بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحٖيمِ
Source text is preserved. When a suitable model is available, translation is displayed separately.
Sözler
The Eighth Word
اَللّٰهُ لَٓا اِلٰهَ اِلَّا هُوَ الْحَىُّ الْقَيُّومُ ۞ اِنَّ الدّٖينَ عِنْدَ اللّٰهِ الْاِسْلَامُ
Şu dünya ve dünya içindeki ruh-u insanî ve insanda dinin mahiyet ve kıymetlerini ve eğer din-i hak olmazsa dünya bir zindan olması ve dinsiz insan, en bedbaht mahluk olduğunu ve şu âlemin tılsımını açan, ruh-u beşerîyi zulümattan kurtaran يَا اَللّٰهُ ve لَا اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُ olduğunu anlamak istersen şu temsilî hikâyeciğe bak, dinle:
Eski zamanda iki kardeş, uzun bir seyahate beraber gidiyorlar. Gitgide tâ yol ikileşti. O iki yol başında ciddi bir adamı gördüler. Ondan sordular: “Hangi yol iyidir?” O dahi onlara dedi ki: “Sağ yolda kanun ve nizama tebaiyet mecburiyeti vardır. Fakat o külfet içinde bir emniyet ve saadet vardır. Sol yolda ise serbestiyet ve hürriyet vardır. Fakat o serbestiyet içinde bir tehlike ve şakavet vardır. Şimdi intihabdaki ihtiyar sizdedir.”
Bunu dinledikten sonra güzel huylu kardeş sağ yola تَوَكَّلْتُ عَلَى اللّٰهِ deyip gitti ve nizam ve intizama tebaiyeti kabul etti. Ahlâksız ve serseri olan diğer kardeş, sırf serbestlik için sol yolu tercih etti. Zahiren hafif, manen ağır vaziyette giden bu adamı hayalen takip ediyoruz:
İşte bu adam, dereden tepeden aşıp gitgide tâ hâlî bir sahraya girdi. Birden müthiş bir sadâ işitti. Baktı ki dehşetli bir arslan, meşelikten çıkıp ona hücum ediyor. O da kaçtı. Tâ altmış arşın derinliğinde susuz bir kuyuya rast geldi. Korkusundan kendini içine attı. Yarısına kadar düşüp elleri bir ağaca rast geldi, yapıştı. Kuyunun duvarında göğermiş olan o ağacın iki kökü var. İki fare, biri beyaz biri siyah, o iki köke musallat olup kesiyorlar. Yukarıya baktı, gördü ki arslan, nöbetçi gibi kuyunun başında bekliyor. Aşağıya baktı, gördü ki dehşetli bir ejderha, içindedir. Başını kaldırmış, otuz arşın yukarıdaki ayağına takarrub etmiş. Ağzı kuyu ağzı gibi geniştir. Kuyunun duvarına baktı, gördü ki ısırıcı muzır haşerat, etrafını sarmışlar. Ağacın başına baktı, gördü ki bir incir ağacıdır. Fakat hârika olarak muhtelif çok ağaçların meyveleri, cevizden nara kadar başında yemişleri var.
İşte şu adam, sû-i fehminden, akılsızlığından anlamıyor ki bu âdi bir iş değildir. Bu işler tesadüfî olamaz. Bu acib işler içinde garib esrar var. Ve pek büyük bir işleyici var olduğunu intikal etmedi. Şimdi bunun kalbi ve ruh ve aklı, şu elîm vaziyetten gizli feryad u figan ettikleri halde; nefs-i emmaresi, güya bir şey yokmuş gibi tecahül edip ruh ve kalbin ağlamasından kulağını kapayıp kendi kendini aldatarak bir bahçede bulunuyor gibi o ağacın meyvelerini yemeye başladı. Halbuki o meyvelerin bir kısmı zehirli ve muzır idi.
Bir hadîs-i kudsîde Cenab-ı Hak buyurmuş: اَنَا عِنْدَ ظَنِّ عَبْدٖى بٖى Yani “Kulum beni nasıl tanırsa onunla öyle muamele ederim.” İşte bu bedbaht adam, sû-i zan ile ve akılsızlığı ile, gördüğünü âdi ve ayn-ı hakikat telakki etti ve öyle de muamele gördü ve görüyor ve görecek. Ne ölüyor ki kurtulsun, ne de yaşıyor, böylece azap çekiyor. Biz de şu meş’umu, bu azapta bırakıp döneceğiz tâ öteki kardeşin halini anlayacağız.
İşte şu mübarek akıllı zat gidiyor. Fakat biraderi gibi sıkıntı çekmiyor. Çünkü güzel ahlâklı olduğundan güzel şeyleri düşünür, güzel hülyalar eder. Kendi kendine ünsiyet eder. Hem biraderi gibi zahmet ve meşakkat çekmiyor. Çünkü nizamı bilir, tebaiyet eder, teshilat görür. Asayiş ve emniyet içinde serbest gidiyor. İşte bir bahçeye rast geldi. İçinde hem güzel çiçek ve meyveler var. Hem bakılmadığı için murdar şeyler de bulunuyor. Kardeşi dahi böyle birisine girmişti. Fakat murdar şeylere dikkat edip meşgul olmuş, midesini bulandırmış. Hiç istirahat etmeden çıkıp gitmişti. Bu zat ise “Her şeyin iyisine bak.” kaidesiyle amel edip murdar şeylere hiç bakmadı. İyi şeylerden iyi istifade etti. Güzelce istirahat ederek çıkıp gidiyor.
Sonra gitgide bu dahi evvelki biraderi gibi bir sahra-i azîmeye girdi. Birden hücum eden bir arslanın sesini işitti. Korktu fakat biraderi kadar korkmadı. Çünkü hüsn-ü zannıyla ve güzel fikriyle “Şu sahranın bir hâkimi var. Ve bu arslan, o hâkimin taht-ı emrinde bir hizmetkâr olması ihtimali var.” diye düşünüp teselli buldu. Fakat yine kaçtı. Tâ altmış arşın derinliğinde bir susuz kuyuya rast geldi, kendini içine attı. Biraderi gibi ortasında bir ağaca eli yapıştı, havada muallak kaldı. Baktı iki hayvan, o ağacın iki kökünü kesiyorlar. Yukarıya baktı arslan, aşağıya baktı, bir ejderha gördü. Aynı kardeşi gibi bir acib vaziyet gördü. Bu dahi tedehhüş etti. Fakat kardeşinin dehşetinden bin derece hafif. Çünkü güzel ahlâkı, ona güzel fikir vermiş ve güzel fikir ise ona her şeyin güzel cihetini gösteriyor.
Om deze reden dacht hij: deze vreemde dingen hebben met elkaar te maken. Ze lijken ook met een bevel te handelen. Als dat zo is, schuilt er magie in deze dingen. Ja, ze keren terug op bevel van een geheime rechter. Ik ben dus niet de enige, die geheime rechter kijkt naar mij; Hij ervaart mij, stuurt en nodigt mij ergens uit met een doel.
Uit deze zoete angst en dit mooie idee ontstaat een nieuwsgierigheid: ik vraag me af wie mij wil ervaren, mij wil laten voorstellen en mij op deze vreemde manier naar een doel wil leiden? Toen, uit nieuwsgierigheid om de talisman te leren kennen, ontstond de liefde van de eigenaar, en uit deze liefde ontstond het verlangen om de talisman te openen, en uit dat verlangen de wil om een mooie positie in te nemen die de eigenaar van de talisman zou plezieren en plezieren.
Toen keek hij naar de top van de boom en zag dat het een vijgenboom was. Maar op zijn kop staan de vruchten van duizenden bomen. Toen verdween al zijn angst. Omdat hij duidelijk begreep dat deze vijgenboom een lijst is, een index, een tentoonstelling. Die geheime heerser moet de monsters van de vruchten in zijn wijngaard en boomgaard met een talisman en een wonder aan die boom hebben vastgemaakt en die boom hebben versierd als teken van het vlees dat hij voor zijn gasten had bereid. Anders zal één enkele boom niet de vruchten dragen van duizenden bomen.
Toen begon hij te bidden. De sleutel tot de talisman inspireerde hem. Hij riep: "O heerser van deze plaatsen! Ik ben in jouw lot gevallen. Ik ben uw dienaar, ik ben uw dienaar, ik wil uw toestemming en ik ben op zoek naar u." En na deze smeekbede spleet de muur van de put plotseling open en ging er een deur open naar een prachtige, fatsoenlijke en prachtige tuin. Misschien is de mond van de draak in die deur veranderd en hebben de leeuw en de draak de vorm aangenomen van twee dienaren en nodigen ze hem uit om binnen te komen. In feite heeft die leeuw de vorm aangenomen van een paard dat aan hem onderworpen is.
Hier is mijn luie ziel en mijn denkbeeldige vriend! Laten we de situaties van deze twee broers in evenwicht brengen. Hoe goedheid goedheid brengt en hoe slechtheid kwaadaardigheid brengt; Laten we eens kijken, laten we het weten.
Kijk, de ongelukkige reiziger op de linkerweg beeft altijd en wil graag de drakenmuil binnengaan. En de gelukkige wordt uitgenodigd in een vruchtbare en luxueuze tuin. En die ellendeling, zijn hart wordt verscheurd door ondragelijke terreur en overweldigende angst. En deze gelukkige kijkt en overweegt vreemde dingen met een heerlijke les, zoete angst en geliefde kennis. Bovendien lijdt die ellendeling in wreedheid, wanhoop en eenzaamheid. En deze gelukkige verheugt zich in vertrouwdheid, hoop en verlangen. Bovendien ziet die ellendeling zichzelf als een gevangene die wordt blootgesteld aan de aanval van wilde dieren. En deze gelukkige is een dierbare gast die de vreemde dienaren van de Edele Hostie leert kennen en plezier heeft. Bovendien stelt die ellendige persoon zijn kwelling uit door vruchten te eten die ogenschijnlijk heerlijk maar geestelijk giftig zijn. Omdat deze vruchten monsters zijn, mag u ze proeven, zodat u ernaar kunt streven de originele te kopen en klant te worden. Anders is slikken als een dier niet toegestaan. En de gelukkige proeft het, begrijpt het, stelt het eten uit en geniet er geconcentreerd van. Bovendien onderdrukte die ellendeling zichzelf. Met zijn gebrek aan vooruitziendheid veranderde hij een waarheid zo mooi als het daglicht en een heldere situatie in een hel, een pijnlijke en duistere angst voor zichzelf. Hij verdient geen mededogen en heeft ook niet het recht om over wie dan ook te klagen.
Een man bijvoorbeeld, in de zomer, in een prachtige tuin, te midden van zijn vrienden, geniet niet van een aangenaam feestmaal en wordt dronken van vuile drinkers; Als hij zich midden in de winter hongerig en naakt tussen de monsters voorstelt en begint te schreeuwen en huilen, is hij geen medelijden waard, hij onderdrukt zichzelf. Hij ziet zijn vrienden als monsters en beledigt ze. Zelfs deze ongelukkige man is zo. En de gelukkige ziet de waarheid. De waarheid is mooi. Door de goedheid van de waarheid op te merken, respecteert hij de perfectie van de eigenaar van de waarheid en verdient hij zijn genade. Hier is: "Ken het kwade van jezelf en het goede van Allah." Het geheim van de geboden van de Koran wordt duidelijk.
Als je andere soortgelijke verschillen vergelijkt, zul je begrijpen dat de bevelvoerende ziel van eerstgenoemde een geestelijke hel voor hem heeft gecreëerd. En de goede bedoelingen, goede gedachten, goede verlangens en goede gedachten van de ander hebben hem gezegend met grote zegeningen en geluk en schitterende deugd en zegen.
O mijn ziel en o man die met mijn ziel naar dit verhaal luistert! Als je geen ongelukkige broeder wilt zijn, maar wel een gelukkige broeder, luister dan naar de Koran, gehoorzaam de regels ervan, houd je eraan en handel in overeenstemming met de regels ervan.
Als je de waarheden in dit representatieve verhaal begrijpt, kun je de waarheden van religie, de wereld, de mens en het geloof erop toepassen. Ik zal je de belangrijkste vertellen, de subtiele kun je zelf uitzoeken.
Kijk! Wat deze twee broers betreft, een van hen gelooft in de geest en heeft een rechtvaardig hart. De ander is een ongelovige van geest en een zondaar van hart.
En van deze twee paden is het juiste pad de Koran en het geloof, en het linkerpad is rebellie en godslastering.
En de tuin op die weg is het tijdelijke sociale leven binnen de menselijke samenleving en beschaving, waar goed en kwaad, goed en slecht, schone en vuile dingen samen bestaan. Wijsheid is dat wat handelt volgens het principe van خُذْ مَا صَفَا دَعْ مَا كَدَرْ en met vrede van hart gepaard gaat.
En die woestijn is deze aarde en de wereld. En die leeuw is dood en dood. En dat is het menselijk lichaam en de tijd van het leven. En die zestig el diepte is een teken van zestig jaar, wat het gemiddelde leven en het superieure leven is. En die boom is de duur van het leven en de essentie van het leven. En die twee dieren, zwart en wit, zijn dag en nacht.
En die draak is het pad van het tussenpad en de portiek van het hiernamaals, waarvan de mond het graf is. Maar voor de gelovige is die mond een deur die opent van een gevangenis naar een tuin.
En dat schadelijke ongedierte is een wereldse ramp. Voor de gelovige is het echter als een zoete goddelijke waarschuwing en een goddelijk compliment om te voorkomen dat hij in de slaap van achteloosheid vervalt.
En de vruchten aan die boom zijn wereldse zegeningen die Almachtige God ervoor heeft gemaakt in de vorm van een lijst van de zegeningen van het hiernamaals, voorbeelden die als waarschuwing dienen en waarnemers en klanten uitnodigen voor de vruchten van de hemel.
En het feit dat die boom naast zijn eenheid ook verschillende vruchten voortbrengt, is een teken van de munt van de Samedaniye-macht, het beschermheerschap van de goddelijke heerschappij en de turra van de soevereiniteit van de goddelijkheid. Omdat "alles uit één ding wordt gemaakt", dat wil zeggen, alle planten en vruchten uit één stuk aarde worden gemaakt, alle dieren uit één stuk water worden gecreëerd en alle dierlijke apparaten worden uitgevonden uit een eenvoudige maaltijd; Maar kunst als 'alles tot één ding maken', dat wil zeggen, een stof speciaal maken voor levende wezens uit de verschillende soorten voedsel die levende wezens eten, en het weven van een eenvoudige huid; Het is de kostbare munt van de Sultan van vóór de eeuwigheid, Degene die de Eeuwige is, zijn bijzondere eer, zijn onnavolgbare turra. Ja, om van één ding alles te maken en van alles iets; Het is een teken, een vers dat specifiek betrekking heeft op de Schepper van alle dingen en op het Almachtige.
En die talisman is het geheim van de wijsheid van de schepping die wordt onthuld door het geheim van het geloof, en die talisman is het geheim van de schepping. Hij is degene die degene is. En het feit dat de mond van de draak verandert in een tuinhek is een teken dat, hoewel voor de mensen van de Koran en de gelovigen het graf een deur is die opent naar een graf vol wreedheid en angst, lastig als een kerker en smal als de baarmoeder van een draak, voor de mensen van de Koran en de gelovigen de kerker is getransformeerd in een tuin van de eeuwigheid, en de arena van beproeving is een verlichting van lijden, en de ontberingen van het leven zijn een tuin van de eeuwigheid. genade. Het is een deur die naar Rahman opent. En het feit dat zelfs die wilde leeuw in een volgzame dienaar veranderde en een onderworpen paard werd, is een teken dat de dood een pijnlijke, eeuwige scheiding is van al zijn geliefden voor de mensen van misleiding. Ook al worden ze uit hun eigen aardse paradijs verdreven en in wreedheid en eenzaamheid naar de kerker van het graf gebracht, het is voor de mensen van leiding en de mensen van de Koran een middel om zich te herenigen met hun oude vrienden en metgezellen die naar de andere wereld zijn gegaan. Het is ook een manier om hun ware thuisland en eeuwige gelukzaligheid binnen te gaan. Het is ook een uitnodiging van de kerker van deze wereld naar de tuin van de hel. Bovendien is het een plicht om betaling te ontvangen uit de genade van de Meest Barmhartige in ruil voor je diensten. Het is ook een ontlading van de last van de plichten van het leven. Het is ook een onderbreking van de training en instructie van aanbidding en beproeving.
Kortom: wie het sterfelijke leven tot zijn voornaamste doel maakt, bevindt zich in de hel, ook al bevindt hij zich ogenschijnlijk in het paradijs. En wie serieus neigt naar het eeuwige leven, zal gezegend worden met geluk. Hoe slecht en onrustig zijn wereld ook is, hij tolereert het, tolereert het, en dankt in geduld, omdat hij het ziet als de oordeelszaal van de hemel.
اَللّٰهُمَّ اجْعَلْنَا مِنْ اَهْلِ السَّعَادَةِ وَ السَّلَامَةِ وَ الْقُرْاٰنِ وَ الْاٖيمَانِ اٰمٖينْ
اَللّٰهُمَّ صَلِّ وَ سَلِّمْ عَلٰى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَ عَلٰى اٰلِهٖ وَ صَحْبِهٖ بِعَدَدِ جَمٖيعِ الْحُرُوفَاتِ الْمُتَشَكِّلَةِ فٖى جَمٖيعِ الْكَلِمَاتِ الْمُتَمَثِّلَةِ بِاِذْنِ الرَّحْمٰنِ فٖى مَرَايَا تَمَوُّجَاتِ الْهَوَاءِ عِنْدَ قِرَائَةِ كُلِّ كَلِمَةٍ مِنَ الْقُرْاٰنِ مِنْ كُلِّ قَارِءٍ مِنْ اَوَّلِ النُّزُولِ اِلٰى اٰخِرِ الزَّمَانِ وَ ارْحَمْنَا وَ وَالِدَيْنَا وَارْحَمِ الْمُؤْمِنٖينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ بِعَدَدِهَا بِرَحْمَتِكَ يَا اَرْحَمَ الرَّاحِمٖينَ اٰمٖينَ وَالْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعَالَمٖينَ
***

