(Ahmed Hüsrev’in bir fıkrasıdır.)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 149. Məktub
Üstadım Efendim!
Bir hafta evvel “Hikmetü’l-İstiaze” isimli risalenin bir kısmını və bir neçə gün evvel də digər kısmıyla On Dördüncü Lem’a’nın Birinci Makamını aldım. “Hikmetü’l-İstiaze”nin Birinci Kısmını müteaddid defalar kardeşlerimle okudum.
Ey sevgili Üstadım! Bu qiymətli risale ilə mücahid talebelerinize elə güzel bir ilaç takdim ediyorsunuz ki bu ilaçlarla manevî yaralarımızı o qədər güzel və çabuk tedavi ediyorsunuz ki o çox müthiş yaralarımız bir anda iltiyam bulur, ızdıraplarımız o anda zâil olur, kalplerimiz serâpa sürur ilə dolur. Rabb-i Kerîm’imize qarşı taşımakta olduğumuz muhabbetimiz tezayüd edir. Və Hâlık-ı Rahîm’e qarşı olan âdabımıza hətta halel gelmeyeceğini okudukça, vazifedeki şevk və gayretimizi artırır.
Bəli, aziz Üstadım! Ekser zamanlar ins və cin şeytanlarının hücumlarından və terbiye edemediyim âsi nəfsimdən gelen birtakım havatır-ı şeytaniyeden kurtulmak üçün çoxlu çabaladığım zamanlarım olurdu. Qəlb, bu kimi haletten kurtulmak üçün inziva ararken Nakşî kahramanlarının “Terk-i dünya, terk-i ukba, terk-i hestî, terk-i terk” deyə olan esasatı dimağıma ilişirdi. Lakin bu söze cavab veren aziz Üstadımın beyanatı arasında “İnsan bir kalpten ibaret olsa idi, bu söz doğru olabilirdi. Halbuki insanda, kalpten başqa ağıl, ruh, sır, nəfs kimi mevcud olan letaif və hâsseleri, özlərinə mahsus vezaife sevk edərək zengin bir dairede, qəlbin kumandası altında îfa-yı bəndəliki” tavsiye buyrulur. Güneş kimi belə həqiqətləri izhar eden belə nurlu düsturlar talebelerinde esas olduğu üçün sâlifü’l-arz havatıra çarə arıyordum.
Talebelerinin hər an ihtiyaçlarını düşünüb çarələr arayan, ilaçlar hazırlayan, ihzaratını zahmetsiz olaraq talebelerine istimal ettiren, mukabilinde heç bir şey istemeyerek minnet və medhin Cənabı-Haqq’a yapılmasını emreden sevgili Üstadım! Sizə evvelden beri “Lokman” nazarıyla bakmaktayım. Bəli, hakikaten bir Lokman’sınız. Lokman Hekim kimi kalbî arzularımızı işiterek bu risaleler ilə mualece uzatıyorsunuz. Bedî’ olan Cənabı-Haqqın bedayi’i içinde, kemaliyle hər cihette derece-i nihayeye vâsıl olan bedî’ kelâmından, bedî’ bir kulu ilə ihsan ettiği bu bedayi’i medhedebilmek, intak-ı bi’l-hak olmadıkça əlbəttə imkânsızdır. Beşer, bu vâdide ne qədər söz söylese yenə azdır.
Sevgili Üstadım, herhangi bir risaleyi açıp okuyacaq olsam, hissem qədər dersimi alıram. Halbuki evvelce bu risaleleri mütemadiyen yazdığım üçün okumaya çox az vaxt bulabiliyordum və el-ân da öyleyim. Evvelce okuduğum zamanlar istifadem az olurdu. Indi isə Nurların hakikatlerini gördükçe minnet və şükrüm tezayüd edir, kalbim nurlar ilə dolur, ruhum nurlarla istirahat edir, letaifim bu Nurlar ilə hisseleri qədər feyizyâb olur. Və yenə Cənabı-Haqq’tan ümit edirəm ki hissem və istifadem, gün geçtikçe çoğalacaqdır və nasibim artacaqdır.
Bu hâdisat gösterir ki bedî’ âsârın böyük bir hâsiyeti və bir kerametidir ki talebelerini başqa əllərə vermir və nurlandırmak üçün başqa kapılara boyun büktürmür. Ağlayan kalplerimize teselliler verir. İmanlarımızı takviye edir. Lika-i İlahîyi iştiyakla istetir və sonunda da “Yâ Rab! Sən Üstadımızdan hoşnut olacağı tarzda razı ol!” nidalarını, lisanen və kalben söylettirir.
اَل۟بَاقٖى هُوَ ال۟بَاقٖى
Talebeniz
Ahmed Hüsrev

