Aziz, sıddık qardaşlarım!
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Kastamonu Lâhikası
Kastamonu Lahiyəsi 144. Məktub
Birden ruhuma gelmiş bir endişeyi beyan edirəm:
Ehl-i dalalet, Risale-i Nur’un elmas kılınçlarına mukabele edemedikleri üçün şakirdleri içinde derd-i maişet cihetinden və bahar mevsimi gafletinden istifadə edərək –meşrepler və ya hissiyatları muhalefetinden– zayıf damarları bulup şakirdler içindeki tesanüdü sarsmak istediklerini hissettim və anladım.
Əsla! Çox dikkat ediniz, içinize bir mübayenet düşmesin. İnsan hatadan hâlî ola bilməz lakin tövbe kapısı açıktır. Nəfs və şeytan, sizi kardeşinize qarşı itiraza və haklı olaraq tenkide sevk ettiği vaxt deyiniz ki:
“Biz deyil belə cüz’î hukukumuzu, bəlkə hayatımızı və haysiyetimizi və dünyevî saadetimizi, Risale-i Nur’un en qüvvətli rabıtası olan tesanüde feda etmeye mükellefiz. O bizə kazandırdığı netice itibarıyla dünyaya, enaniyete ait hər şeyi feda etmək vazifemizdir.” deyip nefsinizi susturunuz.
Medar-ı nizâ bir mesele varsa meşveret ediniz. Çox sıkı tutmayınız, hər kəs bir meşrepte olmaz. Müsamaha ilə birbirine bakmak, indi elzemdir.
Umum kardeşlerimize birer birer selâm ederiz.

