Qardaşlarım!
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Kastamonu Lâhikası
Kastamonu Lahiyəsi 70. Məktub
Bugünlerde Rumuzat-ı Semaniye’ye ait iki risaleyi ehemmiyetli talebelere, bir yere gönderdim. Yol kapandı, gitmedi. O iki risaleyi tekrar dikkatle mütalaa ettim. Fikren dedim ki: “Bu zevkli, güzel, meraklı, şirin bir maksada giden bu tevafuklu yolda ne üçün sevk edilmeden perde indi, başqa yolda sevk edildik, çalıştırıldık.”
Birden ihtar edildi ki: “O gaybî esrarı açacaq olan meslekten yüz derece daha ehemmiyetli və qiymətli və umumî ehtiyaca medar və hər kəs bu zamanda ona şiddetle möhtac və İslâmiyet’in temel taşları olan həqiqətlər-i imaniye hazinesine hizmet etmeye və istifadeye zərər gelecekti. En böyük və en yüksək maksat olan həqiqətlər-i imaniyeyi, ikinci derecede bırakacaktı. Onun üçün idi. Sure-i اِذَا جَٓاءَ نَص۟رُ اللّٰهِ remzinde, esrar-ı gaybiye gösterildi; birden kapandı, perde indi.”
Hem bu sır içindir ki o yolda fazla istihdam edilmedik, yalnız o meslek-i tevafukiyenin tereşşuhatından Risale-i Nur’un hakkaniyetine bir imza və cezaletine bir ziynet və huruf-u Kur’aniyenin nizam-nizam-intizamından və vaziyetlerinden tezahür eden bir nevi i’caz çıktı. Daha o yolda çalıştırılmadık.
Umum kardeşlerimize və Risale-i Nur’da ders arkadaşlarıma birer birer selâm və dua ederiz və dualarını rica ederiz.

