Hüsrev’in mektubundan bir fıkradır
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Sikke-i Tasdik-i Gaybî
Sikke-i Tasdik-i Gaybi 28. Məktub
Bəli Üstadım, gözümüzle görürük ki: Ehl-i tarîkat, bid’alara dayanamamışlar hem girmişler, içinden çıkamırlar hem sâlikleri ondan bir ikiye inmiş. Hem onlar da itiraf edirlər ki zevklerinden, cezbedici güzelliklerinden ellerinde çox şeyleri kalmamış. Cənabı-Haqqın sırf bir ihsanı olaraq Risaletü’n-Nur’un parlak, nurani nâsiyesini müşahede edirik ki in’ikas eden lemaat-ı nuriyesi, bütün ehtiyacımıza kâfi və vâfi gəlir, herkesi hayrette bırakır. Hem ehl-i bid’ayı serfürû ettirir. Öylelerin lisanlarından, nedamet və teessüfü ifade eden “Bilmemişiz!” kelimeleri dökülür.
Muhitimizde, Risaletü’n-Nur’a qarşı cazibedar və çox âlî hakikatlerinden başqa ehl-i bid’a lisanları susmuş; güya karanlıklı girdaplara sokulmuşlar, konuşmurlar. Konuşsalar da tesirleri kalmamışdır. Cazibedar və i’cazkâr dili ilə ancaq Risaletü’n-Nur konuşur. Bid’a və dalalet zulmetlerine qarşı ancaq onun talebeleri, qüvvət-i imanla çelikten bir kale kimi dururlar. Hem elə fevkalâde fütuhat yapır və elə hârikulâde bir surette emir və nehy-i Kur’anîyi temessük ettirir ki çoxlu müşahedatımızdan yalnız birisini min kalemli kardeşimiz söylürlər ki… Sükût.
Hüsrev

