(Iyirmi İkinci Məktub’un Hâtime’sindeki bahse bir zeyldir.)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 217. Məktub
اَيُحِبُّ اَحَدُكُم۟ اَن۟ يَا۟كُلَ لَح۟مَ اَخٖيهِ مَي۟تًا فَكَرِه۟تُمُوهُ ... الخ
Gıybet, bu ayənin kat’î hükmüyle nazar-ı Kur’an’da gayet menfur və ehl-i gıybet gayet fena və alçaktırlar. Gıybetin en fena və en şenîi və en zalimane kısmı, kazf-ı muhsanat nev’idir. Yani gözüyle görmüş dörd şahidi gösteremeyen bir insan, bir erkek və ya kadın hakkında zina isnad etmək; en şenî bir günah-ı kebair və en zalimane bir cinayettir, hayat-ı içtimaiye-i ehl-i imanı zehirlendirir bir hıyanettir, mesud bir ailenin hayatını mahveden bir gadirdir.
Bəli Sure-i Nur, bu həqiqəti o qədər şiddetle göstermiş ki vicdan sahibini titrettirir və tüylerini ürpertir.
لَو۟لَٓا اِذ۟ سَمِع۟تُمُوهُ قُل۟تُم۟ مَا يَكُونُ لَنَٓا اَن۟ نَتَكَلَّمَ بِهٰذَا سُب۟حَانَكَ هٰذَا بُه۟تَانٌ عَظٖيمٌ şiddetle ferman edir və deyir ki: Gözüyle görmüş dörd şahidi gösteremeyen, merdudü’ş-şehadettir. Ebedî şehadetlerini qəbul etmeyiniz. Çünki yalancıdırlar.
Əcəba belə kazfe cesaret eden hangi adam var ki gözüyle görmüş dörd şahidi gösterebilir. Kur’an-ı Hakîm bu şartı koşturmakla, belə şeylerde şakk-ı şefe etmeyiniz, bu kapıyı kapayınız deməkdir.
Said Nursî

