Emirdağ Lâhikası II

Emirdağ Lahiyəsi 2. Kitab 69. Məktub

Mənbə: QuranRisale Redaksiya Heyəti və Tərcümə Fondu · Azərbaycan dili rəsmi elektron nəşri
Risale oxuma planı
§1

(Üstadımızın çox evvel yazmış olduğu zîrdeki məktubu, şahsî nüfuz temin və dini siyasete âlet etmək ittihamlarına tam bir cavab olduğundan kararnameye ilhak edilmişdir.)

§2

Konuşan Yalnız Hakikattir

§3

Risale-i Nur’da ispat edilmişdir ki: Bazen zulüm içinde adalet tecelli edər. Yani insan bir sebeple bir haksızlığa bir zulme maruz kalır, başına bir felaket gəlir, hapse də mahkûm olur, zindana da atılır. Bu səbəb haksız olur, bu hüküm bir zulüm olur. Lakin bu vakıa adaletin tecellisine bir vesile olur. Qədər-i İlahî başqa bir səbəbdən dolayı cezaya mahkûmiyete istihkak kesbetmiş olan o kimseyi bu defa bir zalim eliyle cezaya çarptırır, felakete düşürür. Bu, adalet-i İlahînin bir nevi tecellisidir.

§4

Mən indi düşünürəm. Iyirmi səkkiz senedir vilayet vilayet, kasaba kasaba dolaştırılıram. Mahkemeden mahkemeye sürüklenirəm. Mənə bu zalimane işkenceleri yapanların mənə atfetdikləri suç nedir? Dini siyasete âlet etmək mı? Lakin bunu ne üçün tahakkuk ettiremirlər? Çünki həqiqət-i halde belə bir şey yoxdur. Bir mahkeme aylarca, senelerce suç bulup da məni mahkûm etmeye uğraşır. O bırakır, digər bir mahkeme eyni meseleden dolayı məni tekrar muhakeme altına alır. Bir müddet də o uğraşır, məni tazyik edir, türlü türlü işkencelere maruz kılır. O da netice elde edemir, bırakır. Bu defa bir üçüncüsü yakama yapışır. Beləliklə musibetten musibete, felaketten felakete sürüklenip gidirəm. Iyirmi səkkiz sene ömrüm belə geçti. Mənə isnad ettikleri suçun aslı və esası olmadığını nihayet özləri də anladılar.

§5

Onlar bu ittihamı kasden mi yaptılar yoxsa bir vehme mi kapıldılar? İster kasd olsun, istəyər vehim olsun; mən belə bir suçla münasibət və alâkam olmadığını kemal-i kat’iyetle yakînen və vicdanen bilirəm. Dini siyasete âlet edəcək bir adam olmadığımı bütün insaf dünyası da bilir. Hattâ məni bu suçla ittiham edenler də bilirlər. O halde nədən mənə bu zulmü yapmakta ısrar edib durdular? Nədən mən suçsuz və masum olduğum halde belə devamlı bir zulme, muannid bir işkenceye maruz kaldım? Nədən bu musibetlerden kurtulamadım? Bu ahval adalet-i İlahiyeye muhalif düşmez mi?

§6

Bir çeyrek asırdır bu suallerin cavablarını bulamıyordum. Mənə zulüm və işkence yaptıklarının həqiqi sebebini indi anladım. Mən kemal-i teessürle söylürəm ki mənim suçum: Hizmet-i Kur’aniyemi maddî və manevî terakkiyatıma, kemalâtıma âlet yapmakmış.

§7

Indi bunu anlıram, hissedirəm, Allah’a binlerle şükredirəm ki: Uzun seneler ihtiyarım haricinde olaraq hizmet-i imaniyemi maddî və manevî kemalât və terakkiyatıma və azaptan və cehennemden kurtulmama və hattâ saadet-i ebediyeme vesile yapmaklığıma, yaxud herhangi bir maksada âlet yapmaklığıma manevî gayet qüvvətli manialar məni men’edirdi. Bu deyərûnî hisler və ilhamlar məni hayretler içinde bırakırdı. Hər kəsin hoşlandığı manevî makamatı və uhrevî saadetleri, a’mal-i saliha ilə kazanmak və bu yola müteveccih olmaq hem meşru hakkı olduğu hem də heç kimseye heç bir zərəri bulunmadığı halde mən ruhen və kalben men’ediliyordum. Rıza-yı İlahîden başqa fitri vazife-i ilmiyenin sevkiyle, yalnız və yalnız imana hizmet hususu mənə gösterildi.

§8

Çünki indi bu zamanda heç bir şeye âlet və tabi olmayan və hər gayenin fevkinde olan həqiqətlər-i imaniyeyi fitri bəndəlikle, bilmeyenlere və bilmək ehtiyacında olanlara təsirli bir surette bildirmek; bu keşmekeş dünyasında, imanı kurtaracaq və muannidlere kat’î kanaat verəcək bir tarzda yani heç bir şeye âlet olmayacaq bir tarzda, bir Kur’an dersi vermək lâzımdır ki küfr-ü mutlakı və mütemerrid və inatçı dalaleti kırsın, hər kəsə kat’î kanaat verebilsin.

§9

Bu kanaat də bu zamanda, bu şerait dâhilinde, dinin heç bir şahsî, uhrevî və dünyevî, maddî və manevî bir şeye âlet edilmediğini bilmekle husule gelebilir.

§10

Yoxsa komitecilik və cemiyetçilikten tevellüd eden dehşetli dinsizlik şahsiyet-i maneviyesine qarşı çıkan bir şahıs, en böyük manevî bir mertebede bulunsa yenə vesveseleri bütün bütün izale edə bilməz. Çünki imana girmek isteyen muannidin nefsi və enesi diyebilir ki: “O şahıs dehasıyla, hârika makamıyla bizi kandırdı.” Belə deyər və içinde şüphesi kalır.

§11

Allah’a minlərlə şükürler olsun ki iyirmi səkkiz senedir dini siyasete âlet ittihamı altında, qədər-i İlahî ihtiyarım haricinde, dini heç bir şahsî şeye âlet etməmək üçün beşerin zalimane eliyle mahz-ı adalet olaraq məni tokatlır, ikaz edir. Əsla dir, iman hakikatini öz şahsına âlet yapma; tâ ki imana möhtac olanlar anlasınlar ki yalnız həqiqət konuşur. Nəfsin evhamı, şeytanın desiseleri kalmasın, sussun!

§12

İşte Nur risalelerinin böyük denizlerin böyük dalgaları kimi gönüller üzerinde husule getirdiyi heyecanın, kalplerde və ruhlarda yaptığı tesirin sırrı budur; başqa bir şey deyildir.

§13

Risale-i Nur’un bahsetdiyi həqiqətlərin aynını minlərlə âlimler, yüz minlərlə kitablar daha beliğane neşretdikləri halde yenə küfr-ü mutlakı durduramırlar. Küfr-ü mutlakla mücadelede bu qədər ağır şerait altında Risale-i Nur bir derece muvaffak oluyorsa bunun sırrı bax budur: Said yoxdur, Said’in qüdrət və ehliyeti də yoxdur. Konuşan yalnız hakikattir, həqiqət-i imaniyedir.

§14

Madam ki nur-u həqiqət, imana möhtac gönüllerde tesirini yapır; bir Said deyil, min Said feda olsun. Iyirmi səkkiz sene çekdiyim eza və cefalar və maruz kaldığım işkenceler və katlandığım musibetler həmişə helâl olsun. Mənə zulmedenlere, məni kasaba kasaba dolaştıranlara, hakaret edenlere, türlü türlü ittihamlarla mahkûm etmək isteyenlere, zindanlarda mənə yer hazırlayanlara, hepsine hakkımı helâl ettim.

§15

Âdil kadere də derim ki: Mən sənin bu şəfqətli tokatlarına müstahak idim. Yoxsa hər kəs kimi gayet meşru və zərərsiz olan bir yol tutarak şahsımı düşünseydim, maddî manevî füyuzat hislerimi feda etmeseydim, iman hizmetinde bu böyük manevî qüvvəti kaybedecektim. Mən maddî və manevî hər şeyimi feda ettim, hər musibete katlandım, hər işkenceye sabrettim. Bu sayede həqiqət-i imaniye hər tarafa yayıldı. Bu sayede Nur mekteb-i irfanının yüz minlərlə bəlkə də milyonlarca talebeleri yetişti. Artıq bu yolda, hizmet-i imaniyede onlar devam edeceklerdir və mənim maddî və manevî hər şeyden feragat mesleğimden ayrılmayacaklardır. Yalnız və yalnız Allah rızası üçün çalışacaklardır.

§16

Mənimlə birlikdə çox talebelerim də türlü türlü musibetlere, eza və cefalara maruz kaldılar, ağır imtihanlar geçirdiler. Mənim kimi onlar da bütün haksızlıklara və haksız hərəkət edenlere qarşı bütün haklarını helâl etmelerini isterim. Çünki onlar bilmeyerek qədər-i İlahînin sırlarına, derin tecellilerine ağıl erdiremeyerek bizim davamıza, həqiqət-i imaniyenin inkişafına hizmet ettiler.

§17

Bizim vazifemiz onlar üçün yalnız hidayet temennisinden ibarettir. Bizə eza və cefa edenlere qarşı, heç bir talebemin kalbinde zerre qədər intikam eməli beslememesini və onlara mukabil Risale-i Nur’a sadakat və sebatla çalışmalarını tavsiye ederim.

§18

Mən çox hastayım. Ne yazmaya ne söylemeye tâkatim kalmadı. Bəlkə də bunlar son sözlerim olur. Medresetü’z-Zehranın Risale-i Nur talebeleri bu vasiyetimi unutmasınlar.

Şəxsi oxuma qeydi

Bu qeyd yalnız cihazında saxlanır və serverə göndərilmir.

Ən çox 1 200 simvol