29.11.1951
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Emirdağ Lâhikası II
Emirdağ Lahiyəsi 2. Kitab 78. Məktub
Eskişəhər
بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ
اَلسَّلَامُ عَلَي۟كُم۟ وَ رَح۟مَةُ اللّٰهِ وَ بَرَكَاتُهُ اَبَدًا دَائِمًا
Aziz, sıddık qardaşlarım!
Evvelen: Bütün ruh u canımla hizmet-i Kur’aniye və imaniyenizi tebrik edirəm. Bu məktubda bir ince meseleyi meşveret suretiyle reyinizi almaq üçün gönderdik. Münasib midir? Değilse ıslah edersiniz.
Sâniyen: Risale-i Nur’da ispat edilmiş ki insanların ayn-ı zulümleri içinde qədər-i İlahî adalet edər. Yani, insanlar bazı sebeple haksız zulmeder, birisini hapse atar. Lakin qədər-i İlahî eyni hapiste başqa sebebe binaen adalet edir ki həqiqi bir suça binaen o hapisle onu mahkûm edir. İşte indi bu həqiqəti gösteren, başıma gelen acib bir misali şudur:
Iyirmi səkkiz senedir müteaddid vilayetlerde və mahkemelerde mənim mes’uliyetime və mahkûmiyetime və mahpusiyetim kimi zalimane işkence və cezalarına gösterdikleri səbəb, heç bir emaresini bulmadıkları mevhum bir suçum şudur:
Dirlər: “Said, dini siyasete âlet etmək istəyər və yapır.”
Halbuki bu davalarına otuz senelik musibetli yeni hayatımda və otuz böyük mecmualarımda bu suça müsbet bir delil bulamadılar. Halbuki belə meselelerde bir mahkeme madam ki bulmadı və mes’ul edemedi, başqa mahkemelerin musırrane eyni meseleyi esas tutmaları, bütün bütün kanuna və akla və âdete muhalif bir halettir. Bəlkə siyaseti dinsizliğe âlet edenler kısmı, özlərinə bir perde olaraq bu ittihamı bizlərə edirlər.
Bununla birlikdə dine hizmet itibarıyla taalluk eden eski altmış senelik hayat-ı ilmiyem kat’î bir hüccet və yakîn bir delildir ki bütün hayatımda temas etdiyim siyaseti və dünyayı və bütün içtimaî cereyanları, dine hizmetkâr və âlet və tabi etmək düsturuyla hərəkət etmişim.
Mahkemelerde də hem dava hem ispat etmişim ki deyil dini siyasete âlet etmək, bəlkə bir tək həqiqət-i imaniyeyi dünya saltanatına değiştirmediğimi kat’î delillerle ispat etdiyim halde, belə iyirmi vecihle həqiqətə muhalif və divanecesine, böyük makamınızı işgal eden bir kısım adliye memurları və siyasî adamlar bu acib hurafe kimi meseleyi həqiqət zannedip iyirmi səkkiz sene mənə zulmettiklerinin həqiqi sebebini bugünlerde bildim.
Səbəbi bu ki: Bu enaniyetli zamandaki hizmet-i imaniyede en böyük tehlikem və manevî en böyük suçum və cinayetim; bu zamanda hizmet-i Kur’aniyemi şahsıma ait maddî və manevî terakkiyatıma və kemalâtıma âlet etmək imiş.
Cənabı-Haqq’a hədsiz şükredirəm ki bu uzun zamanlarda ihtiyarım haricinde hizmet-i imaniyemi, deyil maddî və manevî terakkiyatıma və kemalâtıma və azaptan və cehennemden kurtulmama və hattâ saadet-i ebediyeme vesile yapmama, bəlkə heç bir maksada kat’iyen âlet etmemekliğime gayet qüvvətli, manevî bir mani görüyordum. Hayret hayret içinde kalıyordum.
Əcəba hər kəsin hoşlandığı manevî makamatı və uhrevî saadetleri a’mal-i saliha ilə onları kazanmak və müteveccih olmaq hem meşru hem heç bir cihet-i zərəri olmadığı halde ne üçün belə ruhen men’edilirəm. Rıza-yı İlahîden başqa vazife-i fitriye-i ilmiyenin sevkiyle yalnız və yalnız imana hizmetin özü ayn-ı ücret mənə gösterilmiş.
Çünki indi bu zamanda heç bir şeye âlet və tabi olmayan və hər gayenin fevkinde olan həqiqətlər-i imaniyeyi fitri bəndəlik ilə möhtaclara təsirli bir surette bildirmenin bu dehşetli zamanda çarə-i yegânesi və imanı kurtaracaq və kat’î kanaat verəcək bu tarzda, yani heç bir şeye âlet olmayan bir ders-i Kur’anî lâzımdır ki küfr-ü mutlakı və mütemerrid və inatçı dalaleti kırsın və hər kəsə kanaat-i kat’iye verebilsin.
Belə bir desə bu zamanda bu şerait dâhilinde heç bir şahsî və uhrevî və dünyevî, maddî və manevî bir şeye âlet edilmediğini bilmekle kat’î kanaat gelebilir. Yoxsa komitecilikten və cemiyetçilikten tevellüd eden dehşetli dinsizlik şahsiyet-i maneviyesine qarşı mukabil çıkan bir şahsın en böyük bir mertebe-i maneviyesi də bulunsa yenə vesveseleri bütün bütün izale edə bilməz. Çünki imana girmek isteyen muannidin nefsi və enesi diyebilir ki “Bu kudsî şahıs dehasıyla və hârika makamıyla bizi kandırdı.” deyə bir şüphesi kalır.
Cənabı-Haqq’a şükür ki iyirmi səkkiz sene dini siyasete âlet ittihamı altında qədər-i İlahî bu zulm-ü beşerîde mənim ruhumu ihtiyarım haricinde dini heç bir şahsî şeyde âlet etməmək üçün məni, beşerin zalimane eliyle ayn-ı adalet olaraq tokatlır yani əsla əsla deyə ikaz edir. İman hakikatini öz şahsına âlet yapma tâ imana möhtac olanlar anlasınlar ki yalnız həqiqət konuşur. Nəfsin evhamları, şeytanın desiseleri kalmasın, sussun.
Hakikaten Risale-i Nur’un bahsetdiyi həqiqətlərin eyni mealinde milyonlar kitab o həqiqətləri beliğane neşretdikləri halde və minlərlə həqiqi âlimler ders vermeleriyle bu memlekette dehşetli küfr-ü mutlakı tam durduramadıkları halde, Nurlar mezkûr sırra binaen bir cihette galebe ettiğini düşmanları də tasdik edərlər. Bəli, küfr-ü mütləq qarşı bu ağır şerait içinde Nurlar bu işi görmüş, meydandadır. Demək Nurların qüvvəti, bu sırr-ı azîmden ileri gəlir.
Mən də bütün ruh u canımla iyirmi səkkiz sene bu işkenceli musibetlerime razı oldum. Hakkımı helâl ettim. Âdil kadere də derim ki: Müstahak idim sənin bu şəfqətli tokatlarına.
Yoxsa gayet meşru, zərərsiz, hər kəsin lillah üçün takip ettikleri mübarək mesleğe girseydim yani maddî və manevî hislerimi bütün feda etmeseydim, hizmet-i imaniyede bu acib manevî qüvvəti kaybedecektim.
İşte bu qüvvətin bir acib numunesi bazı zatların ki mən onların ancaq edna bir talebesi olabildiyim halde; onların həqiqətlər-i imaniyeye dair bir kitabını biri okumuş, Risale-i Nur’un da bir sahifesini okumuş. Risale-i Nur’un bir sahifesiyle daha ziyade imanını kurtardığını ikrar etmiş.
اَل۟بَاقٖى هُوَ ال۟بَاقٖى
Duanıza möhtac kardeşiniz
Said Nursî

