O (Bediüzzaman), Nur’un hâdimidir. Əgər dünyayı istese və dileseydi, özünə sunulan hədiyyə və behiyeleri, zekât və sadakaları və bu teberru və terekeleri alsaydı, bugün bir milyoner olurdu. Lakin o, tıpkı Cenab-ı Ömer’in (ra) dediyi kimi: “Sırtıma fazla yük alırsam, nefs-i nâtıka-i kainatın qəlbi və Allah’ın habibi Muhammed-i Arabî aleyhissalâtü Vəssalama və yârânı olan kâmil və vâsıllara yetişemem və yarı yolda kalırım.” dir. “Bütün eşya və eflâki sənin üçün yarattım habibim.” fermanına “Mən də sənin üçün onların hepsini terk və feda ettim.” deyə verilen cevab-ı Hazret-i Risalet-penahî’ye ittiba və imtisalen, o da dünya və mâfîhayı və muhabbet və sevdasını terk və hattâ terki də terk edərək bütün hizmet və himmetini və bu ömr-ü nâzeninini envar-ı Kur’aniyenin intişarına sarf və hasretmişdir.
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Emirdağ Lâhikası II
Emirdağ Lahiyəsi 1. Kitab 51. Məktub
İşte bunun üçün indi çektiği bütün zahmetler rəhmət, yaptığı hizmetler hikmət olmuş. Celali yüzünden cemalini də gösterip âlem, bir gülzar-ı kemal bulmuşdur.
“Lütf u kahrı şey-i vâhid bilmeyen çekti azap,
Ol azaptan kurtulup sultan olan anlar bizi.”
Niyazi-i Mısrî kimi deyən bu tercüman, hər şeyi hoş görerek katreyi umman, âdemi insan və nurunu âleme sultan eylemişdir.
Ona “Kürdî” denilmesi və Kaside-i Hazret-i İmam-ı Ali’de (ra) görülen يَا مُد۟رِكًا kelimesinin hazf və kalbiyle “Kürt” îma və işarəinin bulunması, gerçekten Kürtlüğüne delâlet etməz və onun manevî silsile-i şerafet və siyadetten tenzil və teb’idini icab ettirmez. Bu isnad və izafe, Kürdistan’da doğup büyüyen və bu lakapla maruf və meşhur olan bu zatın Risaletü’n-Nur’un tercümanı olduğunu sırf âleme ilan etmək içindir; yoxsa Kürtlüğünü ispat etmək üçün deyildir. Kürtçe bilmesi, o kıyafete girmesi və elə görünmesi, özünü setr və ihfa üçün olub həqiqi hüviyet və milliyetini ihlâl və inkâr mana və maksadıyla deyildir deyə düşünürəm.
Âlem-i İslâmiyet və insaniyete və Haremeyn-i Şerifeyn’e asırlarca hizmet eden bu kahraman Türk milletini onun çox sevmesinde və hayatının mühim bir kısmını həmişə Türklerle meskûn olan bu havalide geçirmesinde böyük hikmətlər, mana və mülahazalar olsa gerektir.
Âb-ı rûy-i Habib-i Ekrem üçün
Kerbelâ’da revan olan dem üçün
Şeb-i firkatte ağlayan göz üçün
Râh-ı aşkında sürünen yüz üçün
Risale-i Nur’a və Üstada və İslâm’a zafer ver yâ Rabbî! Âmin!
Ey Risale-i Nur! Səni söndürmek isteyen bedbahtların necm-i istikbali sönsün. İzzet və ikbali və şan və şerefi aksine dönsün. Sən sönmez və ölmez bir nursun.
Boyun bâlâ, gözün şehlâ, gören mecnun səni leyla
Sözün ferşte, gözün arşta, gönül meftun sənə cânâ
Nikabın nur, nigâhın nur, kitabın nur sənin ey nur
Bağın Nursî, huyun munis, özün İdris ferd-i yekta
Açılmış gül, öter bülbül, yüzünde var zarif bir tül
Yazılmış üstüne nurdan قَابَ قَو۟سَي۟نِ اَو۟ اَد۟نٰى
Sənə canın feda etməz mi səndən hem görenler hak
Sözün hak hem özün hak hem mesleğin hak hem makamın Kâbetü’l-Ulyâ.
يُرٖيدُونَ لِيُط۟فِؤُا نُورَ اللّٰهِ بِاَف۟وَاهِهِم۟ وَاللّٰهُ مُتِمُّ نُورِهٖ وَلَو۟ كَرِهَ ال۟كَافِرُونَ
Üstadım Efendim Hazretleri!
Mən, bu yazıları Risaletü’n-Nur’un eli və kalemi və dili ilə bu hakir kalbime ondan sıçrayan kiçik bir kıvılcım parçasıyla yazdım. Qəbulünü və imdat və ilhamın kesilmemesini rica edər və hörmətlə ellerinizden öper və dualarınızı beklerim efendim.
Duanıza möhtac talebeniz
Hasan Feyzi
(rahmetullahi aleyh)

