Mehmed Feyzi’nin yediyi şəfqət tokadıdır
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Sikke-i Tasdik-i Gaybî
Sikke-i Tasdik-i Gaybi 19. Məktub
Bəli, Üstadım mənə Mu’cizat-ı Ahmediye’yi, qardaşım Hüsrev tarzında yaz dirdi. Mən –yani Feyzi– bir parça tembellik ettim. Birden 28’lilerle əsgərliyə istenildim. Yenə Üstadım dedi: “Git Mu’cizat-ı Ahmediye’yi (asm) yaz, səni indi vermeyəcəyəm.” Sonra başladım. O emir bir hafta geri kaldı. Tekrar bir arıza ilə nasılsa Mu’cizat-ı Ahmediye’nin (asm) yazılması noksanlaştı. Tekrar əsgərliyə çağrıldım. Üstadım: “Git yaz!” dedi. Mən gedib kemal-i ciddiyet və sadakatle Mu’cizat-ı Ahmediye’yi (asm) yazmaya başladım. Fevka’l-me’mul, ikinci defa emir geri kaldı. Tekrar bir mazerete binaen Mu’cizat-ı Ahmediye’yi (asm) yazamadım. Üstadım dedi: “Madam Mu’cizat-ı Ahmediye’yi (asm) yazmakta tekâsül ettin, indi sənin vazifen, Risaletü’n-Nur hesabına askerliktedir.” Birden emir gəlib bir şəfqət tokadı yiyip vazifeme gönderildim. Cənabı-Haqq’a şükürler olsun, mümkün olduğu qədər Risaletü’n-Nur’a çalıştım və çalıştırıldım. Üstadım bizə söylediyi kimi altı yeddi ay sonra terhis edilip sevgili Üstadıma, Risaletü’n-Nur’un kudsî vazifesine kavuştum. İnşâallah bu kabahatim affolmuşdur.
Hem Risaletü’n-Nur’da hem hizmet-i Kur’aniyede bizleri sebkat eden Hüsrev, Rüşdü, Hâfız Ali, Hulusi, Səbri kimi hâlis Kur’an şakirdlerini və qiymətli kardeşlerimi şefaatçi edərək o kusurumun affını bütün ruhumla Kur’an’dan və Üstadımdan rica edirəm. Mən itiraf edirəm ki tembelliğimin cezası olaraq fevka’l-me’mul bir şəfqət tokadı yedim.
Risale-i Nur’un tembel bir şakirdi lakin elmas kalemli kardeşlerinin gayret və faaliyetiyle iftihar eden
Mehmed Feyzi

