(Kuleönü’nden Sarıbıçak Mübarək Mustafa’nın kardeşi Kiçik Ali’nin fıkrasıdır.)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 137. Məktub
(Bulunduğumuz asrın yaralılarından, manevî doktora möhtac bir gencin fıkrasıdır.)
Aziz, şəfqətli, muhterem Üstadım!
Bulunduğumuz asır, manevî seferberlik (harp) zamanı olduğundan, vücudumdaki yaralara baktıkça, yaralar gitgide daha fazlalaşmakta iken bir gün işittim ki “Sağdan sola geçiniz.” deyə ilan edirlər. Və otuz iki harfin bir neçə adedini gaib edib ilan edince elə bir yara daha açıldı ki evvelki yaraları unutturdu. Necə ki nass-ı Kur’an’da:
اِذ۟ اَوَى ال۟فِت۟يَةُ اِلَى ال۟كَه۟فِ فَقَالُوا رَبَّنَٓا اٰتِنَا مِن۟ لَدُن۟كَ رَح۟مَةً وَهَيِّئ۟ لَنَا مِن۟ اَم۟رِنَا رَشَدًا
Ashab-ı Kehf Efendilerimiz beş və ya səkkiz delikanlı –asrımızdaki tahammül edilmeyen fenalık kimi– o asırda fenalıktan, fitneden kaçarak mağaraya iltica ettiler. Səbəbi isə din-i hak üzere bulunan ehl-i imanı, zamanlarının padşahı olan Dakyanus putperestliğe davet edib qəbul edenleri putlara kurban kestirip qəbul etmeyenleri katliam ettiği sırada, Ashab-ı Kehf Efendilerimiz mağaraya çekildiler.
Mən də asrımıza və yaralarımıza baktıkça, bütün gün ruhum çırpınmakta iken “Acaba bu karmakarışık zamanda, mənim kimi belə manevî yaralı gençler, o mahkeme-i kübrada, Cenab-ı Vâcibü’l-vücud və Takaddes Hazretlerinin huzurunda, Peygamberimiz Muhammed Mustafa aleyhissalâtü Vəssalam Efendimizden necə şefaat dileyebilirler?” deyərək, bütün gün ruhum ağlardı.
Madam ki Muhammed aleyhissalâtü Vəssalama, minlərlə maddî və manevî yaralılar, dilsizler, nüzul olmuş, bütün qəlbi kararmış, imanı yox bedevî adamlar, Muhammed aleyhissalâtü Vəssalamın yanına vardığında, bir saat, bir gün sohbet-i Nebevîde bulunur; sonra kavim və kabilelerine rehber və muallim olaraq döndüler. Və madam ki kıyamete qədər bâki bıraktığı Kur’an və Kur’an’ın tayin etmiş olduğu manevî doktorlar, kıyamete qədər geləcək mü’minlere maddî və manevî doktorluk vazifesini görecekler. Və şimdiki hal vilayetimiz dâhilinde bulunan manevî doktora müracaat edeyim deyərək, ruhum hər an gezmekte iken bîhuş olub yattım.
Mənə rüyamda üç şahıs gösterildi. İkisinin adını söylemediler. Diğeri Üstadım Bediüzzaman’ı, adı ilə söylediler. Hemen eline yapışıp əllərini öptüm. Üstadım acele olaraq cebinden bir qələm və bir kâğıt parçası çıkarıp mənə verdi, hemen uyandım. Peder və validem ehl-i qəlb olduğundan, rüyayı anlattım.
Pederim “Bu zat Barla’ya henüz yeni geldi. Bir iki sene qədər oldu. Git, müracaat et.” dedi. Mən dedim: “Daha əsgərliyə gitmedim, yaşım genç. Belə böyük manevî bir doktorun yanına bu yaralar ilə necə gideyim və necə cerrahiyesine dayanayım?” Mənə “Git!” denildi. Hitap iki oldu.
Hemen sabahleyin kalkıp gittim. Üstadımı görünce bir iki dakika titredim. Sonra fesübhanallah dedim. Doktoru görünce o yaralar bütün kuvvetleriyle bağırırlar. Verdiyi eczalara tahammül edemeyecekler. O yaraları açamadım. Üstadım da talebeliğe qəbul edib beş vaxt farzı bırakmayacağıma çox çox tenbih etti.
Avdetten bir iki ay sonra, hemen əsgərliyə gittim. Terhis oluncaya qədər; iyirmi mah mukaddem bu yaralar içinde, hər saat və hər dakika اَل۟مَو۟تُ حَقٌّ kaziyesini düşünüb “Acaba mənim halim ne olur?” derdim.
Memlekete avdetimde, ağabeyim Mustafa’yı görünce ruhum biraz genişledi. Əcəba bu haradan ileri gəlir, dedim. Bir iki gün sonra, mübarək ramazan-ı şerif gecesi üçüncü hitap olaraq yenə rüyamda, memleketimizin kenarında, Üstadım Bediüzzaman, elinde bir asâ, çoban olub dellâllığını ilan edir. Və dir: “Mən Kur’an’ın dellâlıyım.” deyə yüksək sesle bağırır, ilan edir. Mən heyecanımdan hemen uyandım.
Demək baxın Ey qardaşlarım! və bütün mü’minler! Üstadım Hazretleri deyil memleketimize, bütün üç yüz əlli milyon Müslüman’a hər saat, hər dakika, hər an bağırır. Mənim kimi zâhir kulağıyla dinlemeyiniz, qəlb kulağıyla dinleyelim ki hər an bağırıp çağırdığını işitelim. Madam ki bu elmas və cevherler, bu sergiler asrımıza verilmiş; bütün asrımızda kazancımızı versek yenə o elmasların birinin qiymətını veremeyeceğiz. Bahar mevsimi geçmeden bütün cevherlerden alalım. O cevherler isə Risale-i Nur Külliyatı’dır.
Mən âciz də Iyirmi Dördüncü Söz’ün Dördüncü və Beşinci Dal’ını okumaya və yazmaya başladım. Və yaralarımın birer birer kuruduğunu hissedince, Mektubat və Sözler’i bütün kuvvetimle yazmaya qərar verdim. Mənim kimi yaralı kardeşlerime, bütün Müslümanlara, bütün kuvvetimle bağırıram: “Eyvah! Bu asrımızda, bu yaralar ilə necə istirahat edebiliriz, yoksa… Bu asrın manevî doktoru və ilaçları isə Kur’an’dan tereşşuh eden Risale-i Nur və Mektubatü’n-Nur’dur. Onlara sıkı sarılalım.”
Âciz Talebeniz
Ali Ulvi

