(Doktor İbrahim’in fıkrasıdır.)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 161. Məktub
Efendim!
Nurani və ziyadar cadde-i kübra-yı maneviyede seyr ü seyahat eden umum âhiret kardeşlerimle hər hafta görüşür və ârâmsız tulû eden Risale-i Nur eczaları kimi feyiz və marifet güneşlerinin haberlerini işittikçe; ruhum güller kimi açılır, hubur və ibtihaca müstağrak olur. Və istidadım nisbetinde bir iki meselecik öğrenmeye sa’y edir isem də bu envar-ı bahr-i muhitten kardeşlerimin ruhlarına in’ikas eden mesailden bâhis arîzaları tahrir və takdim ettiklerini gördükçe, adem-i muvaffakiyetimden mütevellid esef və kederim hasebiyle cehlimden eleman çekirəm. “Ümmilik ne güç imiş!” deyə ruhum ağlır. Mu’terifane “İbrahim, müstahaksın!” dirəm. Nihayet yenə ümidimi Rabb’imden kesmeyerek dirəm: “Bir müessesenin başmüdürü, muavini, kâtibi, müvezzii, tahsildarı, hademesi olur. Fakir də kısmen müvezzilik, kısmen hademelik sıfatıyla bulunsam ne zərəri var?” deyip müteselli oluram.
İbrahim

