Risale-i Nur şakirdlerinden Emin və Feyzi’nin bir fıkrasıdır
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Kastamonu Lâhikası
Kastamonu Lahiyəsi 132. Məktub
Hem Risale-i Nur’un kasabalara və cemaatlere berekete medar olması və ona zərər edenlere tokat gelmesi kimi; şahıslara da çox zâhir bir surette hem bereket və hüsn-ü maişet ona çalışanlara və gaybî tokatlar, onun aleyhinde çalışanlara gelmesi, bu havalide çox hâdiseleri var. Biz öz nefsimizde; çalışdığımız zaman çox zâhir bir surette bir hüsn-ü maişet, bir inayət gördüyümüz kimi Risale-i Nur və ya şakirdleri aleyhinde çalışanlara şiddetli tokatlar geldiğini görürük.
Ezcümle: Risale-i Nur’un erkânından biri, kat’î bir surette haber verir ki: Üç dörd adam, dünya servetinin hatırı üçün toplanıp münafıkane tedbir kurdukları hengâmda; üç gün sonra o üç dörd adamın haneleri və birinin dükkânı yanıp hər biri minlərlə lira zayiatla tokat yediler.
Hem bir dessas, casus adam; Risale-i Nur şakirdleri aleyhinde çalışırdı ki onları hapse attırsın. Bir gün –serbest olaraq– “Mən bir ipucu bulamadım ki bunları hapse soksam. Əgər bir ipucu bulsam onları hapse sokacağam.” deyə ilan ettiği vakitten iki gün sonra bir iş yapıp Risale-i Nur şakirdleri yerinde, o adam iki sene hapse girdi.
Hem bedbaht, muannid bir adam, Risale-i Nur aleyhinde hem şakirdlerinin bir rüknü aleyhinde mütecavizane bulunduğu hengâmda, bir iki gün sonra meyhaneye gedib içe içe çatlamış, orada ölmüş. Bu neviden çox hâdiseler var. Demək Risale-i Nur, dostlara tiryak olduğu kimi düşmanlara da sâıka olur.

