(Hâfız Ali’nin fıkrasıdır.)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 200. Məktub
Üstad-ı Âlîşanım Efendim Hazretleri!
On bir nükteyi hâvi Mirkatü’s-Sünne’yi istinsaha muvaffak oldum. Bu ziyadar Lem’a bu zamanda şirk ilə imanın və pis ilə iyinin temyiz və tefriki üçün elə bir gevher mihenk ki memduhu kimi gözler hakikatini görmekte və ağıl hakikatine ermekte hayran və âcizdirler. Zaten bu zamanın olduqca şiddətli zulümatını yırtacaq, zıddının çox fevkinde bir nur-u lâyezalî, Cənabı-Haqqın rahmetinden ümit edilirdi.
اَل۟حَم۟دُ لِلّٰهِ هٰذَا مِن۟ فَض۟لِ رَبّٖى O nur, bilfiil Risale-i Nur’da nebean ettiği, hər aklı başında olanlarca görülür. Deyil belə en böyük bir həqiqəti izah və tefsir eden bir risale, hattâ bir ferdi ikaz üçün yazılan bir məktubun hətta hər meşrebe bakar bir gözü, hər kəsə yarar bir sözü bulunur.
Ey aziz Üstad! Bizler necə şükretmeyelim, necə minnettar olmayalım ki Cənabı-Haqq şiddetli möhtac olduğumuz dünyanın o koca güneşi kimi Kur’an güneşinin həqiqi bir müfessirine bizleri kavuşturdu. Necə salât ü selâm olmasın ki ol Hazret-i Sipeh-sâlâr-ı enbiya olan Şah-ı Levlâke ki bizlerin görməz gözlerimizi nuruyla şuledar edib tarîk-i müstakime sevk eyledi. Necə duagû olmayalım ol Hazret-i Dellâl-ı Kur’an’a ki isyanımıza baxıb bizleri halka-i irşadından hariç və hal-i aslîmizde bırakmadı və inşâallah iki cihanda da bırakmayacaqdır.
Sevgili Üstad! Hər iki parçayı istinsah ederken kalbime geldi ki asıllarını taklit etmeyeyim. Çünki üzerlerinde zâhir olan ezhar-ı tevafuku, cilve-i bedayi’ başqa tarzda özünü necə gösterəcək dedim. Və takdim-i âcizanem olan iki nüshadaki sanat-ı bedîa, ağıl və istidad-ı beşerden çox uzaq bir tarzda güya tezgâhında ölçülerek, biçilerek, hər harfi bir vezn-i kasdî ilə zuhur ettiğini gösterir. Və bu zamanın akıldan uzaq eblehlerine manen dirlər ki bizim halen üzerimizde tecelli eden cilve-i cemali, aklınızla ölçemezsiniz, yalnız gözleriniz varsa görebilirsiniz.
Bəli, baharda zeminin yüzünde sanat-ı Rabbaniye ilə hər tarafta sündüs-misal çiçeklerin açılmaları; cüz’î şuuru olan kimse bir kādir-i mutlak olan Zat-ı Zülcelal’den başkasına veremez. Elə də risaleler umumiyetle Kur’an ömrünün asırlar, senelerinden on dördüncü asır nevruz-u sultanî misillü bir baharı daşıyırlar. Arı qədər aklı olan, bu baharda bu çiçeklerden istifadə etmezse ne denir? Və koca baharı görmeyen ehl-i basîrete ne denir? Və görüb də özünü kışta zemherire atana ne denir? Heyhat! Özünə şüurlu və ehl-i fikir və ehl-i basîret süsü verenlere…
Var ol, ey sevgili Üstad! Sən bu Kur’anî elmaslar ilə o koca baharın mübeşşirisin. “Cənabı-Haqq, maksud və muradınıza nâil buyursun, âmin!” duasıyla dest ü dâmen-i muallâlarını öperim Efendim Hazretleri.
Fakir talebeniz
Ali

