(Sabri’nin fıkrasıdır.)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 68. Məktub
Eyyühe’l-Üstadü’l-A’zam!
Bilhassa dest ü dâmen-i mübareklerinizi bûs edib hər ân və zaman möhtac bulunduğum daavat-ı üstadanelerini niyaz eylerim. Bir hafta evvel Süleyman Efendi qardaşım vasıtasıyla irsal buyrulan enva-ı iltifatı şâmil lütufname-i ekremîlerini, kemal-i meserretle alarak mefharetle okudum. Bir fıkrasında tevafukat-ı gaybiye hakkındaki kanaat-i âcizanem sual buyrulur. “Neam sadakte, Eyyühe’l-Üstadü’l-Muhterem!” kelimeleriyle icabet edirəm. Çünki bu tevafukat-ı gaybiye-i acibe, bilumum bahr-i muhit-i Nurun talebelerini və hattâ talebelerin cemaat-i müstemialarını mest və hayran və medyun-u secde-i şükran bırakmışdır. Nurların bu mu’ciz-nüma kerametlerini ancaq və ancaq mir’at-ı Muhammediye (asm) ilə müşahede edebiliriz. Bu həqiqətin digər bir muarrifi olan:
Âyinedir bu âlem, hər şey Hak ilə kaim
Mir’at-ı Muhammed’den Allah görünür daim. (Hâşiye)
Bu iki mısra-ı manidarı, pərişan arîzamı şereflendirmek niyetiyle dercedirəm. Bu fakir və âciz talebeniz, bu hayret-feza keramet-i Kur’aniyeyi və i’caz-ı Nebeviyeyi müşahede etdiyim günden beri, bu babda çox derin düşüncelere dalıram. Və bu tevafukat-ı acibeye müşabih tevafukat, başqa kitaplarda bulunur mu maksadıyla çox temaşa edirəm, göremirəm. Görülse də çox nadir bir haldedir. Bu halde tevafukat-ı gaybiye, bir keramet-i aleniye olaraq endamını Nurlarda izhar edir. Və hal dili ilə beşere hitaben dir ki:
Ey mənî-Âdem, bu sisli asırda dalaleti ref’ və selbedip necat və saadet bahşedəcək və dimağınızdaki semli kokuları, verd-i Muhammedîye tebdil edəcək və en kestirme və son derece muhkem və müstakim bir tarîk-i salamatlıq və necata sevk edəcək, çoxlu keramat və i’cazını gösteren, bizim bulunduğumuz derya-yı nuranidir. Və âtiyen daha nice âsâr-ı hafiye tezahür edəcəkdir, deyə nida edir.
Müsaade-i fâzılaneleriyle bir maruzatım daha var. Lakin bu cihette, şahsımı istisna edərək meramımı arz edəcəyəm. Bendeniz Nurların müştak müşterilerinde daha doğrusu yanık talebelerinde, bir tevafuk-u fevkalâde görürəm. Çünki enaniyet və nefsaniyetin şiddetle hüküm-ferma olduğu bu asırda, hepsinin derece-i ihtiyaç və iştiyakı bir, kâffesinin ahlâk və etvarı bir, umumunun tarz-ı telakkisi bir və yekdiğerine qarşı ah-i lieb və üm’den daha kavî bir rabıta-i həqiqiye ilə merbut, samimiyet və həqiqət-perverlikte, âdeta yekdiğerine müsabaka edər derecede ciddi və hâlis, kardeşlikte takip ettikleri hatt u hərəkət bir və daha həddindən artıq birbirine benzeyen tullab-ı nuraniyenin bu hârika hallerini də ayrıca bir tevafukat-ı gaybiye sırasında görürəm. Çünki İstanbul’dan, İzmir’den, Aydın’dan, Kütahya’dan, Isparta’dan, Eğirdir’den ilh. muhtelif beldelerden seçilip bir safta mukayyed bulunan talebelerin eyni hâssaları haiz olmaları, câlib-i nazar-ı dikkat olsa gerektir, zannederim Efendim Hazretleri.
Səbri

