بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ اَلَّذٖينَ يُؤ۟مِنُونَ بِال۟غَي۟بِ (بقره: ٣) اگر میخواهی بدانی که چه سعادت و نعمت عظیمی، و چه لذت و آرامش بزرگی در ایمان هست به داستان کوتاه تمثیلی زیر توجه کن و به آن گوش فرا ده: زمانی دو نفر برای تجارت و تفریح به سیاحت میروند. یکی از آنها مسیر تیرهبختی و خودبینی را در پیش میگیرد و دیگری از راه خدابینی و سعادت میرود. فرد خودبین که خودخواه و خودپسند و بدبین هم بوده است به سزای بدبینی خود به شهری میرسد که در نظرش بسیار بد بوده است. او در هر گوشه بیچارگان درماندهیی را میبیند که از دست ستمگرانی ترسناک و تخریبات آنها مینالند. به هر جا که میرود با چنین حال حزین و الیمی مواجه میشود. احساس میکند سراسر شهر ماتمکدهیی بزرگ شده است. او خود برای آنکه شاهد این وضع دردناک و تاریک نشود راهی جز مستی نمییابد، زیرا همه در نظر او دشمن و بیگانهاند؛ حتی در وسط میدان جنازههای ترسناک و یتیمان در حال گریستن را میبیند و وجداناش گرفتار عذاب میشود. فرد دیگر که خدابین و خداپرست و حقیقت اندیش است و اخلاق نیکویی دارد، به شهری میرسد که در نظرش بسیار زیباست. این فرد نیک در شهری که واردش شده با جشنی عمومی مواجه شده در هر سو شاهد خانههای ذکریست که مملو از شادی، سرور، خوشی و نشاطاند، احساس میکند با همه دوست و خویشاوند است. در سراسر شهر با جشن ترخیصهای عمومی مواجه میشود که در آن همه به یکدیگر زنده باد میگویند و از هم تشکر میکنند. تکبیر و تهلیل سر دادهاند و برای رفتن به خدمت نظام، مسرورانه صدای موسیقی و دهل به گوش میرسد. برخلاف فرد اول که بدبخت و بیچاره بود و متألم از دردهای خود و مردم، فرد سعادتمند دوم با شادی خود و دیگران، مسرور و خوشحال میشود، او کار تجاری خوبی هم میکند و سپاس خدا را میگوید. بعد، باز میگردد و در راه با فرد خودبین مواجه میشود. پی به حال و روزش میبرد و به او میگوید: « عجب! تو مگر دیوانه شدهیی؟ لابد زشتیهای درون، در ظاهرت انعکاس یافته که خندیدن را گریستن، و ترخیص را راهزنی و تاراج پنداشتهیی. عقلات را به کار انداز و دلات را پاکیزه کن تا این پرده مصیبتبار از برابر دیدگانات برود و بتوانی حقیقت را ببینی، زیرا مملکت سلطانی که بینهایت عادل، مهربان، مردم دوست، مقتدر، دوستدار نظم و مشفق است؛ و شهری که آثار پیشرفت و کمالاتاش در مقابل چشم دیگران آشکار میباشد نمیتواند چنان باشد که توهمات تو تصویر میکند.» آنگاه بدبخت مذکور عاقل میشود و ابراز ندامت کرده، و میگوید: «آری، من بر اثر عشرت طلبی دیوانه شده بودم. خدا از تو راضی باشد که من را از حالتی جهنمی نجات دادی.» ای نفسام! بدان که فرد اول، کافر یا فاسق غافل بوده، و جهان در نظر او ماتمکدهیی عمومیست. همه ذی حیاتان را یتیمانی میداند که سیلی فراق و زوال خوردهاند و میگریند. حیوان و انسان نیز مخلوقات رها شده و بیکسی هستند که بر اثر پنجه اجل تکه تکه شدهاند. مخلوقات بزرگی چون کوهها و دریاها در حکم جنازه هایی بیروح و ترسناکاند. اوهام دهشتناک فراوانی چون آنچه گفتیم دردناک و عذابآور، از کفر و گمراهی او سرچشمه میگیرند و در حقیقت موجب عذاب خودش میشوند. فرد دیگر، مؤمن است. حضرت آفریدگار را قبول دارد و وجودش را تصدیق میکند. این دنیا در نظر او محل ذکر رحمان، جایی برای تعلیم بشر و حیوان، و میدان امتحان انس و جن میباشد. او مرگ همه حیوانها و انسانها را رهایی و ترخیص میداند و معتقد است کسانی که وظیفه خود را در زندگانی انجام دادهاند معناً با خوشحالی و بیدغدغه از این دار فانی عازم جهان دیگری میشوند. تا به این صورت جا برای موظفین جدید باز شود، بیایند و مشغول کار شوند. او همه تولدهای حیوان و انسان را مانند به خدمت نظام رفتن و آمادگی برای وظیفه و مسلح شدن میداند. همه ذی حیاتان در نظر او سربازان موظف و خوشحالاند؛ مأمورانی مستقیم و خرسند. او تمام صداها را نیز نغمههای برخاسته از ذکر و تسبیحِ شروع مسئولیت یا آواهای شکر و تفریح پایان وظیفه یا نواهای ناشی از نشئه کار و فعالیت میداند. همه موجودات در نظر این مؤمن، مونس خدمتگزار، مأمور دوست، و کتابی دلنشین از سید کریم و مالک رحیم او میباشند. حقایق لطیف، متعالی، لذت بخش و شیرین بسیار زیادی چون آنچه گفته شد از ایمان او متجلی و آشکار میگردد. معلوم میشود ایمان حامل هستهیی معنوی از طوبای بهشت است. کفر نیز بذر معنوی زقومی جهنمی را در خود پنهان دارد. پس باید گفت سلامت و امنیت را صرفاً در اسلام و ایمان میتوان یافت. پس ما همواره باید بگوییم: «اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ عَلَى دِينِ اْلاِسْلاَمِ وَ كَمَالِ اْلاِيمَانِ».
Source text is preserved. When a suitable model is available, translation is displayed separately.
Sözler
The Second Word
منبع: risaleinur multilingual dataset, risale.site source · Risale-Nur multilingual research corpus

