Aziz, sıddık və fedakâr və vefakâr qardaşlarım və hizmet-i Kur’aniye və imaniyede qüvvətli və qiymətli və çalışkan və muktedir arkadaşlarım!
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Kastamonu Lâhikası
Kastamonu Lahiyəsi 4. Məktub
Bu dünyada mənim üçün medar-ı teselli sizlersiniz və hakkınızda böyük ümitlerimi doğru çıkardınız. Cənabı-Haqq sizdən ebeden razı olsun, âmin!
İrsalatınız və bilhassa Onuncu Söz, buraya o derece fayda verdi ki hər bir sahifesine mukabil elimden gelseydi böyük bir hədiyyə verirdim. Çoktan beri göremediyim üçün mən hangisini okursam “En birinci budur.” derdim. Ötekine bakardım “Bu birincidir.” Daha öbürüsüne baktıkça hayret edərək kat’î kanaatim geldi ki Risaletü’n-Nur’un kitabları birbirine tercih edilmez. Hər birinin öz makamında riyaseti var. Və bu zamanı tenvir eden bir mu’cize-i maneviye-i Kur’aniyedir.
Bəli, bu asrın ehemmiyetli və manevî və ilmî bir mürşidi olan Risaletü’n-Nur’un heyet-i mecmuası, sair şahsî böyük mürşidler kimi özünə muvafık və həqiqət-i ilmiyeye münasib olaraq, bir neçə nevide və bilhassa həqiqətlər-i imaniyenin izharında, intişarında azîm kerametleri olduğu kimi; üç keramet-i zâhiresi bulunan Mu’cizat-ı Ahmediye, Onuncu Söz və Iyirmi Doqquzuncu Söz və Âyetü’l-Kübra kimi çox risaleleri də hər biri özünə mahsus kerametleri bulunduğunu çox emareler və vakıalar mənə kat’î bir kanaat vermiş. Hattâ sekeratta bulunan talebelerine imanını kurtarmak üçün bir mürşid kimi yetiştiğine müteaddid vakıalar şübhə bırakmır.
Bir saat təfəkkür, bir sene ibadət-i nâfile hükmünde. Bir misali, Nur’un Hizb-i Ekber’idir deyə müşahede ettim və kanaat getirdim. (Hâşiye)
Sizlərə Risaletü’n-Nur’un Hizb-i Ekber’ini və Kur’an’ın Hizb-i A’zam’ını göndermek isterdim. Lakin Hizb-i A’zam çox uzun olduğundan daha yazdıramadım. Hizb-i Ekber isə tercüme etmək istədim, şimdilik vazgeçtim. Sizin kimi kardeşlerin tercümeye möhtac olmadığını düşünüb yalnız Arabî suretini gönderəcəyəm, inşâallah.
Sizlərə evvelce Âyetü’l-Kübra’nın Birinci Makamı’nın hülâsası adı ilə gönderdiyim parça, o hizbin esasıdır. İhtiyarsız, o esasa kiçik fıkralar və bazı kayıtlar ilâvə edildiyi vaxt, birden başqa bir şəkil aldı; inkişaf və inbisat edərək Âyetü’l-Kübra’nın misal-i musağğarı kimi şehadet-i tevhidiyesi parladı, manaları ziyalandı; ruhuma, kalbime, fikrime böyük bir inşirah vermeye başladı. Mən də en yorgunluk və usanç zamanımda onu mütefekkirane okudum, böyük zevk və şevk hissettim.
Bir suale cavab olaraq yazdığım bir fıkrayı, sizə də faydası olur ihtimaliyle beyan edirəm:
Evliya divanlarını və ulemanın kitablarını çox mütalaa eden bir kısım zatlar taraflarından soruldu: “Risale-i Nur’un verdiyi zevk və şevk və iman və iz’an onlardan çox qüvvətli olmasının səbəbi nedir?”
Cavab: Eski mübarək zatların ekser divanları və ulemanın bir kısım risaleleri imanın və marifetin neticelerinden və meyvələrindən və feyizlerinden bahsederler. Onların zamanlarında imanın esasatına və köklerine hücum yoktu və erkân-ı iman sarsılmırdı.
Indi isə köklerine və erkânına şiddetli və cemaatli bir surette taarruz var. O divanlar və risalelerin çoğu has mü’minlere və fertlere hitap edərlər, bu zamanın dehşetli taarruzunu def’edemirlər.
Risaletü’n-Nur isə Kur’an’ın bir manevî mu’cizesi olaraq imanın esasatını kurtarır və mevcud imandan istifadə cihetine deyil bəlkə çox deliller və parlak bürhanlar ilə imanın ispatına və tahkikine və muhafazasına və şübehattan kurtarmasına hizmet ettiğinden hər kəsə bu zamanda ekmek kimi, ilaç kimi lüzumu var olduğunu dikkatle bakanlar hükmedirlər.
O divanlar deyərlər ki: “Veli ol, gör; makamata çık, bak; nurları, feyizleri al.”
Risaletü’n-Nur isə deyər: “Her kim olursan ol; bak, gör, yalnız gözünü aç, həqiqəti müşahede et, saadet-i ebediyenin anahtarı olan imanını kurtar.”
Hem Risaletü’n-Nur, en evvel tercümanının nəfsini iknaya çalışır, sonra başkalara bakar. Əlbəttə nefs-i emmaresini tam ikna eden və vesvesesini tamamen izale eden bir ders, gayet qüvvətli və hâlistir ki bu zamanda cemaat şekline girmiş dehşetli bir şahs-ı manevî-i dalalet qarşısında təkbaşına galibane mukabele edər.
Hem Risaletü’n-Nur, sair ulemanın eserleri kimi yalnız ağlın ayağı və nazarıyla ders verməz və evliya misillü yalnız qəlbin keşif və zevkiyle hərəkət etmir; bəlkə ağıl və qəlbin ittihat və imtizacı və ruh vesair letaifin teavünü ayağıyla hərəkət edərək evc-i a’lâya uçar; taarruz eden felsefenin deyil ayağı, bəlkə gözü yetişmediyi yerlere çıkar; həqiqətlər-i imaniyeyi kör gözüne də gösterir.

