بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ وَ اِن۟ مِن۟ شَى۟ءٍ اِلَّا يُسَبِّحُ بِحَم۟دِهٖ
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Kastamonu Lâhikası
Kastamonu Lahiyəsi 157. Məktub
اَلسَّلَامُ عَلَي۟كُم۟ وَ رَح۟مَةُ اللّٰهِ وَ بَرَكَاتُهُ
Aziz, sıddık qardaşlarım!
Sizin mi’racınızı tebrik və Mi’rac Sahibi’nin (asm) sünnet-i seniyesine sizi və bizi tam muvaffak eylemesine rahmet-i İlahiyeden niyaz edirik. Sizə, bu bir iki gün zarfında nazar-ı dikkati celbeden bir iki kiçik meseleyi yazıram:
Evvela: Risale-i Nur şakirdlerinin bir kısmı bekâr kalmaklığın çox sebeplerinden bir sebebini gösteren bir hâdise:
Bugünlerde, gençlik darbesini yiyen və bekâr kalan və teselli bulmak üçün Risale-i Nur ilə alâkadarlığa çalışan və mühim bir mektepte ders almaya meşgul və ehemmiyetli bir adamın kerîmesi bulunan hanıma, icmalen bir həqiqət söyledim. Bəlkə o havalide bazılara faydası var deyə yazıram.
Dedim ki: Madam ki gençlik darbesini yedin, bir vazife-i fitriye olan tenasül kanununa daha girme. Çünki o vazifenin mukabilinde ücret olaraq erkeğin aldığı muvakkat ləzzət və keyif bir derece bidayette kâfi gəlir. Lakin biçarə kadın, o vazife-i fitriyede bir sene ağır yükü çekmeye və bir iki sene veledin meşakkatine, beslemesine və açık saçıklık sebebiyle kocasının nazarında sadakatsizlik ittihamı və kocasının da gözü dışarıda olmaq ihtimali və ona samimi mərhəmət etmemesi cihetiyle, daimî sıkıntılara və vicdanî azaplara mukabil; izdivaçta aldığı muvakkat bir keyif və ləzzət, bu bozuk zamanda ona o vazifeye mukabil yüzden birisine mukabil gelemir. Və bilhassa küfüvv-ü şer’î tabir edilen, birbirine seciyeten və diyaneten liyakat bulunmadığından daha ziyade azap çektirir. Və bilhassa terbiye-i İslâmiye haricinde, Müslüman adı altında olanlar, imandan gelen hörmət və merhamet-i mütekabileyi bulamadıklarından bütün bütün saadet-i hayatiyeyi mahvedir, cəhənnəm azabı çektirir.
Hem peder hem valide, tenasül kanunundaki vazifede çektikleri çox meşakkat və gördükleri çox hizmete mukabil; yalnız veledin dünyada kemal-i hörmət və itaatle, şefkatlerine və hizmetlerine bedel hâlis bir hörmət və sadıkane bir itaat və vefatlarından sonra salahatiyle və hayratıyla və dualarıyla onların defter-i a’maline hasenat yazdırmak və on beş seneden evvel masumen ölmüş isə onlara kıyamette şefaatçi olmaq və cennette onların kucağında sevimli bir çocuk olmaktır.
Indi isə terbiye-i İslâmiye yerine mimsiz medeniyet terbiyesi yüzünden, ondan bəlkə yirmiden bəlkə kırktan bir çocuk ancaq peder və validesinin çox ehemmiyetli hizmet və şefkatlerine mukabil mezkûr vaziyet-i ferzendaneyi gösterir. Mütebâkisi endişelerle şefkatlerini daima rencide edərək, o həqiqi və sadık dostlar olan peder və validesine vicdan azabı çektirir və âhirette də davacı olur: “Neden məni imanla terbiye ettirmediniz?” Şefaat yerinde, şekvacı olur.
İkinci Mesele: Dünkü gün, beş tevafuk-u latîfeden kat’î bir kanaat bizə geldi ki en cüz’î və ehemmiyetsiz işlerimizde də inayetkârane bir dikkat altındayız.
Birincisi: Mən kapıya çıkdığım vaxt, me’mulün hilafında Risale-i Nur şakirdlerinden dörd tane Ahmedler –mənə alâkadar birer maksadı yapacaq– birden birlikdə kapıya geldiler; iki tane köylerden, ikisi də burada ayrı ayrı mahallelerden.
Hem yenə Risale-i Nur’un mühim bir talebesi Köroğlu Ahmed’e bir miktar yoğurt hem teberrük hem tayin olaraq verdik. Daha elinde yoğurdu tutarken Risale-i Nur’un masum talebelerinden Hilmi’nin mahdumu Ahmed, elinde o biri Ahmed’e verdiyim miktar yoğurtla kapıyı açtı. Risale-i Nur talebelerinden altı Ahmed’in bir günde bu çeşit tevafukatı tesadüfe benzemez bəlkə o Ahmedlere nazar-ı dikkati celbeden bir işarətir.
İkincisi: Muhacir, fakir bir kadın məndən bir teberrük istedi. Mən də bir gömlek verdim. Beş dakika sonra, eyni isimde bir kadın, bir gömleği mənə qəbul ettirmek üçün mühim bir vasıtayı bulup gönderdi. Tevafuk hatırı üçün qəbul ettim.
Hem eyni gün, bazı müstahak zatlara yarı yağımı verirken kap fazla almış, çox az mənə kaldı. Eynilə onlar daha o yağı almadan –mənim niyetimde– mənə kalacaq miktar qədər, uzaq bir köyden kitablarımı okumak mukabilinde geldi. Onu da o tevafuk hatırı üçün qəbul ettim.
Üçüncüsü: Eyni günde mən, at üzerinde seyahate (gezmeye) giderken arkamda bir atlı süratle gəlir. İndi, ayağıma üzengiye sarıldı. Tanımadığım bir adam.
Dedim: “Sen kimsin? Bu qədər dostluk gösterirsən.”
Dedi: “Mən Kuzca hatibiyim.” Halbuki Kastamonu’da heç bu namda bir karye bulunduğunu bilmiyordum. Sonra geldim. İki Ispartalı əsgər yanıma geldiler.
Biri dedi: “Mən Kuzca hatibinden sənə məktub getirdim.”
Bu acib tevafuk mənə, bu iki ayrı ayrı vilayette hem belə tevafuk etmeleri, Risale-i Nur hizmetinde sadakatle çalışmalarına bir işarətir. Bu münasebetle Səbri, Kuzca hatibine mənim tarafımdan çox selâm etsin. Onu, has talebeler içinde manevî kazançlara şerik edirik. Hususi məktub yazmak âdetimiz olmadığından, ona ayrıca məktub yazamadığımızdan gücenmesin.
Tatlı bir tevafukun meyvesini, eyni gün daha şirin bir tarzda gördüm. Belə ki:
İki əsgər, kemal-i sevinçle gayet dostane “Sen Ispartalısın, bizim hemşehrimizsin.” Mən də dedim: “Maaliftihar hər cihetle Ispartalıyım. Isparta, taşıyla torpağıyla mənim nazarımda mübarəkdir, mənim vatanımdır. Və hər biri yüze mukabil, yüzer və minlərlə həqiqi kardeşlerimin meskat-ı re’sleridir.”
Bəli, bu havaliye gelen Ispartalılar əsgər olsun başkalar olsun, ekseriyet-i mütləq ilə məni hemşəhəri bilirlər. Hangisi mənimlə görüşür “Sen Ispartalı mısın?” Mən də dirəm: Maaliftihar, mən Ispartalıyım. Və Isparta’da o qədər həqiqi qardaşlarım və akariblerim var ki meskat-ı re’sim olan Nurs karyesine çoxlu cihetlerle tercih edirəm. Və böyük Isparta’nın bir kiçik evladı hükmünde olan Isparta nahiyemize, böyük Isparta’nın bir tək köyünü tercih edirəm. O qədər hâlis, kahraman kardeşleri mənə veren Isparta taşı da torpağı da mənə və bəlkə Anadolu’ya mübarək olmuş. İnşâallah hem Anadolu’ya hem âlem-i İslâm’a neşretdikləri nur toxumları birer rahmete mazhar olur, sümbül verir. Hem gıda hem ziya hem deva olub; manevî galâ və veba və zulmü və zulmeti dağıtır.
Dördüncüsü: Sâbık üç tevafuku yazdıktan sonra böyük Hâfız Ali’nin gayet güzel mektubuyla, Hulusi-i sâlis Abdullah Çavuş’un manidar məktubu və Hulusi Bey’in və Kâtip Osman’ın qiymətli məktublarını aldım. Hâfız Ali’nin mektubunda yazdığı bu fıkra, Konya âlimlerinin Risale-i Nur’u yazmakta və takdir etmekte olduklarını və tefsir sahibi Hoca Vehbi’nin (rh) Risale-i İhlas qarşısında mağlubiyetle birlikdə, Risale-i Nur’a qarşı hayran və takdirkâr olması münasibətilə, Hâfız Ali demiş: “Risale-i Nur’un bir kerametidir, öküze et və arslana ot atmaz. Öküze ot verir, arslana et verir. O arslan hocanın en evvel İhlas Risaleleri eline geçmiş.”
İşte Hâfız Ali’nin bu mektubunu aldığımdan ya altı ya yeddi gün evvel, Karadağ’dan inerken birden diyordum: “Yahu! Ata et, arslana ot atma; arslana et, ata ot ver.” Bu kelimeyi beş altı defa hoşuma gitmiş tekrar ediyordum. Ya Hâfız Ali məndən evvel yazmış, mənə da söylettirdi veyahut mən evvel söylemişim, ona yazdırılmış. Yalnız bu garib tevafukta bir farkımız var. O, öküze ot demiş; mən, ata ot demişim.

