Ehl-i iman –bilhassa şimdiki Risale-i Nur’un zâkir və muvahhid şakirdleri– elə bir cadde və minhaca girmişler ki o cadde gayet müstakim, gayet nurlu, gayet sevimli. Bütün iki tarafı elmas, inci dükkânı. Bunların başında nass-ı Kur’an’dan gelen və Qurani-Kərim’in və Furkan-ı Hakîm’in âyât-ı beyyinatından intişar eden Risale-i Nur’un yüz iyirmi parçasından beher parçası birer mürşid-i a’zam, birer mürşid-i ekmel, birer kale-i hasîn, birer elmas kılınç olaraq sabittir.
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 144. Məktub
Elə isə ey Lütfü! Risale-i Nur’a sıkı yapış ki bir mürşid-i ekmel bulasın. Lisanına tevhidi ver ki bu muhkem kaleye giresin; Feyyaz-ı Mutlak’ın kelâmı olan Bəyanı Möcüzə Quran’a hâdim ol ki o elmas kılıncı elinde tutasın.
İşte o kılınçla, heç havfsız, başlarını sarhoşlukla o bataklığa sokan dinsizlerin kafalarına vurarak atla. Ondan sonra فَاس۟تَقِم۟ كَمَٓا اُمِر۟تَ kimi kat’î delilleri Peygamberimiz sallallahu teâlâ aleyhi vesellem Efendimizden müteselsilen, bütün Risale-i Nur’un müellifi Üstadımız Said Nursî’nin yetiştiği və serbest gezdiyi şeriat-ı garra-yı Muhammediye (asm) olan hatt-ı müstakimi bari bir parça da sən takip et ki başın felâh bulsun.
Bu geçen cuma günü ruhumda bir sıkıntı devam edərək, Üstadım üçün بِس۟مِ اللّٰهِ الرَّح۟مٰنِ الرَّحٖيمِ sırrını istinsah ediyordum. Maalesef emraz-ı asabiyemin hədsiz istilası, o mühim risaleyi çox âni olaraq akîm bıraktırdı. Tekrar yenə başladım, bir parça yazdım; baktım ki yenə satır geçmişim, evvelki yazdığım yere mürekkep dökülmüş. Özümdə o sıkıntı hâlâ durur. Tekrar olaraq abdest üstüne abdest aldım, bütün seyyiatımı itiraf edərək ortaya döktüm. İstiğfar ettim. Mübarək dua olan salavat-ı şerifeye başladım. Sonra kalbime geldi ki Üstadımdan himmet isteyeyim. Üstadımın üstadına dediyi kimi mən də derim və dedim…
O hal, o vaziyet el-ân devam edirdi. Hattâ intihar derecesine qədər gelmişdi. Dedim: “Aman yâ Rabbî! Bundaki hikmət nedir?” və o risaleyi ertesi güne ta’lik ettim.
O akşam yani cumartesi gecesi, âlem-i menamda: Üstadım Atabey’in Zergendere Mescidi’nde imiş. Sabah namazına gidiyormuşum, tesadüfî bir karakol kumandanı mənə dedi ki: “Nereye gidirsən?” Camiye, dedim. Məni takiben camiye o da girdi. Gördüm ki Üstadım bir karyola üzerindedir. Evvelki cemaatimizden hariç, içeride beş altı daha jandarma bulunur. Cemaat لَۤا اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُ وَح۟دَهُ لَا شَرٖيكَ لَهُ... الخ devam edirlər. O birlikdə girdiyimiz kumandan isə cemaatimize qarşı “Aman siz ne yapıyorsunuz?” deyərək özünün leîmliğini ispat edib mağruriyetinden içeriye tükürdü. O anda Üstadım o dinsizin yüzüne tükürüp “Git yanımızdan pis!” dedi, tard etti. Hemen o zaman elimi sağ taraftaki deliğe uzattığımda bir kasatura geldi. Heç meslek və meşrebimize uymayan, hər cihetle muhalif hərəkət eden Hasan isminde bir adam o kasaturayı alıb və ucuyla o dinsizi göstererek “Aman efendim, aman hocam siz yalnız emir buyurunuz, bu dinsizin imhasına səbəb mən olacağam.” dedi və eyni zamanda bir sağ omuzuna, bir də sol omuzuna vurdu və gitti. Bütün bu dinsizler bunu görünce tevehhüme düşüp “Başımıza bela bulduk, bizdən hocanın yanına kimse getməz. Ancaq Edhem Çavuş (Hâşiye-1) var, onu gönderelim, bizim üçün yalvarsın, yakarsın; aman biz hepsinden vazgeçtik.” dediler.
O sabah bu garib rüyayı Zühdü Efendi və Hâfız Ahmed ağabeylerime söyledim. Hattâ o gün Hâfız Ahmed, Üstadımı ziyaret üçün iki bardak su ilə birlikdə Isparta’ya getmək istedi. Fakir də gittiğine memnun oldu. Rüyayı tenbih ettim çünki o gece gördüm. Nitekim söylemiş. Lakin çox acıklı haberden o qədər müteessir oldum ki o zaman anladım, ruhumdaki sıkıntı bu imiş. (Hâşiye-2)
Lütfü

