Aziz, sıddık qardaşlarım!
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Emirdağ Lâhikası II
Emirdağ Lahiyəsi 1. Kitab 149. Məktub
Evvelen: Garib bir münazara-i nefsiyemi, mənə mahsus iken beray-ı malûmat sizə yazmak hatırıma geldi. Belə ki:
Başım üstündeki sizce malûm levha, nəfsimi tam susturduğu halde; bu gece nefs-i emmarenin silahını daha musırrane istimal eden kör hissiyatım, damarlarıma tam dokundurup tesemmüm və hastalıktan gelen ziyade teessür və hassasiyet və şeytandan gelen ilkaat və fitri hubb-u hayattan gelen acib bir haletle, o ikinci nefs-i emmare hükmünde olan kör hissiyat, mənim vefat ihtimalinden şiddetli bir meyusiyet və teellüm və qüvvətli bir hırs və zevk və lezzetle qəlb və ruhuma tam ilişti. “Ne üçün istirahat-i hayatına çalışmırsan bəlkə reddedirsən və gayet zevkli və masumane ləzzətli bir həyat və bir ömür, özünə Nur dairesinde aramırsan və ölmeye qərar verib razı olursan?” dedi və dediler. Birden gayet qüvvətli iki həqiqət, o ikinci nefs-i emmareyi şeytanla birlikdə susturdu.
Birincisi: Madam ki Risale-i Nur’un vazife-i kudsiye-i imaniyesi mənim ölümümle daha ziyade hâlisane inkişaf edəcək və heç bir cihetle dünya işlerine və benlik və enaniyete vesilelikle ittiham edilmeyəcək və rekabeti tahrik eden hayat-ı şahsiyemi bulmadığı üçün daha mükemmel və ihlas ilə o vazife devam edəcək.
Hem mən dünyada kaldıkça gerçi bir derece yardımım ola bilər lakin âdi şahsiyetimin ehemmiyetli rakipleri, münekkidleri, o şahsiyeti ittiham edə bilər və Risale-i Nur’a ihlassızlıkla ilişebilir və bir derece çekinir, çekindirir.
Hem bir derece bekçilik yapan bir şahsiyetin yatmasıyla, o daire-i nuraniyedeki bütün ehl-i gayret müteyakkız davranır. Bir nöbettar yerine, minlərlə bekçi çıkar. Əlbəttə ölüm gelse baş üstüne geldin, demək gerektir.
Hem madam ki Nur şakirdlerinden çokları hem malını hem istirahatini hem dünya zevklerini hem lüzum olsa hayatını Nur’un hizmetinde feda edirlər, sən ey nəfsim nədən fedakârlıkta en geri kalmak istersin.
Hem kat’iyen bil ki: Çox bîçarelerin hayat-ı bâkiyelerini Nurlarla kurtarmak hizmetinde, fâni və zahmetli ihtiyarlık hayatını memnuniyetle bırakmaya lüzum olsa və ya vaxtı gelse razı olmaq gayet ləzzətli bir şereftir.
İkincisi: Necə ki âciz, zayıf bir adam, bir batmanı kaldıramadığı halde on batman yük üstüne yığılmış bulunsa və dostları onu çox qüvvətli bilib ona gizli zaafına yardımdan ziyade ondan yardım istedikleri halde; o biçarə də onların hüsn-ü zannını kırmamak veyahut özünü çox aşağı göstermemek üçün gayet ağır və soğuk olan gösteriş və tekellüflerle özünü yüksək və qüvvətli göstermeye çalışmak, çox elîm və zevksiz olması kimi; eynilə elə də ey kör hissiyatın içine giren nefs-i emmare! Bu âdi şahsiyetimin və bir çərdək qədər ehemmiyeti olmayan istidadımın yüz derece fevkinde və sırf bir inayet-i Rabbaniye olaraq bu karanlıklı və çox hastalıklı asırda Kur’an’ın eczahane-i kudsiyesinden çıkan və rahmet-i İlahiye ilə elimize verilen Risale-i Nur’daki həqiqətlərə o şahıs masdar və menba və medar ola bilməz. Bəlkə yalnız çox biçarə və möhtac və Kur’an kapısında bir sâil və möhtaclara yetiştirmeye bir vesile olduğum halde, Nur’un muhlis və hâlis, sıddık və sadık, safi və fedakâr şakirdleri, o biçarə şahsiyetim hakkında yüz derece ziyade hüsn-ü zanlarını kırmamak və hissiyatlarını incitmemek və Nurlara qarşı şevklerine ilişmemek və Üstad adı verdikleri o biçarə şahsı, onların hatırı üçün çox aşağı olduğunu göstermemek və ağır və elemli tekellüflere və tasannulara mecbur olmamaq üçün və iyirmi sene tecridatın verdiyi tevahhuş üçün hattâ dostlarla də –hizmet-i Nuriye olmazsa– görüşmeyi terk edirəm və etmeye ruhen mecbur oluram və tekellüfe və kıymetten ziyade özümü göstermeye və ziyade hüsn-ü zan edenlere qarşı hoş görünmek üçün özümü makam sahibi göstermek və sırr-ı ihlasa tam münafî özünü böyük göstermek və vakar perdesi altında benliğin zərərli və fâni zevkini aramak haletleri isə ey nəfsim meftun olduğun o zevkleri hiçe indirirler.
Ey nəfs! Ey zevke müptela, bedbaht, kör hissiyat! Minlərlə dünyevî zevki alsan, bu vaziyette yenə bozulur, o zevk ayn-ı elem olur. Madam ki yüzde doksan mazideki ahbap âdeta güya məni berzaha çağırırlar, bu hazır zamandaki on dosttan mən kaçmaya mecbur oluram. Əlbəttə bu ihtiyarlık və yalnızlık hayata, berzah hayat-ı maneviyesi min derece müreccahtır deyə bu iki hakikatle hədsiz şükürler olsun o ikinci nefs-i emmare tam susturuldu, qəlb və ruhtan gelen zevke razı oldu, şeytan də sustu. Hattâ damarlarımdaki maddî hastalık da gayet hafifleşti.
Elhasıl: Ölsem, vazife-i Nuriye daha ziyade ihlas ilə rekabetsiz, ittihamsız inkişaf edər.
Hem bu zamanda aramadığım cüz’î, muvakkat zevk və bu həyat və dünya gözüyle fütuhat-ı Nuriyeden gelen ləzzət bedeline çox ağır, soğuk və nâhoş tekellüf elemlerinden və hodfüruşluk zahmetlerinden və tasannu zararlarından kurtulmak vardır.
Hem bu senede bir defa ey nəfs, ruh və qəlb ilə birlikdə çox müştak olduklarınız eski zevkli və hayatımdaki yaşadığım memleketleri və ünsiyet etdiyim ahbapları və müfarakatlarından çox mahzun olduğum kardeşleri görmək üçün birlikdə kısmen hakikaten, kısmen hayalen o geçmiş mazide gezdin. Sən də gördün ki o sevimli, müteaddid vatanlarımda, yüzde ancaq bir iki ahbabı bulabildin. Ötekiler, bütün berzah âlemine göçmüşler və o sevimli həyat levhaları değişmiş, elîm və hazîn bir vaziyet almış. Daha o ahbapsız yerleri görmək istenilmez. Onun üçün bu həyat və bu dünya bizi kovmadan evvel və gəl dışarıya demeden, biz kemal-i izzetle, Allah’a ısmarladık deyip izzetimizle bu fâni zevklerimizi bırakmalıyız.
اَل۟بَاقٖى هُوَ ال۟بَاقٖى
Umum kardeşlerimize minlərlə selâm və dua eden, hasta lakin tam mesrur kardeşiniz
Said Nursî

