(Hüsrev’in fıkrasıdır.)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 231. Məktub
Sevgili Üstadım, Aziz Hocam, Efendim Hazretleri!
El və eteklerinizden öperek sıhhat və âfiyetiniz üçün duacıyım. Bu hafta zarfında yazıp ikmaline muvaffak olabildiyim Iyirmi Altıncı və Onuncu Cüzleri və Qurani-Kərim’in tamamen yazılmasından mütevellid sürurlarımı ifade eden bu arîzamı takdim edirəm.
Sevgili Üstadım! Bu hususta maruz kaldığım, o Furkan-ı Ezelî’nin bazı inayatından bahsetmekliğime müsaade edilmesini rica ederim. Belə ki:
Lafza-i Celal və lafz-ı Rab tevafukatı ilə kəlmə tevafukatını muhafaza etmək suretiyle bir Qurani-Kərim yazılmasını emir buyurduğunuz vaxt, çox böyük bir sevinçle kaleme sarılmışdım. İlk yazdığım üç cüzün başlangıcında, o qədər müşkülatla yazı yazıyordum ki sevincimi yeis, şevkimi fütur doldurmuştu. Esasen Arabî hattımın heç olmaması, yeisimi teşdid, füturumu tezyid edirdi.
Sevgili Üstadım, bu hal çox devam etmedi. İlk günlerde sabahtan akşama qədər çalışdığım halde, beş və ya altı sahife yazı yazabilmek, mənim üçün böyük bir muvaffakiyet iken Kur’an-ı Azîmü’l-Bürhan’ın yardımı imdadıma yetişti. Müşkülatın yerini sürur, teessürün yerini sevinç kapladı. Bazı günler kalemi elimden bırakmamak üçün namaz vaktinin uzamasını veyahut gurûbun olmamasını temenni ediyordum. Bazen olurdu, sabahlara qədər yazı yazmak isterdim. Bazen olur, yazılması gayet güç sahifelere, Kur’an’dan istimdad ederdim. Gayet kolaylıkla, o sahifeyi yazmaya muvaffak olurdum. Bazen en kolay yazılacaq sahifelerde istimdadı bırakırdım, elimde qələm güya yazı yazmakta izhar-ı acizlik ederdi. Hattâ bazen yanlış yazarak sahifeleri tebdil etdiyim olurdu.
Bu qədər teshilat arasında, Arabî hattımın şeklinin değişmekte olduğunu gördüm. Birinci defaki yazdığım yazılarımla son yazdığım yazılarımı qarşılaştırdığım vaxt, belə çapraşık bir yazı ilə necə olur da dilâver bir pehlivan kimi ortaya atıldığımı düşünerek evvelce çox meyus oldum. Sonra da sevincimden mesrurane şükürler ettim.
Kur’an’da mevcud tevafukatı ilə birlikdə yazan Hâfız Ali, Hoca Səbri, Hâfız Zühdü kimi kardeşlerimin yazdıklarını gördükçe şevkim artırdı. Ümidin fevkinde bir terakkiyat gördüm. Bu esnalardaki inayetin bir kısmı kalbe tulû edirdi. Bir kısmı idare-i taayyüşüme taalluk edirdi. Bir kısmı da yazı yazarken vuku bulurdu. Mesela, son bir hâdiseyi arz edəcəyəm. Belə ki:
En son yazdığım Sure-i Tevbe’nin 197’nci sahifesinde altı lafza-i Celal mevcud. Dimağıma sahifenin yazılacaq şeklini hazırladım.
سَيَر۟حَمُهُمُ اللّٰهُ اِنَّ اللّٰهَ عَزٖيزٌ حَكٖيمٌ âyet-i celilesindeki iki tane lafza-i Celal, tevafuk harici kalmak suretiyle yazmaya başladım. Vaktâ ki فَمَا كَانَ اللّٰهُ daki lafza-i Celal’i yazdım. Düşündüm ki istediyim kimi olmayacaq, elə isə üç bir, iki bir tevafuk olsun dedim. Mən tevafuk edəcək lafza-i Celal’e yaklaştıkça lafza-i Celaller tevafuktan uzaklaşıyorlardı. Bir türlü arzu etdiyim şəkildə muvaffak olamadım. En nihayet hal-i hazır vaziyet vücuda geldi.
Sahifeyi değiştirmek istədim. Baktım bu sahife ihtiyarımı dinlememişdi. Bunda bir maksat və bir gaye olacağını hatırlayarak sahifeyi yırtmadım. 198’inci sahifeyi yazdıktan sonra dikkat ettim. 197’nci sahifede tevafuk harici bir satırdaki iki lafza-i Celal, 198’inci sahifede eyni satır üzerindeki iki lafza-i Celal ilə üst üste geldiğini və diğerinin 199’uncu sahifede çox cüz’î bir inhiraf ilə –bəlkə yarım santim kadardır– digər bir lafza-i Celal’in üstünde olduğunu gördüm. اَل۟حَم۟دُ لِلّٰهِ هٰذَا مِن۟ فَض۟لِ رَبّٖى deyərək Cənabı-Haqqın mənim kimi alîl və çoxlu masiyet və kusurlu bir kulunu belə kudsî bir hizmette istihdam ettirdiğinden dolayı, nihayətsiz sürura müstağrak oldum.
Bu inayət və muvaffakiyetler, fazilet və mübecceliyette hər şeye tefevvuk eden susmaz və susturulmaz bir ses, feyyaz bir ziya və nevvar bir azametle, iyirmi səkkiz min âleme imamlık eden, ders veren o Furkan-ı Ezelî’nin hədsiz kerametlerinden bir kerameti və nihayətsiz mu’cizelerinden kıvılcım-misal kiçik bir lem’ası idi. Cənabı-Haqq dərgah-ı izzetinde qəbul buyursa mənim kimi zillet və meskenet hər tarafını kaplayan kusurlu, âciz bir abd üçün ne böyük bir saadet.
İşte sevgili Üstadım! Himmet-i âlîniz ki və لَو۟لَاكَ لَو۟لَاكَ لَمَا خَلَق۟تُ ال۟اَف۟لَاكَ hitab-ı izzetine mazhar olan menba-ı füyuzat aleyhissalâtü Vəssalam Efendimizin himemat-ı kudsiyeleriyle və refik olan Kur’an-ı Azîmüşşan’ın kerametleriyle və Cenab-ı Vâcibü’l-vücud Hazretlerinin müsaade və lütufları sayesinde və yenə onların rızası uğrunda, ümmet-i Muhammed üçün vasıta olub yazdırılan bu Qurani-Kərim’i sizə takdim ederken; fakir talebeniz sizə ciddi bir talebe, həqiqi bir qardaş, mutî bir evlat və Peygamber-i Zîşan Efendimiz hazretlerine ümmet və Hallak-ı Kerîm’e də kemter bir kul olabilmek dilekleriyle, el və eteklerinizden kemal-i tazim və hörmətlə öperim Efendim Hazretleri.
Fakir talebeniz
Ahmed Hüsrev

