(Sabri’nin bir fıkrasıdır.)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 84. Məktub
Eyyühe’l-Üstadü’l-Muhterem!
Bi’l-istinsah takdim-i huzur-u fâzılaneleri kılınan Iyirmi Səkkizinci Məktub’un Yeddinci Meselesi tam zamanında izhar-ı endam etmişdir. Bu mübarək eser Risalatü’n-Nur və Mektubatü’n-Nur’un bir nevi tarihçeleri olduğu kimi digər cihetten də âsâr-ı pür-envarın senedat və berahin-i kat’iyeleri hükmünde görülmekle birlikdə, üç seneden beri dimağımda mahsus və mahfuz bir çox ihtisasatı da bu kere zâhire çıkarmışdır. İşte Kur’an-ı Azîmüşşan’ın derece-i kudsiyet və ulviyet və nuraniyeti belə elmas və mücevherat-ı maneviyeyi câmi’ bulunduğu, bu mesele və emsali mesailden anlaşılmışdır.
Bəli, bu həqiqəti də itiraf etmək lâzım ki bir mücevherat hazinesi ne qədər zengin və ne qədər yüksək bir servete mâlik olursa olsun; bâyii, dellâlı, usûl-ü bey’ u şiraya aşina olmazsa zilyed bulunduğu qiymətli hazinenin müştemil və muhtevi bulunduğu emtiayı, lâyıkıyla âleme ilan və enzar-ı âmmeye vaz’edə bilməz. Binaenaleyh bu devr-i müşevveşte, həqiqətlər-i Kur’aniyenin hakkıyla bey’ u şirasını yapan dellâl-ı Kur’an’ın deyil altı senedir, bəlkə qırx seneden beri ehl-i İslâm’a hitaben يَٓا اَيُّهَا الَّذٖينَ اٰمَنُوا هَل۟ اَدُلُّكُم۟ عَلٰى تِجَارَةٍ تُن۟جٖيكُم۟ مِن۟ عَذَابٍ اَلٖيمٍ ferman-ı Rabbanîsiyle nida etmeleri, bilumum envar-ı imaniyeye möhtac ümmet-i Muhammed’i medyun-u şükran eylemiş və eylemektedir.
Səbri

