Emirdağ Lâhikası II

Emirdağ Lahiyəsi 1. Kitab 154. Məktub

Mənbə: QuranRisale Redaksiya Heyəti və Tərcümə Fondu · Azərbaycan dili rəsmi elektron nəşri
Risale oxuma planı
§1

Aziz, muhterem qardaşım!

§2

Min üç yüz seneden beri âlem-i İslâm’ı ağlatan və bütün ehl-i həqiqətə “Eyvahlar! Yazıklar olsun!” dediren âlem-i İslâm’ın en dehşetli böyük yarasını deşmek, düşünmək; mənim hususi meşrebimde tahammülüm fevkinde elem verir. Hususan iyirmi beş seneden beri ihlas ilə həqiqi hizmet-i imaniye, məni hər nevi siyasetten çektiği və iyirmi beş sene zarfında bir gazeteyi okutturmadığı kimi; iyirmi sene bu işkenceli esaretimde hayat-ı siyasiyeye bakmamak üçün hükûmete müdafaat-ı hapsiyeden başqa müracaat etmeyen və vazife-i imaniyeye noksan gelmemek və ihlas kırılmamak və siyasete bulaşmamak üçün on sene bu dehşetli Harb-i Umumî’ye bakmayan, baktırmayan bir halet-i ruhiyeyi taşımaya mecburiyetim varken; indi dehşetli ejderhalar həqiqətlər-i imaniye cephesinde ehl-i imana gözümüz önünde saldırmalarından və çokları ısırmalarından, ehl-i imanı kurtarmak mecburiyeti Kur’an’ın emriyle varken; bu zamanı buraxıb, eski zamana gedib Ehl-i Beyt’e gelen dehşetli zulümleri temaşa etmək, daha ziyade ruhumu ezer və kuvve-i maneviyeyi kırıp ruhuma azap azap üstüne gelmektir.

§3

Zalim siyasetin gaddarane bir düsturu olan “Cemaat üçün fert feda edilir.” deyə çox zalimane çoxlu vukuatı, ehvenü’ş-şer deyə bir nevi adalet-i izafiye namında hâkimiyetine bir maslahat göstermişler. Hattâ bu asırda, o gaddar düsturun hükmüyle, bir adamın hatasıyla bir köyü mahveder. Beş on adamın, onların siyasetine zərər vermək tevehhümüyle, minlərlə adamı pərişan edər.

§4

İşte eski zamanda bir derece, siyasetin bu gaddar düsturu İslâmlar içine girdiğinden siyasette bu müthiş düsturlar qarşısında, mecburiyetle selef-i salihîn sükût ilə və Ehl-i Sünnet və’l-Cemaat’in imamları o kapıları kapamak طَهَّرَ اللّٰهُ اَي۟دِيَنَا فَنُطَهِّرُ اَل۟سِنَتَنَا deyip o kapıları açmırlar.

§5

Madam ki Ehl-i Beyt’e zulmedenler indi âhirette cezasını elə bir tarzda görürlər ki bizim onlara hücumla yardımımıza bir ihtiyaç kalmır. Və mazlum Ehl-i Beyt, muvakkat bir azap və zəhmət mukabilinde o derece yüksək bir mükâfat görmüşler ki aklımız ihata etmir. Deyil indi onlara acımak bəlkə onları o hədsiz rahmete mazhariyetleri noktasında minlərlə tebrik etmək gerektir ki bir neçə sene zahmetle, milyonlar mertebeler və bâki saadetler âhirette kazandıkları kimi; dünyada da kaldıkları zamanda, ehemmiyetsiz dünyanın fâni saltanatı və muvakkat hâkimiyeti və karışık siyasetine bedel, manevî birer sultan və həqiqət âleminde birer şah, birer manevî padşah makamını kazandılar. Valiler yerine evliyalar, aktablara kumandan oldular. Kazançları bire min deyil, milyonlardır.

§6

İşte bu sır içindir ki Yeni Said’in hususi üstadı olan İmam-ı Rabbanî, Gavs-ı A’zam və İmam-ı Gazalî, Zeynelâbidîn (r.anhüm) –hususan Cevşenü’l-Kebir münâcatını bu iki imamdan ders almışım– və Hazret-i Hüseyin və İmam-ı Ali kerremallahu vechehudan aldığım ders, otuz seneden beri hususan Cevşenü’l-Kebir’le daima onlara manevî irtibatımda, geçmiş həqiqəti və şimdiki Risale-i Nur’dan bizə gelen meşrebi almışım. Zalimlerin gaddarlıklarını deyil deşmek, bakmak bəlkə düşünmək də meşrebimize gelmir. Çünki onlar mücazatını və mazlumlar mükâfatını, aklımızın fevkinde görmüşler. O meseleler ilə meşgul olmaq, şimdiki bu hazır musibet-i diniyeye qarşı mükellef olduğumuz vazife-i Kur’aniyeye zərər verir.

§7

Ulema-i ilm-i kelâmın və usûlü’d-din allâmelerinin və Ehl-i Sünnet və’l-Cemaat’in dâhî muhakkiklerinin İslâmî akidelere dair çox tetkik və muhakematla və âyât və hadîsleri muvazene ilə qəbul ettikleri usûlü’d-din düsturları, şimdiki Risale-i Nur’un meşrebini muhafazaya emredir, qüvvət verir. Hattâ heç bir yerde, hattâ ehl-i bid’a kısmı da bu meşrebimize ilişemirlər. Həqiqət-i ihlas tam muhafaza edildiyi üçün hər nevi ehl-i İslâm içine girir.

§8

Şîalıkta mutaassıp və Vehhabîlikte də müfrit və feylesofların en maddîsi və mütefennini və mutaassıp hocaların en enaniyetlisi, birlikdə Nur dairesine girmeye başlamışlar və kısmen indi də kardeşçe bulunurlar. Hattâ bazı misyonerler də din-i İsa’nın (as) həqiqi ruhanîsi də o daireye gireceklerine emareler var. Birbirine hücum deyil bəlkə bir tesanüd, bir musalaha lüzumunu hissedip medar-ı münakaşa meseleleri ortaya atmırlar.

§9

Demək İmam-ı Ali’nin (ra) otuz qırx işarəiyle sarahat derecesinde haber verdiyi Risale-i Nur, bu zamanın müthiş yaralarına tam bir ilaçtır. Onun üçün o daire bizə kâfi gelmiş, harice çıkmırıq.

§10

İmam-ı Ali’nin kerremallahu vechehu şahsına və hayatına və adalet-i həqiqi üzerine giden siyasetine ilişmek, darbe vurmak başkadır. Şahsiyet-i zâhirîsinden və hayat-ı dünyeviyesinden və siyaset-i içtimaiyesinden minlərlə derece daha yüksək olan şahsiyet-i manevîsine və kemalât-ı ilmiyesine və makamat-ı velayetine və vârisliğine darbe gəlməz və gelmemiş və gelemir. Kimin haddi var? Onun üçün iki ciheti birleştirmek tevehhümüyle qarşısında muarazaya çalışanların taarruzu çox dehşetli görünür. Ehl-i iman ortasında necə belə vukuat ola bilər, deyə hayret verir. Halbuki Yezid və Velid kimi habîs herifler müstesna, ötekilerin kısm-ı a’zamı, İmam-ı Ali’nin (ra) hârika kemalâtına və kerametlerine və verasetine ilişmek deyil bəlkə yalnız hayat-ı içtimaiye-i insaniyeye ait idaresine darbe vurmaya çalışmışlar, hata etmişler.

§11

Haricî və böyük bir düşmanın hücumu zamanında, dâhilî kiçik düşmanlıkları buraxmaq elzemdir. Yoxsa hücum eden böyük düşmana yardım hükmüne geçer. Bunun üçün daire-i İslâmiyede eskiden beri tarafgirane birbirine mukabil, muarız vaziyetini alan ehl-i İslâm, o dâhilî düşmanlıkları muvakkaten unutmaq, maslahat-ı İslâmiye muktezasıdır.

Şəxsi oxuma qeydi

Bu qeyd yalnız cihazında saxlanır və serverə göndərilmir.

Ən çox 1 200 simvol