Ankara Ehl-i Vukufunun İttifakla Verdikleri Raporun Suretidir
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Emirdağ Lâhikası II
Emirdağ Lahiyəsi 1. Kitab 4. Məktub
Dolu bulunan cem’an beş sandık kitab, tarafımızdan açılarak okundu. (Hâşiye) Said Nursî tarafından telif edilen basılmış, basılmamış Risale-i Nur eczaları və Risale-i Nur’a ekli Said Nursî ilə bazı şakirdleri tarafından yazılmış kısmen ilmî və dinî mektuplarla, şakirdlerin birbiriyle və Said Nursî ilə âdi muhabere məktubları və klişeler, inceleme mevzuu salahiyetimiz dâhilinde görülerek incelendi. Bunların mahiyetini belirtmek üçün bu risale və məktubları iki nev’e ayırmak gerektir:
Risaleler: Bir ayənin tefsiri və bir hadîsin şerhi maksadıyla yazılmış olanlarıyla; din, iman, Allah, Peygamber, Kur’an və âhiret akidelerini və ibarelerini açıkça anlatmak üçün temsillerle yazılmış ilmî görüşleri və ihtiyarlarla gençlere hitap eden ahlâkî öğütler və kısmen həyat tecrübesinden alınmış ibretli vak’alar və esnafa ait faydalı menkıbeleri ihtiva eden, mevcudun yüzde doksanını teşkil eden risalelerdir ki –bunlarda– bütün bu risalelerde müellif hem samimi hem hasbî və hem də ilim yolundan və dinî esaslardan heç ayrılmamışdır. Bunlarda dini âlet etmək və cemiyet teşkil etmekle emniyeti ihlâl hareketinin bulunmadığı sarîhtir.
Şakirdlerin birbiriyle və Said Nursî ilə âdi muhabere məktubları da bu nevidendirler.
1- Said Nursî, İstanbul’da iken kazandığı ehemmiyetli şan və şerefin, kalın bir uykudan ibaret sakîl bir rüya, muvakkat bir sersemlik olduğunu söyler. Və İstanbul’da bir iki sene gafletle siyasete karıştığından bunu dünyanın ölümü deyə tasvir edər. Bu münasebetle “Eski Said”, “Yeni Said” deyə iki şahsiyet bulunduğunu və bu şahsiyetlerin birbirinden ayrı olduklarını söyler. Sonra doqquz adet birincide, iyirmi qədər risale bulunan mecmuasının sonunda, Isparta’da Risale-i Nur şakirdlerine yazılan məktubun içinde, siyasete tenezzülün hata olduğunu söyler.
2- Said Nursî’nin en mühim kitabı olan Hüccetü’l-Bâliğa adlı kitabın bir münâcat kısmında: “Bu dünya fânidir. En böyük dava, bâki olan âlemi kazanmaktır. İnsanın itikadı sağlam olmazsa davayı kaybeder. Həqiqi dava budur. Bunun haricindeki davalara karışmak zararlıdır. Siyasetle meşgul olan, ehemmiyetli hizmetlerinden geri kalır. Hem də siyaset boğuşmalarına kapılanlar, salamatlıq-i kalbini kaybeder.” deyər.
3- Iyirmi Altıncı Lem’a’da “İhtiyar dünyada, mənim həqiqi vazifem, neşr-i esrar-ı Kur’aniyedir.” (Sahife: 45). “Bu memleketle, hamiyet-i İslâmiye noktasından alâkadarım. Yoxsa mənim ne hanem var ne evladım.” (Sahife: 59).
4- Iyirmi Birinci Lem’a’da kardeşlerine verdiyi öğütlerden birinci düstur: “Amelinizde rıza-i İlahî olacaq, maddî menfaat fikri olmayacaq.” Bu yazılarda: “Mən sofi değilim.” “Mesleğimiz tarîkat deyildir.” (Sahife: 8) “Hubb-u câh və nazarı özünə celbetmek, ruhî bir marazdır. Buna gizli bir şirk denir.” “Eğer mesleğimiz şeyhlik olsaydı makam bir olurdu, o makama çox namzetler olurdu. Mesleğimiz uhuvvettir. Qardaş kardeşe peder ola bilməz, mürşid vaziyetini takınamaz…”

