanlar, Nurs karyesi Risale-i Nur’un nuruyla böyük bir iftihar kazanacaq; o vilayetin, nahiyenin adını işitmeyen, Nurs köyünü ehemmiyetle tanıyacaq deyə bir hiss-i kable’l-vuku ilə o nemət-i İlahiyeye qarşı teşekkürlerini temeddüh surətində göstermişler.
Hem o nahiyemiz olan Hizan kazasına tabi İsparta’da, birdenbire meşhur Seyda namında Şeyh Abdurrahman-ı Tağî himmetiyle o qədər çox talebeler və hocalar və âlimler çıktılar ki bütün Kürdistan onlar ilə iftihar edər bir şəkil aldığı zaman, içlerinde münazara-i ilmiye və çox böyük bir himmetle və çox geniş bir daire-i ilim və tarîkat içinde elə bir vaziyet hissediyordum ki güya rûy-i zemini fethedəcək bu hocalardır. Eski meşhur ulema və evliyalar və allâmeler və kutublar, onların medar-ı bahsi oldukça mən də doqquz on yaşında iken dinliyordum. Kalbime gelirdi ki bu talebeler, âlimler; ilimde, dinde böyük bir fütuhat yapmışlar kimi vaziyet alıyorlardı. Bir talebenin bir parça ziyade zekâveti olsa idi böyük bir ehemmiyet verilirdi. Münazarada, bir meselede biri galebe çalsa böyük bir iftihar alırdı. Mən də hayret ediyordum, o hissiyat məndə də vardı. Hattâ tarîkat şeyhleri və dairelerinde medar-ı hayret bir müsabaka hem nahiye hem kaza hem vilayetimizde vardı. O haletleri başqa memleketlerde o derece göremedim.
Indi bir ihtar ilə kat’î kanaatim geldi: O talebe arkadaşlarım, o üstadlar hükmünde hocalarım, o mürşidlerim, evliya və şeyhlerim; bir hiss-i kable’l-vuku ilə ruh hissedip ağıl bilmeyerek –ki en lüzumlu bir zamanda– o talebeler içinde və o hocaların şakirdleri içinde və o mürşidlerin müridleri içinde parlak bir nur çıkacaq, ehl-i imanın imdadına geləcək deyə o istikbaldeki nemət-i İlahiyeye gayet ağır və acib şerait içinde və hədsiz muarızların qarşısında və min seneden beri qüvvət bulan dalaletin mukabilinde və gayet vehham və garazkâr düşmanlarımızın desiselerinin ihatasında və iki dehşetli mahkemenin uzun tetkikatında Risale-i Nur’un bu fevkalâde galebesi və hârikulâde perde altında tenviratı və düşmanlarını mecbur edib serbestiyetini kazanması gösterir ki o mevkiine lâyıktır ki kable’l-vuku İmam-ı Ali radıyallahu anh və Gavs-ı A’zam kuddise sırruhu ondan haber verdikleri kimi bunlar, köy və nahiye və vilayetim, mənimlə birlikdə şuursuz olaraq geleceğini hissedip mesrur olmuşlar. (Hâşiye)
Sizi eski talebelerim və eski arkadaşlarım və qardaşım və biraderzadem Abdülmecid və Abdurrahmanlar bildiğimden bu mahrem sırrı sizə açtım.
Bəli, mən iyirmi dörd saat evvel hassasiyetimle və âsabımın rutubetten tesiriyle rəhmət və yağmurun gelmesini hissetdiyim kimi eynilə elə də mən və köyüm və nahiyem, qırx dörd sene evvel Risale-i Nur’daki rəhmət yağmurunu bir hiss-i kable’l-vuku ilə hissetmişiz deməkdir.
Umum kardeşlerimize və hemşirelerimize selâm və dua ederiz və dualarını rica ederiz.

