Emirdağ Lâhikası II

Emirdağ Lahikası 1. Kitap 72. Mektup

Source: Diyanet/Hizmet Vakfı Turkish text archive (alitekdemir) · Diyanet/Hizmet Vakfı corrected original, digital transcript
Risale reading plan
Automatic translation may contain errors; not an approved edition.
§1

بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ

§2

يُرٖيدُونَ لِيُط۟فِؤُا نُورَ اللّٰهِ بِاَف۟وَاهِهِم۟ وَاللّٰهُ مُتِمُّ نُورِهٖ وَلَو۟ كَرِهَ ال۟كَافِرُونَ

§3

Ahmed yaratılmış o büyük nur-u Ehad’den

§4

Her zerrede nurdur o, ezelden hem ebedden

§5

Bir nur ki odur hem yüce hem lâyetenahî

§6

Ol Fahr-i Cihan Hazret-i Mahbub-u İlahî

§7

Parlattı cihanı bu güzel nur-u Muhammed (asm)

§8

Halk olmasa olmaz idi bir zerre ve bir fert

§9

Ol nuru ânın her yeri her zerreyi sarmış

§10

Baştan başa her dem bu kesif zulmeti yarmış

§11

Bir nur ki odur sade ve hem lâyetezelzel

§12

Ârî ve berî cümleden üstün ve mükemmel

§13

Bir nur ki bütün zerrede ancak o nümayan

§14

Bir nur ki verir kalplere hem aşk ile iman

§15

Bir nur ki eğer olmasa ol nur hele bir an

§16

Baştan başa zulmette kalır hem de bu ekvan

§17

Bir nur ki değil öyle muhat hem dahi mahsur

§18

Bir nur ki eder kalbi de pür-nur, çeşmi de pür-nur

§19

Bir lem’adır ândan şu büyük şems ve kamerler

§20

Hep işte o nurdan bu acayip koca âlem

§21

Halk oldu o nurdan yine cennetle cehennem

§22

Şek yok ki o nurdur okunan Hazret-i Kur’an

§23

Ol nur-u ezel hem sebeb-i hilkat-i insan

§24

Her şeye odur mebde ve asıl ve esas hem

§25

Ondan görünür nev-i beşer böyle mükerrem

§26

Bir zerre değil, bahr-i muhit o bahr-i münirden

§27

Hem nasıl beşer hiç kalıyor hepsi de birden

§28

Şek yok ki cihan, katre-i nurundan o nurun

§29

Şek yok ki bu can, zerre-i nurundan o nurun

§30

Sönsün diye üflense o, derya gibi kaynar

§31

Söndürmeye hem kimde aceb zerre mecal var

§32

Söndürmeye kalkmıştı asırlar dolu küffar

§33

Kahreyledi her hepsini ol Hazret-i Kahhar

§34

Hep sönmüş asırlar, yanıyor sönmeden ol

§35

Tarihe sorun, kimdir o nur hem kim imiş menfur

§36

Alnında yanan nur-u Muhammed’di Halil’in

§37

Yetmezdi gücü, bakmaya her çeşm-i alîlin

§38

Görseydi Resul’ün o güzel nurunu, Nemrut

§39

Yakmazdı o dem, nârını ol kâfir-i matrud

§40

Bir sivrisinek öldürüyor o şah-ı cihanı (!)

§41

Atmıştı Halil’i ateşe çünkü o cani

§42

Bir perde açıp söyledi Hak gizli kelâmdan

§43

Ol ateşe bahseyledi hem berd ü selâmdan

§44

“Dostum ve resulüm yüce İbrahim’i ey nâr

§45

At âdetini, yakma bugün, sen onu zinhar!”

§46

Bir gizli hitap geldi de ol dem yine Hak’tan

§47

Bir abd-i mükerrem dahi kurtuldu bıçaktan

§48

Ol nurdan için Yunus’u hıfzeyledi ol hut

§49

Ol nur ile kahreyledi hem kavmini ol Lût

§50

Ol hüsn-ü cemal, eyledi âlemleri hayran

§51

Nerden onu bulmuş, acaba Yusuf-u Ken’an

§52

Hikmet nedir, ol dertlere sabreyledi Eyyüb

§53

Hem sırrı nedir, Yusuf için ağladı Yakub

§54

Öldükçe dirildikçe neden duymadı bir his

§55

Ol namlı nebi, şanlı şehit Hazret-i Cercis

§56

Hasretle neden ağladılar Âdem ve Havva

§57

Kimdendi bu yıllarca süren koskoca dava

§58

Hem âh, neden terk edilip ravza-i cennet

§59

Bir dâr-ı karar oldu neden âlem-i mihnet

§60

Nur şehri olan Tûr’da o dem Hazret-i Musa

§61

Esrar-ı kelâm hep çözülüp buldu tecella

§62

Bir parça Zebur’dan okusa Hazret-i Davud

§63

Başlardı hemen sanki büyük mahşer-i mev’ûd

§64

Bilmem ki neden, hep işiten âh, diye inler

§65

Bilmem ki neden, yel ve sular hep onu dinler

§66

Mahluku bütün kendine râm etti Süleyman

§67

Nerdendi bu kuvvet, ona kimdendi bu ferman

§68

Yellerle uçan şanlı büyük taht-ı mukaddes

§69

Esrar-ı ezelden o da duymuş yine bir ses

§70

Ol hangi acib sır ki çıkar göklere İsa

§71

Kimdir çekilen çarmıha, kimdir yine Yuda

§72

Nur derdi için tahtını terk eyledi Edhem

§73

Bir başkasının tahtı olur derdine merhem

§74

Çok şahs-ı veli, nur ile hem etti kanaat

§75

Çok şahs-ı denî, nur ile hem buldu keramet

§76

Her hepsi de pervanesi, üftadesi nurun

§77

Her hepsi muamma, gücü yetmez bu şuurun

§78

Fillerle varıp Kâbe’ye hem Ebrehe zalim

§79

İsterdi ki yapsın nice bin türlü mezalim

§80

İsterdi ki o beyt yıkılıp şöhreti sönsün

§81

Halk Kâbe’yi terk ederek kiliseye dönsün

§82

İsterdi ki çeksin doğacak nura bir set

§83

Hem doğmadan ölsün diye Mahbub-u Müebbed

§84

Günlerce gidip Kâbe’ye hem yaklaşan ordu

§85

Birdenbire bir tehlike sezmiş gibi durdu

§86

Süratle gelip bir sürü kuş, semt-i bahirden

§87

Taş harbine başlar pek acib hepsi birden

§88

İndikçe havadan o muamma gibi taşlar

§89

Cansız yıkılıp yerlere yatmış nice başlar

§90

Şahıyla beraber kocaman orduyu Mevla

§91

Olsun diye Mahbub’a nişan, eyledi mevta

§92

Hem kavm-i Kureyş, söndürelim derken o nuru

§93

Erkek ve kadın, cümlesinin kaçtı huzuru

§94

Müşrik ve muvahhid, iki fırka olup urban

§95

Yıllarca dökülmüş yine kan üstüne bir kan

§96

Şakk etti kamer, Fahr-i Beşer, ol yüce Server

§97

Her yerde ve her anda onun nuru muzaffer

§98

Kur’an’dı kavli, nurdu yolu, ümmeti mutlu

§99

Ümmet olanın kalbi bütün nur ile doldu

§100

Çekmezdi keder, ol sözü cevher, özü kevser

§101

Ol Sure-i Kevser, dedi a’dasına “ebter!”

§102

Ol Şems-i Ezel’den kaçınan ol kuru başlar

§103

Gayya-i cehennemde bütün yakmış ateşler

§104

Bitmişti nefes, çıkmadı ses, bıktı da herkes

§105

Ol nura varıp baş eğerek hem dediler pes

§106

İdraki olan kafile ayrıldı Kureyş’ten

§107

Feyz almak için doğmuş olan şanlı güneşten

§108

Ol kevser-i Ahmed’den içip her biri tas tas

§109

Olmuştu o gün sanki mücella birer elmas

§110

Ol başlara taç, derde ilaç, mürşid-i âlem

§111

Eylerdi nazar bunlara nuruyla demâdem

§112

Bunlardı o a’dayı boğan bir alay arslan

§113

Hak uğruna, nur uğruna olmuş çoğu kurban

§114

Bunlardan o gün ehl-i nifak cümle kaçardı

§115

Müşrik ise ol aklı anın kalmaz uçardı

§116

Bunlardı o Peygamberin ashabı ve âli

§117

Dünyada ve ukbada da hem şanları âlî

§118

Tavsif ediyor bunları hep şöylece Kur’an:

§119

Sulh vakti koyun, kavgada kükrek birer arslan

§120

Hep yüzleri pâk, sözleri hak, yolları haktı

§121

Merkepleri yeller gibi Düldül’dü, Burak’tı

§122

Bir cezbe-i “Yâ Hay!” ile seller gibi aktı

§123

A’daya varıp her biri şimşek gibi çaktı

§124

Bunlardı o gün halka-i tevhidi kuranlar

§125

Bunlardı o gün baltalayıp küfrü kıranlar

§126

Bunlardı mübarek yüce cemiyet-i şûra

§127

Bunlardı o nurdan dizilen halka-i kübra

§128

Bunlardı alan Suriye, Irak, ülke-i Kisra

§129

Bunlarla ziyadar o karanlık koca sahra

§130

Bunlardı veren hasta, alîl gözlere bir fer

§131

Bunlardı o tarihe geçen şanlı gazanfer

§132

Her hepsi de bir zerre-i nuru o Habib’in

§133

Her an görünür gözlere ondan nice yüz bin

§134

Nur altına girmiş bulunan türlü cemaat

§135

Hem buldu beka hem de bütün gördü adalet

§136

Ecdad-ı izamın o büyük ruhları küskün

§137

Zira ne küfürler okunur onlara her gün

§138

Yağmıştı o gün âh ne kederler ne elemler

§139

Âciz onu hep yazmaya, eller ve kalemler

§140

Binlerce yetimin yıkılan kalbini sen yap

§141

Affet yeter artık, o Habib aşkına yâ Rab!

§142

Derken yeter artık, bizi affet güzel Allah

§143

Sarsıldı cihan, öldü de bir gümgüme nâgâh

§144

Buz parçası halinde bulut, bir yere düşmüş

§145

Erkek ve kadın hepsi de ol semte üşüşmüş

§146

Ol nurdan gelen Risalei’n-Nur

§147

Hallak-ı Rahîm eyledi mahlukunu mesrur

§148

Zulmet dağılıp başladı bir yepyeni gündüz

§149

Bir neşe duyup sustu biraz ağlayan o göz

§150

Bir dem bile düşmezken onun âhı dilinden

§151

Kurtuldu, yazık dertli beşer derdin elinden

§152

Ol taze güneş, ülkeye serptikçe ışıklar

§153

Hep şâd olacak, şevk bulacak kalbi kırıklar

§154

Her kalbe sürur, her göze nur doldu bu günden

§155

Bir müjde verir sanki o bir şanlı düğünden

§156

Arz eyleyelim ol yüce Allah’a şükürler

§157

Kalkar bu kahr u cehl ve dalal, şirk ve küfürler

§158

Ol nur-u hüda saldı ziya, kalbe safa hem

§159

Gösterdi beka, göçtü fena, buldu vefa hem

§160

Çıkmıştı şakî, geldi nakî, gördü adâvet

§161

Eylerdi nefiy, oldu hafî nur-u hidayet

§162

Allah’a şükür, kalkmada hep cümle karanlık

§163

Allah’a şükür, dolmada hep kalbe ferahlık

§164

Allah’a şükür, işte bugün perde açıldı

§165

Âlemlere artık yine bir neşe saçıldı

§166

Artık bu sönük canlara can üfledi canan

§167

Artık bu gönül derdine ol eyledi derman

§168

Bir fasl-ı bahar başladı illerde bu günden

§169

Bir sohbet-i gül başladı dillerde bu günden

§170

Benden bana ben gitmek için Risale-i Nur diye koştum

§171

Nur derdine düştüm de denizler gibi coştum

§172

Bir zerrecik olsun bulayım der de ararken

§173

Düştüm yine derya gibi bir nura bugün ben

§174

Verdim ona ben gönlümü baştan başa artık

§175

Maşukum odur şimdi benim, ben ona âşık

§176

Ol nur-u ezel hem kararan kalplere lâyık

§177

Ol nurdan alır feyzini hem cümle halâyık

§178

Kahreyledi ol zulmeti Risale-i Nur’a akanlar

§179

Nur kahrına uğrar, ona hasmane bakanlar

§180

Küfrün bütün alayı hücum etse de ey nur

§181

Etmez seni dûr, kendi olur belki de makhur

§182

Sensin yine hazır, yine sensin bize nâzır

§183

Ey nur-u Rahîm, ey ebedî bir cilve-i kudret-i Fâtır

§184

Bir neşe duyurdun imanla sırr-ı ezelden

§185

Bir müjde getirdin bize ol namlı güzelden

§186

Mademki içirdin bize ol âb-ı hayattan

§187

Bir zerre kadar kalmadı havf şimdi memattan

§188

Hasret yaşadık nuruna yıllarca bütün biz

§189

Masum ve alîl, türlü bela çekti sebepsiz

§190

Yıllarca akan, kan dolu gözyaşları dinsin

§191

Zalim yere batsın, o zulüm bir yere sinsin

§192

Yıllarca, asırlarca bu nurun yine yansın

§193

Öksüz ve yetim, dul ve alîl hepsi de kansın

§194

Ey nur gülü, nur çehreni öpsem dudağından

§195

Kalp bahçesinin kalbine diksem budağından

§196

Her dem kokarak hem o güzel rayihasından

§197

Çıksam yine ben âlem-i fâni tasasından

§198

Nur güllerin açsın, yine miskler gibi tütsün

§199

Sinemde bu can bülbülü tevhid ile ötsün

§200

Sensin bize bir neşe veren ol gül-ü hâlis

§201

Sensin bize hem cümleden a’lâ, dahi muhlis

§202

Ey Nur-u Risalet’ten gelen bir bürhan-ı Kur’an

§203

Ey sırr-ı Furkan’dan çıkan hüccet-i iman

§204

Sendin bize matlub, yine sendin bize mev’ûd

§205

Sayende bugün herkes olur zinde ve mesud

§206

Her an seni bekler ve sayıklardı bu dünya

§207

Hak kendini gösterdi, bugün bitti o rüya

§208

Bin üç yüz senedir toprağa dönmüş nice milyar

§209

Mü’min ve muvahhid seni gözlerdi hep ey yâr

§210

Her hepsi de senden yana söylerdi kelâmı

§211

Her hepsi de her an sana eylerdi selâmı

§212

Yüzlerce senet hem nice yüzlerce işaret

§213

Eyler bu mukaddes koca davaya şehadet

§214

En başta gelen şahid-i adl Hazret-i Kur’an

§215

Göstermiş ayânen otuz üç yerde o bürhan

§216

يَا مُد۟رِكًا nin kalbine gömmüş Esedullah

§217

Çok sır ki bilenler oluyor hep sana âgâh

§218

كُن۟ قَادِرِىَّ ال۟وَق۟تِ demiş ol Pîr-i Muazzam

§219

Binlerce veli hem yine yapmış buna bin zam

§220

Mu’cizdir o söz, haktır o öz, görmedi her göz

§221

Artık bu muammaları gel sen bize bir çöz

§222

Altıncı Söz’ün aldı bütün fiil ü sıfâtı

§223

Verdim de arındım ona hem zat u hayatı

§224

Müflis ve fakir bekliyordum şimdi kapında

§225

Tevhide eriştir beni, gel varını sun da

§226

Ben ben diye yazdımsa da sensin yine ol ben

§227

Hiçten ne çıkar hem bana benlik yine senden

§228

Nur aşkına, Hak aşkına, dost aşkına ey nur

§229

Nurunla ve sırrınla bugün kıl bizi mesrur

§230

Ey nur-u Ezel’den gelen nur-u Muhammed (asm)

§231

Ey sırr-ı imandan gelen nur-u müebbed

§232

Binlerce yetimin duyulan âhını bir kes

§233

Sarsar o büyük arşı da vallah bu çıkan ses

§234

Vallah cemilsin, yeter artık bu celalin

§235

Göster bize ey nur-u Muhammed, bir kere cemalin

§236

Emmare olan nefsimizin emrine uyduk

§237

Mahbubuna uyduk, hepimiz ümmeti olduk

§238

Ver bizlere sen nur ile îkan, yine ey nur-u Kur’an

§239

Saç nurunu hem feyzini her an, yine ey nur-u iman

§240

Hep isteğimiz aşk ile iman, yine ey nur-u İlahî

§241

Rahm et, bizi gark etmeye tufan, yine ey nur-u Rahmanî

§242

Her yerde okunsun da bu Kur’an, yine ey nur-u Sübhanî

§243

Ağlatma yeter, et bizi handan, yine ey nur-u Rabbanî

§244

Sen nur-u Bedî’, nur-u Rahîm’sin bize lütfet

§245

Ol ravza-i pâk-i Ahmed’i (asm) göster bize himmet et

§246

Artık olalım hep ona kurban, yine ey nur-u Samedanî

§247

Tâ haşre kadar cennet-i canan, yine ey nur-u imanî

§248

İslâm’a zafer ver, bizi kurtar, bizi güldür

§249

A’damızı et hâk ile yeksan, yine ey nur-u Furkanî

§250

Her belde-i İslâm ile olsun bu yeşil yurt

§251

Ol Fahr-i Cihan, Âl-i Abâ hakkı için yâ Rab

§252

Hıfzet bizi âfat u beladan, yâ Nure’l-Envar, bihakkı ismike’n-Nur!

§253

Âciz, bîçare talebeniz

§254

Hasan Feyzi

§255

(rahmetullahi aleyh)

Private reading note

This note stays on this device and is never uploaded to a server.

Up to 1,200 characters