Aziz, sıddık qardaşlarım!
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Emirdağ Lâhikası II
Emirdağ Lahiyəsi 1. Kitab 52. Məktub
Sizə dörd meseleyi beyan etmək kalbime ihtar edildi:
BİRİNCİSİ
Hem hal dili hem lisan-ı kāl ilə və başqa tezahüratlarla sorulan bir suale cevaptır.
Denilir ki: Madam ki Risale-i Nur hem kerametlidir hem tarîkatlardan ziyade iman hakikatlerinin inkişafında terakki verir və sadık şakirdleri kısmen bir cihette velayet derecesindeler. Nədən evliyalar kimi manevî zevkler və keşfiyatlara və maddî kerametlere mazhariyetleri görülmür hem onun talebeleri də elə şeyler aramırlar? Bunun hikməti nedir?
Cavab:
Evvela: Səbəbi, sırr-ı ihlastır. Çünki dünyada muvakkat zevkler, kerametler tam nəfsini mağlup etmeyen insanlara bir maksat olub uhrevî ameline bir səbəb teşkil edər, ihlası kırılır. Çünki amel-i uhrevî ilə dünyevî maksatlar, zevkler aranılmaz. Aranılsa sırr-ı ihlası bozar.
Sâniyen: Kerametler, keşqiymətlər; tarîkatta sülûk eden âmî və yalnız imanı taklidî bulunan və tahkik derecesine girmeyenlere, bazen zayıf olanları takviye və vesveseli şüphelilere kanaat vermək içindir.
Halbuki Risale-i Nur’un imanî hakikatlerine gösterdiyi hüccetler, heç bir cihette vesveselere meydan vermediyi kimi kanaat vermək cihetinde kerametlere, keşfiyatlara heç ihtiyaç bırakmır. Onun verdiyi iman-ı tahkikî; keşqiymət, zevkler və kerametlerin çox fevkinde olmasından həqiqi şakirdleri elə keramet kimi şeyleri aramırlar.
Sâlisen: Risale-i Nur’un bir esası, kusurunu bilmekle mahviyetkârane yalnız rıza-i İlahî üçün rekabetsiz hizmet etmektir. Halbuki keramet sahipleri və keşfiyattan zevklenen ehl-i tarîkatın mabeynindeki ihtilaf və bir nevi rekabet və bu enaniyet zamanında ehl-i gafletin nazarında onlara sû-i zan edib o mübarək zatları, benlik və enaniyetle ittiham etmeleri gösterir ki Risale-i Nur’un şakirdleri şahsı üçün keramet və keşqiymətlər istememek, peşinde koşmamak lâzım və elzemdir.
Hem onun mesleğinde şahsa ehemmiyet verilmir. Şirket-i maneviye və qardaşlar birbirinde tefani noktasında Risale-i Nur’un mazhar olduğu minlərlə keramet-i ilmiye və intişar-ı hizmetteki teshilat və çalışanların maişetindeki bereket kimi ikramat-ı İlahiye umuma kâfi gəlir, daha başqa şahsî kemalât və kerameti aramırlar.
Râbian: Dünyanın yüz bahçesi, fâni olmaq haysiyetiyle âhiretin bâki olan bir ağacına mukabil gelemez. Halbuki hazır lezzete meftun kör hissiyat-ı insaniye fâni hazır bir meyveyi, bâki uhrevî bir bahçeye tercih etmək cihetiyle, nefs-i emmare bu halet-i fitriyeden istifadə etməmək üçün Risale-i Nur şakirdleri ezvak-ı ruhaniyeyi və keşqiymət-ı maneviyeyi dünyada aramırlar.
Risale-i Nur şakirdlerine bu noktada benzeyen eskiden bir zat, haremiyle birlikdə böyük bir makamda bulundukları halde, maişet müzayakası yüzünden haremi demiş zevcine: “İhtiyacımız şedittir.” Birden, altından bir kerpiç yanlarında hazır oldu.
Haremine dedi: “İşte cennetteki bizim kasrımızın bir kerpicidir.”
Birden o mübarək hanım demiş ki: “Gerçi çox möhtacız və âhirette də çox belə kerpiçlerimiz var lakin fâni bir surette bu zayi olmasın, o kasrımızdan bir kerpiç noksan olmasın. Dua et, yerine gitsin; bizə lâzım deyil.” Birden yerine gitti. Keşf ilə gördüler deyə rivayet edilmiş.
İşte bu iki kahraman ehl-i həqiqət, Risale-i Nur şakirdlerinin dünyaya ait ezvak u kerametlere koşmadıklarına bir hüsn-ü misaldir.
İKİNCİ MESELE
Tevafuk əgər müteaddid tarzda və ayrı ayrı cihette birbirini takviye edəcək surette olsa kat’iyet və sarahat derecesinde kanaat verebilir.
İşte hapisten sonra yazılan bir kısım məktublarımız hem makbul hem çox ehemmiyetli hem bu zamanda halk onlara çox möhtac olduğuna bir emare olaraq, yazdığımız zaman –hilaf-ı âdet bir tarzda– serçe kuşunun və kuddüs kuşunun və güvercinlerin garib bir tarzda odama gelmeleri və birbirine tevafuk etmesi və Milas’ta ehemmiyetli bir kardeşimiz Halil İbrahim’in, kuddüs kuşu bahsi bulunan məktubu aldıkları zaman eynilə, hilaf-ı âdet, kilitli bir odasını açarken kuddüs kuşu oda içerisinde uçmaya çalışması hem içinde bulunan məktubu hem bizim kuşlarımıza tevafuku və medrese-i Nuriye’deki şakirdlerin o məktublarımızı okumak zamanında iki çekirge məktubun başına gəlib dinlemeleri, sâbık kuşlarda tevafukatına bu kiçik kuşlar də hem tasdik hem tevafuk ettikleri kimi; İnebolu’daki sadık kardeşlerimizin imzalarıyla yenə mektubumuzu gecede okudukları zaman gayet heyecanlı bir tarzda bir gece kuşu onları korkutup pencereye el atıp iki kanadı ilə pencereyi döverek hal dili ilə mən də o mektupla alâkadarım, bizi alâkasız zannetmeyiniz deyə yenə sâbık eyni meseleye və sâbık kuşların alâkadarlıklarına, böyük kuş da tam tevafuk və tasdik edir.
Eyni meseleye bu qədər tevafukat (Hâşiye) hem mektuplardaki mücmelen bahsedilen həqiqətlərin çox ehemmiyetli olmasından və nev-i beşerin bu asırdaki vaziyetine bakması noktasında, əcəba kainat kitabının hâdisat və meseleleri birbiriyle münasebettarlığını düşünen və hayali geniş bir ehl-i qəlb və fikir belə dese hakkı yox mu ki:
Güya beşer gayet kesretli tayyareleriyle və insan kuşlarıyla, kuşların âlemi olan cevv-i havadaki kuşları hem korkutup hem kuşlar âleminde acib bir heyecanla nev-i beşerin gidişatına qarşı kuşlar də ciddi alâkadarlık gösterip insanların bu zalim, tahribatçı canavar kuşlarına qarşı kimler mukabele edib onları zulümden, tahripten vazgeçirip beşerin menfaatinde və saadetinde çalıştırmasına çalışan kimlerdir deyə Risale-i Nur meselelerine alâkadarlık gösterirlər denilse yeri yox mu? İhtimal verilmez mi? Manasız bir hayal denilebilir mi?
ÜÇÜNCÜ MESELE
Geçen üç sene evvel ramazanda telif edilen və yenə bu sene ramazanda serbest intişar eden Âyetü’l-Kübra’nın bir hülâsası olan Hizb-i Nuriye’yi okudum. Lakin bir saatten fazla çekerdi. Birden o hülâsanın da bir hülâsası, on və ya on beş dakika eyni ramazanda tezahür etti. Onu okuduğum zaman, bütün Âyetü’l-Kübra’yı okuram kimi bir inkişafat-ı imaniye və تَفَكُّرُ سَاعَةٍ خَي۟رٌ مِن۟ عِبَادَةِ سَنَةٍ sırrına mazhar iki və ya üç sahifelik Arabiyyü’l-ibare okuram. Vaxt bulamıram, öz kalemimle sizə yazayım. İnşâallah bir zaman sizə yazacağam.
O parçayı mənim kimi anlayanlar, özünə mahsus nüshalarından ya Âyetü’l-Kübra’ya ya Hizbü’n-Nuriye’nin âhirinde yazar, tesbihattan və duadan sonra otuz üç defa لَٓا اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُ tesbihatımızın yerinde –yalnız sabah tesbihatında– manasını düşünerek onu okuyabilir.
DÖRDÜNCÜSÜ
İki noktadır:
Birincisi: Isparta kardeşlerimiz, hususan Gül Nur kahramanı Hüsrev, mənim bu kış münasibətilə maddî hâcetlerimi merak edirlər, yardım etmək istəyirlər. Mən də onlara teşekkürle birlikdə derim ki:
Onların Risale-i Nur’a hizmeti, hər şakirdin saadet-i ebediyesine menfaati kimi mənim də həqiqi kışım surətində olan kabrimden sonraki kışta ehtiyacatıma o derece mükemmel yardım edirlər ki bu fâni, muvakkat kışın hâcatına yardımdan minlərlə derece ziyadedir. Əgər mənim elimden gelse idi bütün ruh u canımla, kemal-i iştiyak ilə bütün onların hâcat-ı maddiyesini temine çalışırdım. Məni merak etmeyiniz. İktisat və kanaat, mənə iki hazinedir; tükenmez bitmez.
İkinci Nöqtə: Bir zaman Kiçik Isparta namını alan və hər yerden ziyade, geçen meselemizde hapis musibetini çeken İnebolu və civarı kardeşlerimin gayet güzel və samimane məktubları, məni çox mesrur eyledi. Yalnız, Risale-i Nur’un kahramanlarından baba oğulun meşrepleri ayrı ayrı olduğundan birbiriyle tam imtizaç edemediklerinden endişe edirəm.
Baba ne qədər haksız da olsa oğul onun rızasını tahsil etmeye mecburdur. Oğul da ne qədər serkeş də olsa baba şefkat-i fitriyesini ona qarşı esirgemez və esirgememəli.
Deyil belə baba və evlat və mümtaz seciyeli və Risale-i Nur’un baş şakirdleri, bəlkə birbirinden çox uzaq və düşman da olsalar Risale-i Nur’un hatırı üçün Risale-i Nur şakirdlerinin mabeynindeki tefani, birbirini tenkit etməmək, kusurunu affetmek düsturu ilə bu iki qardaşım, dünyevî və cüz’î və hissî şeyleri medar-ı münakaşa etmesinler. Pederlik və veledliğin iktiza ettiği hörmət və şefkatle birlikdə, Nur’un şakirdliği iktiza ettiği kusura bakmamak və affetmek və mənim çox sevdiyim iki qardaşım mənim hatırım üçün birbirini tenkit etməmək lâzım gəlir.
Umum kardeşlerime birer birer selâm və dua edirik.

