Sikke-i Tasdik-i Gaybî

Sikke-i Tasdik-i Gaybi 84. Məktub

Mənbə: QuranRisale Redaksiya Heyəti və Tərcümə Fondu · Azərbaycan dili rəsmi elektron nəşri
Risale oxuma planı
§1

Bu manayı tenvir üçün öz başımdan geçmiş nurlu bir hali və hakikatli bir hayali söylürəm. Belə ki:

§2

Bir vaxt اِيَّاكَ نَع۟بُدُ وَ اِيَّاكَ نَس۟تَعٖينُ deki nun-u mütekellim-i maalgayrı düşündüm və mütekellim-i vahde sîgasından نَع۟بُدُ sîgasına intikalin sebebini kalbim aradı. Birden, namazdaki cemaatin fazileti və sırrı, o nun’dan inkişaf etti. Gördüm ki:

§3

Namaz kıldığım o Bayezid Camii’ndeki cemaatle iştirakimi və hər biri mənim bir nevi şefaatçim hükmüne və kıraatımda izhar etdiyim hükümlere və davalara birer şahit və birer müeyyid gördüm. Nâkıs bəndəlikimi, o cemaatin böyük və kesretli ibadatı içinde dərgah-ı İlahîye takdime cesaret geldi.

§4

Birden bir perde daha inkişaf etti: Yani İstanbul’un bütün mescidleri ittisal peyda etti. O şəhər, o Bayezid Camii hükmüne geçti. Birden, onların dualarına və tasdiklerine manen bir nevi mazhariyet hissettim.

§5

Onda də rûy-i zemin mescidinde, Kâbe-i Mükerreme etrafında dairevî saflar içinde özümü gördüm. اَل۟حَم۟دُ لِلّٰهِ رَبِّ ال۟عَالَمٖينَ dedim. Mənim bu qədər şefaatçilerim var; mənim namazda söylediyim hər bir sözü eynilə söylürlər, tasdik edirlər. Madam ki hayalen bu perde açıldı; Kâbe-i Mükerreme mihrab hükmüne geçti. Mən bu fırsattan istifadə edərək o safları işhad edib tahiyyatta getirdiyim اَش۟هَدُ اَن۟ لَاۤ اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُ وَ اَش۟هَدُ اَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللّٰهِ olan imanın tercümanını mübarək Hacerü’l-Esved’e tevdi edib emanet bırakıram derken, birden bir vaziyet daha açıldı. Gördüm ki: Dâhil olduğum cemaat üç daireye ayrıldı:

§6

Birinci Daire: Rûy-i zeminde mü’minler və muvahhidîndeki cemaat-i uzma.

§7

İkinci Daire: Baktım, umum mevcudat, bir salât-ı kübrada, bir tesbihat-ı uzmada, hər taife özünə mahsus salavat və tesbihatı ilə meşgul bir cemaat içindeyim. “Vezaif-i eşya” tabir edilen hidemat-ı meşhude, onların bəndəliklerinin unvanlarıdır. O halde “Allahu ekber” deyip hayretten başımı eğdim, nəfsimə baktım:

§8

Üçüncü bir daire içinde; hayret-engiz, zâhiren və keyfiyeten kiçik, hakikaten və vazifeten və kemiyeten böyük, bir kiçik âlemi gördüm ki zerrat-ı vücudiyemden tâ havass-ı zâhiriyeme qədər, taife taife vazife-i bəndəlikle və şükraniye ilə meşgul bir cemaat gördüm. Bu dairede, kalbimdeki latîfe-i Rabbaniyem اِيَّاكَ نَع۟بُدُ وَ اِيَّاكَ نَس۟تَعٖينُ o cemaat adına dir. Necə, evvelki iki cemaatte də lisanım, o iki cemaat-i uzmayı niyet edərək demişdi.

§9

Elhasıl: نَع۟بُدُ nun’u, bu üç cemaate işarə edir.

§10

İşte bu halette iken birden Kur’an-ı Hakîm’in tercümanı və mübelliği olan Rəsuli-Əkrəm aleyhissalâtü Vəssalamın, Medine-i Münevvere denilen manevî minberinde, şahsiyet-i maneviyesi, haşmetiyle temessül edərək يَٓا اَيُّهَا النَّاسُ اع۟بُدُوا رَبَّكُم۟ hitabını, manen hər kəs kimi mən də işitip; o üç cemaatte hər kəs mənim kimi اِيَّاكَ نَع۟بُدُ ilə mukabele edir tahayyül ettim. اِذَا ثَبَتَ الشَّى۟ءُ ثَبَتَ بِلَوَازِمِهٖ kaidesince, belə bir həqiqət fikre göründü ki:

§11

Madam ki bütün âlemlerin Rabb’i, insanları muhatap ittihaz edib umum mevcudatla konuşur və bu Rəsuli-Əkrəm aleyhissalâtü Vəssalam, o hitab-ı izzeti, nev-i beşere bəlkə umum ruh sahibia və şüurlua tebliğ edir. Əlbəttə bütün mazi və müstakbel, zaman-ı hazır hükmüne geçti; bütün nev-i beşer bir mecliste, safları muhtelif bir cemaat şeklinde olaraq o hitap, o surətlə onlara edilir.

§12

O vaxt hər bir âyât-ı Kur’aniye; gayet haşmetli və vüs’atli bir makamdan, gayet kesretli və muhtelif və ehemmiyetli muhatabından, nihayətsiz azamet və celal sahibi Mütekellim-i Ezelî’den və makam-ı mahbubiyet-i uzma sahibi Tercüman-ı Âlîşanından aldığı bir qüvvət, ulviyet, cezalet və belâgat içinde; parlak hem olduqca parlaq bir nur-u i’cazı içinde gördüm.

§13

O vaxt, deyil umum Kur’an; ya bir surə veyahut bir ayə, bəlkə hər bir kəlməsi birer mu’cize hükmüne geçti:

§14

اَل۟حَم۟دُ لِلّٰهِ عَلٰى نُورِ ال۟اٖيمَانِ وَ ال۟قُر۟اٰنِ dedim.

§15

O ayn-ı həqiqət olan hayalden نَع۟بُدُ nun’una girdiyim kimi çıktım və anladım ki: Kur’an’ın deyil âyetleri, kelimeleri, bəlkə Nun-u Na’büdü kimi bazı harfleri də mühim həqiqətlərin nurlu anahtarlarıdır.

§16

Qəlb və hayal, o Nun-u Na’büdü’den çıktıktan sonra, ağıl qarşılarına çıktı, dedi: “Mən də hisse isterim. Sizin kimi uçamam. Ayaklarım delildir, hüccettir. Eyni نَع۟بُدُ və نَس۟تَعٖينُ də Mabud və Müstean olan Hâlık’a giden yolu göstermek lâzımdır ki sizinlə gelebileyim.”

§17

O vaxt kalbe belə geldi ki: Də o mütehayyir akla:

§18

Bak kainattaki bütün mövcudata; canlı olsun, camid olsun, kemal-i itaat və nizam-nizam-intizam ilə vazife surətində bəndəlikleri var. Bir kısmı şuursuz, hissiz oldukları halde, gayet şuurkârane, nizam-nizam-intizam-perverane və bəndəlikkârane vazife görürlər. Demək bir Mabud-u Bi’l-hak və bir Âmir-i Mutlak vardır ki bunları ibadəte sevk edib istihdam edir.

§19

Hem bak, bütün mövcudata, hususan canlı olanlara; hər birinin gayet kesretli və gayet mütenevvi ehtiyacatı var və vücud və bekasına lâzım çox kesretli, muhtelif matlubları var; en küçüğüne əlləri ulaşamaz, kudretleri yetişmez. Halbuki o hədsiz matlabları, ummadığı yerden, vakt-i münasipte, muntazaman onların ellerine verilir və bilmüşahede görünür.

§20

İşte bu mevcudatın bu hədsiz möhtaclıq u ehtiyacatı və bu fevkalâde ianat-ı gaybiye və imdadat-ı Rahmaniye bilbedahe gösterir ki: Bir Ganiyy-i Mutlak, Kerîm-i Mutlak və Kadîr-i Mutlak olan bir hâmi və râzıkları vardır ki hər şey və hər canlı ondan istiane edər, meded beklir. Manen وَ اِيَّاكَ نَس۟تَعٖينُ deyər.

§21

O vaxt ağıl “Âmennâ və saddaknâ” dedi.

§22

Said Nursî

Şəxsi oxuma qeydi

Bu qeyd yalnız cihazında saxlanır və serverə göndərilmir.

Ən çox 1 200 simvol