بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Emirdağ Lâhikası II
Emirdağ Lahiyəsi 1. Kitab 72. Məktub
يُرٖيدُونَ لِيُط۟فِؤُا نُورَ اللّٰهِ بِاَف۟وَاهِهِم۟ وَاللّٰهُ مُتِمُّ نُورِهٖ وَلَو۟ كَرِهَ ال۟كَافِرُونَ
Ahmed yaratılmış o böyük nur-u Ehad’den
Hər zerrede nurdur o, ezelden hem ebedden
Bir nur ki odur hem yüce hem lâyetenahî
Ol Fahr-i Cihan Hazret-i Mahbub-u İlahî
Parlattı cihanı bu güzel nur-u Muhammed (asm)
Halk olmasa olmaz idi bir zerre və bir fert
Ol nuru ânın hər yeri hər zerreyi sarmış
Baştan başa hər dem bu kesif zulmeti yarmış
Bir nur ki odur sade və hem lâyetezelzel
Ârî və berî cümleden üstün və mükemmel
Bir nur ki bütün zerrede ancaq o nümayan
Bir nur ki verir kalplere hem aşk ilə iman
Bir nur ki əgər olmasa ol nur hele bir an
Baştan başa zulmette kalır hem də bu ekvan
Bir nur ki deyil elə muhat hem də mahsur
Bir nur ki edər qəlbi də pür-nur, çeşmi də pür-nur
Bir lem’adır ândan bu böyük şems və kamerler
Həmişə bax o nurdan bu acayip koca âlem
Halk oldu o nurdan yenə cennetle cəhənnəm
Şek yox ki o nurdur okunan Hazret-i Kur’an
Ol nur-u ezel hem sebeb-i yaradılış-i insan
Hər şeye odur mebde və asıl və esas hem
Ondan görünür nev-i beşer belə mükerrem
Bir zerre deyil, bahr-i muhit o bahr-i münirden
Hem necə beşer heç kalır hepsi də birden
Şek yox ki cihan, katre-i nurundan o nurun
Şek yox ki bu can, zerre-i nurundan o nurun
Sönsün deyə üflense o, derya kimi kaynar
Söndürmeye hem kimde aceb zerre mecal var
Söndürmeye kalkmıştı asırlar dolu küffar
Kahreyledi hər hepsini ol Hazret-i Kahhar
Həmişə sönmüş asırlar, yanır sönmeden ol
Tarihe sorun, kimdir o nur hem kim imiş menfur
Alnında yanan nur-u Muhammed’di Halil’in
Yetmezdi gücü, bakmaya hər çeşm-i alîlin
Görseydi Resul’ün o güzel nurunu, Nemrut
Yakmazdı o dem, nârını ol kâfir-i matrud
Bir sivrisinek öldürür o şah-ı cihanı (!)
Atmıştı Halil’i ateşe çünki o cani
Bir perde açıp söyledi Hak gizli kelâmdan
Ol ateşe bahseyledi hem berd ü selâmdan
“Dostum və resulüm yüce İbrahim’i ey nâr
At âdetini, yakma bugün, sən onu zinhar!”
Bir gizli hitap geldi də ol dem yenə Hak’tan
Bir abd-i mükerrem də kurtuldu bıçaktan
Ol nurdan üçün Yunus’u hıfzeyledi ol hut
Ol nur ilə kahreyledi hem kavmini ol Lût
Ol hüsn-ü cemal, eyledi âlemleri hayran
Nerden onu bulmuş, əcəba Yusuf-u Ken’an
Hikmət nedir, ol dertlere sabreyledi Eyyüb
Hem sırrı nedir, Yusuf üçün ağladı Yakub
Öldükçe dirildikçe nədən duymadı bir his
Ol namlı nebi, şanlı şehit Hazret-i Cercis
Hasretle nədən ağladılar Âdem və Havva
Kimdendi bu yıllarca süren koskoca dava
Hem âh, nədən terk edilip ravza-i cənnət
Bir dâr-ı qərar oldu nədən âlem-i mihnet
Nur şəhəri olan Tûr’da o dem Hazret-i Musa
Esrar-ı kelâm həmişə çözülüp buldu tecella
Bir parça Zebur’dan okusa Hazret-i Davud
Başlardı hemen sanki böyük mahşer-i mev’ûd
Bilmem ki nədən, həmişə işiten âh, deyə inler
Bilmem ki nədən, yel və sular həmişə onu dinler
Mahluku bütün özünə râm etti Süleyman
Nerdendi bu qüvvət, ona kimdendi bu ferman
Yellerle uçan şanlı böyük taht-ı mukaddes
Esrar-ı ezelden o da duymuş yenə bir ses
Ol hangi acib sır ki çıkar göklere İsa
Kimdir çekilen çarmıha, kimdir yenə Yuda
Nur derdi üçün tahtını terk eyledi Edhem
Bir başkasının tahtı olur derdine merhem
Çox şahs-ı veli, nur ilə hem etti kanaat
Çox şahs-ı denî, nur ilə hem buldu keramet
Hər hepsi də pervanesi, üftadesi nurun
Hər hepsi muamma, gücü yetmez bu şuurun
Fillerle varıp Kâbe’ye hem Ebrehe zalim
İsterdi ki yapsın nice min türlü mezalim
İsterdi ki o beyt yıkılıp şöhreti sönsün
Halk Kâbe’yi terk edərək kiliseye dönsün
İsterdi ki çeksin doğacaq nura bir set
Hem doğmadan ölsün deyə Mahbub-u Müebbed
Günlerce gedib Kâbe’ye hem yaklaşan ordu
Birdenbire bir tehlike sezmiş kimi durdu
Süratle gəlib bir sürü kuş, semt-i bahirden
Taş harbine başlar çox acib hepsi birden
İndikçe havadan o muamma kimi taşlar
Cansız yıkılıp yerlere yatmış nice başlar
Şahıyla birlikdə kocaman orduyu Mevla
Olsun deyə Mahbub’a nişan, eyledi mevta
Hem kavm-i Kureyş, söndürelim derken o nuru
Erkek və kadın, cümlesinin kaçtı huzuru
Müşrik və muvahhid, iki fırka olub urban
Yıllarca dökülmüş yenə kan üstüne bir kan
Şakk etti kamer, Fahr-i Beşer, ol yüce Server
Hər yerde və hər anda onun nuru muzaffer
Kur’an’dı kavli, nurdu yolu, ümmeti mutlu
Ümmet olanın qəlbi bütün nur ilə doldu
Çekmezdi keder, ol sözü cevher, özü kevser
Ol Sure-i Kevser, dedi a’dasına “ebter!”
Ol Şems-i Ezel’den kaçınan ol kuru başlar
Gayya-i cehennemde bütün yakmış ateşler
Bitmişdi nefes, çıkmadı ses, bıktı da hər kəs
Ol nura varıp baş eğerek hem dediler pes
İdraki olan kafile ayrıldı Kureyş’ten
Feyz almaq üçün doğmuş olan şanlı güneşten
Ol kevser-i Ahmed’den içip hər biri tas tas
Olmuştu o gün sanki mücella birer elmas
Ol başlara taç, derde ilaç, mürşid-i âlem
Eylerdi nazar bunlara nuruyla demâdem
Bunlardı o a’dayı boğan bir alay arslan
Hak uğruna, nur uğruna olmuş çoğu kurban
Bunlardan o gün ehl-i nifak cümle kaçardı
Müşrik isə ol aklı anın kalmaz uçardı
Bunlardı o Peygamberin ashabı və âli
Dünyada və ukbada da hem şanları âlî
Tavsif edir bunları həmişə şöylece Kur’an:
Sulh vaxtı koyun, kavgada kükrek birer arslan
Həmişə yüzleri pâk, sözleri hak, yolları haktı
Merkepleri yeller kimi Düldül’dü, Burak’tı
Bir cezbe-i “Yâ Hay!” ilə seller kimi aktı
A’daya varıp hər biri şimşek kimi çaktı
Bunlardı o gün halka-i tevhidi kuranlar
Bunlardı o gün baltalayıp küfrü kıranlar
Bunlardı mübarək yüce cemiyet-i şûra
Bunlardı o nurdan dizilen halka-i kübra
Bunlardı alan Suriye, Irak, ülke-i Kisra
Bunlarla ziyadar o karanlık koca səhra
Bunlardı veren hasta, alîl gözlere bir fer
Bunlardı o tarihe geçen şanlı gazanfer
Hər hepsi də bir zerre-i nuru o Habib’in
Hər an görünür gözlere ondan nice yüz min
Nur altına girmiş bulunan türlü cemaat
Hem buldu beka hem də bütün gördü adalet
Ecdad-ı izamın o böyük ruhları küskün
Çünki ne küfürler okunur onlara hər gün
Yağmıştı o gün âh ne kederler ne elemler
Âciz onu həmişə yazmaya, eller və qələmlər
Minlərlə yetimin yıkılan kalbini sən yap
Affet yeter artıq, o Habib aşkına yâ Rab!
Derken yeter artıq, bizi affet güzel Allah
Sarsıldı cihan, öldü də bir gümgüme nâgâh
Buz parçası halinde bulut, bir yere düşmüş
Erkek və kadın hepsi də ol semte üşüşmüş
Ol nurdan gelen Risalei’n-Nur
Hallak-ı Rahîm eyledi mahlukunu mesrur
Zulmet dağılıp başladı bir yepyeni gündüz
Bir neşe duyup sustu biraz ağlayan o göz
Bir dem hətta düşmezken onun âhı dilinden
Kurtuldu, yazık dertli beşer derdin elinden
Ol taze güneş, ülkeye serptikçe ışıklar
Həmişə şâd olacaq, şevk bulacaq qəlbi kırıklar
Hər kalbe sürur, hər göze nur doldu bu günden
Bir müjde verir sanki o bir şanlı düğünden
Arz eyleyelim ol yüce Allah’a şükürler
Kalkar bu kahr u cehl və dalal, şirk və küfürler
Ol nur-u hüda saldı ziya, kalbe safa hem
Gösterdi beka, göçtü fena, buldu vefa hem
Çıkmıştı şakî, geldi nakî, gördü adâvet
Eylerdi nefiy, oldu hafî nur-u hidayet
Allah’a şükür, kalkmada həmişə cümle karanlık
Allah’a şükür, dolmada həmişə kalbe ferahlık
Allah’a şükür, bax bugün perde açıldı
Âlemlere artıq yenə bir neşe saçıldı
Artıq bu sönük canlara can üfledi canan
Artıq bu gönül derdine ol eyledi derman
Bir fasl-ı bahar başladı illerde bu günden
Bir sohbet-i gül başladı dillerde bu günden
Məndən mənə mən getmək üçün Risale-i Nur deyə koştum
Nur derdine düştüm də denizler kimi coştum
Bir zerrecik olsun bulayım deyər də ararken
Düştüm yenə derya kimi bir nura bugün mən
Verdim ona mən gönlümü baştan başa artıq
Maşukum odur indi mənim, mən ona âşık
Ol nur-u ezel hem kararan kalplere lâyık
Ol nurdan alır feyzini hem cümle halâyık
Kahreyledi ol zulmeti Risale-i Nur’a akanlar
Nur kahrına uğrar, ona hasmane bakanlar
Küfrün bütün alayı hücum etse də ey nur
Etməz səni dûr, öz olur bəlkə də makhur
Sensin yenə hazır, yenə sensin bizə nâzır
Ey nur-u Rahîm, ey ebedî bir cilve-i qüdrət-i Fâtır
Bir neşe duyurdun imanla sırr-ı ezelden
Bir müjde getirdin bizə ol namlı güzelden
Madam ki içirdin bizə ol âb-ı hayattan
Bir zerre qədər kalmadı havf indi memattan
Hasret yaşadık nuruna yıllarca bütün biz
Masum və alîl, türlü bela çekti sebepsiz
Yıllarca akan, kan dolu gözyaşları dinsin
Zalim yere batsın, o zulüm bir yere sinsin
Yıllarca, asırlarca bu nurun yenə yansın
Öksüz və yetim, dul və alîl hepsi də kansın
Ey nur gülü, nur çehreni öpsem dudağından
Qəlb bahçesinin kalbine diksem budağından
Hər dem kokarak hem o güzel rayihasından
Çıksam yenə mən âlem-i fâni tasasından
Nur güllerin açsın, yenə miskler kimi tütsün
Sinemde bu can bülbülü tevhid ilə ötsün
Sensin bizə bir neşe veren ol gül-ü hâlis
Sensin bizə hem cümleden a’lâ, də muhlis
Ey Nur-u Risalet’ten gelen bir bürhan-ı Kur’an
Ey sırr-ı Furkan’dan çıkan hüccet-i iman
Sendin bizə matlub, yenə sendin bizə mev’ûd
Sayende bugün hər kəs olur zinde və mesud
Hər an səni bekler və sayıklardı bu dünya
Hak özünü gösterdi, bugün bitti o rüya
Min üç yüz senedir toprağa dönmüş nice milyar
Mü’min və muvahhid səni gözlerdi həmişə ey yâr
Hər hepsi də səndən yana söylerdi kelâmı
Hər hepsi də hər an sənə eylerdi selâmı
Yüzlerce senet hem nice yüzlerce işarə
Eyler bu mukaddes koca davaya şehadet
En başta gelen şahid-i adl Hazret-i Kur’an
Göstermiş ayânen otuz üç yerde o bürhan
يَا مُد۟رِكًا nin kalbine gömmüş Esedullah
Çox sır ki bilenler olur həmişə sənə âgâh
كُن۟ قَادِرِىَّ ال۟وَق۟تِ demiş ol Pîr-i Muazzam
Minlərlə veli hem yenə yapmış buna min zam
Mu’cizdir o söz, haktır o öz, görmedi hər göz
Artıq bu muammaları gel sən bizə bir çöz
Altıncı Söz’ün aldı bütün fiil ü sıfâtı
Verdim də arındım ona hem zat u həyatı
Müflis və fakir bekliyordum indi kapında
Tevhide eriştir məni, gel varını sun da
Mən mən deyə yazdımsa da sensin yenə ol mən
Hiçten ne çıkar hem mənə benlik yenə səndən
Nur aşkına, Hak aşkına, dost aşkına ey nur
Nurunla və sırrınla bugün kıl bizi mesrur
Ey nur-u Ezel’den gelen nur-u Muhammed (asm)
Ey sırr-ı imandan gelen nur-u müebbed
Minlərlə yetimin duyulan âhını bir kes
Sarsar o böyük arşı da vallah bu çıkan ses
Vallah cemilsin, yeter artıq bu celalin
Göster bizə ey nur-u Muhammed, bir kere cemalin
Emmare olan nefsimizin emrine uyduk
Mahbubuna uyduk, hepimiz ümmeti olduk
Ver bizlərə sən nur ilə îkan, yenə ey nur-u Kur’an
Saç nurunu hem feyzini hər an, yenə ey nur-u iman
Həmişə isteğimiz aşk ilə iman, yenə ey nur-u İlahî
Rahm et, bizi gark etmeye tufan, yenə ey nur-u Rahmanî
Hər yerde okunsun da bu Kur’an, yenə ey nur-u Sübhanî
Ağlatma yeter, et bizi handan, yenə ey nur-u Rabbanî
Sən nur-u Bedî’, nur-u Rahîm’sin bizə lütfet
Ol ravza-i pâk-i Ahmed’i (asm) göster bizə himmet et
Artıq olalım həmişə ona kurban, yenə ey nur-u Samedanî
Tâ haşre qədər cennet-i canan, yenə ey nur-u imanî
İslâm’a zafer ver, bizi kurtar, bizi güldür
A’damızı et hâk ilə yeksan, yenə ey nur-u Furkanî
Hər belde-i İslâm ilə olsun bu yeşil yurt
Ol Fahr-i Cihan, Âl-i Abâ hakkı üçün yâ Rab
Hıfzet bizi âfat u beladan, yâ Nure’l-Envar, bihakkı ismike’n-Nur!
Âciz, biçarə talebeniz
Hasan Feyzi
(rahmetullahi aleyh)

